Tendentieus, ongefundeerd & nodeloos kwetsend
60 resultaten - gesorteerd op:
Datum
 | 
Relevantie
#faalfabriek

UWV: Kroniek van een faalfabriek, deel 51 – De strijdbijl met het UWV wordt begraven

 Dit is deel 51 van het feitenfeuilleton UWV: Kroniek van een faalfabriek. Hierin beschrijft database doctor @René Veldwijk van binnenuit zijn ervaringen met het UWV. Lees HIER de introductie, inclusief een lijst met afleveringen en personages.

November 2011 – januari 2012

Het is een hele worsteling geweest, maar uiteindelijk komt er een gesprek tussen de UWV-subtop en mij. Ik heb voldoende zelfkennis om te weten dat dit geen koele, zakelijke sessie gaat worden. Ik ga dit gesprek sowieso doen met mijn zakelijke partner en significant other in privé; Marjan is de enige van ons zonder UWV-ervaringen en een scherpe waarnemer.

Een afspraak met twee UWV-hotemetoten, Chief Information Officer annex divisiedirecteur Frans Haverkamp en directeur UWV-Gegevensdiensten Melanie Maatman, moet vanzelfsprekend plaatsvinden op het hoofdkantoor van het UWV. Haverkamp en Maatman vinden een gaatje in hun agenda's, wij gaan akkoord en de afspraak staat.

Maar dan belt de assistent van CIO Haverkamp. Datum en tijd van de afspraak zijn oké, maar de locatie wordt Grand Café Hermes, op kruipafstand van het UWV-hoofdkantoor. Mijn collega's vinden het hilarisch. Hermes is de laatste plek waar je moet afspreken, zo vol zit het daar altijd met UWV'ers. Ik ga echter over de rooie: no f***ing way dat ik als een soort melaatse met het UWV om de tafel ga. Ik laat de assistent van Haverkamp ondubbelzinnig weten dat ze de boom in kunnen. Het is een dwaze, door emotie gedreven actie die echter goed uitpakt. Mohammed komt naar de berg. De twee UWV-directeuren komen naar ons kantoor in Vianen. Het is een belangrijk signaal: het UWV wil de lijnen weer open hebben.

De kennismaking op ons kantoor duurt bijna drie uur en is totaal bizar. Er wordt vrijwel geen woord gewijd aan de polisadministratie en alle gedoe er omheen met Cees B., Capgemini, IBM, Diantha C., Cor Franke en David Jongen. Het onderwerp van gesprek is vooral het korte en heftige verleden van Haverkamp en mij bij ons beider voormalige werkgever RAET. De door Haverkamp en mij opgelopen trauma's worden ter plekke verwerkt. Collega Marjan en UWV-directeur Melanie Maatman kijken zowel geamuseerd als verbijsterd toe. Melanie beëindigt het gesprek uiteindelijk omdat ze een dringende vervolgafspraak heeft, maar ze baalt er zichtbaar van. Uiteindelijk kunnen we maar één ding doen: een vervolgafspraak maken.

Lees verder

UWV: Kroniek van een faalfabriek, deel 50 – Posttraumatische depressies en wéér een oude vijand

Dit is deel 50 van het feitenfeuilleton UWV: Kroniek van een faalfabriek. Hierin beschrijft database doctor @René Veldwijk van binnenuit zijn ervaringen met het UWV. Lees HIER de introductie, inclusief een lijst met afleveringen en personages.

November 2011

Het ongeveer gelijktijdige vertrek van ketenmanager Cor Franke en UWV-topman David Jongen is natuurlijk een enorme opluchting. Dat ik de eerste bijna eigenhandig heb uitgeschakeld en de tweede het finale zetje heb gegeven, geeft een grimmig gevoel van tevredenheid. Het zijn echter gevoelens waar ik niets mee kan. Ik werk niet meer voor het UWV en met het 'UWV-goedvolk' heb ik weinig contact. De directeuren van Corduroy doen hun best om het UWV zo goed mogelijk te bedienen en geloven oprecht dat ze daarvoor erkenning gaan krijgen van directeur Diantha. Mijn acties richting Franke en Jongen hebben hun goede relatie met het UWV alleen maar beschadigd, vinden ze.

De meeste van mijn collega's lijkt het ook niet veel te boeien. Ook zij werken nauwelijks nog (via Corduroy) voor het UWV. Collega Marjan, behalve collega ook mijn significant other, heeft een enorme hekel aan conflicten. Als ze ziet hoe ik David Jongen in het mes heb laten lopen, is ze woedend over wat zij ziet als een achterbakse truc – wat het natuurlijk ook was. 

Ik merk pas nu dat het armpje drukken met de UWV-machthebbers mij niet in de koude kleren is gaan zitten. Deels is dat mijn eigen schuld. Ik heb mijn kaarten tegen de borst gehouden, ook voor mijn collega's. Als de UWV-wantoestanden tijdens een overleg ter sprake komen komt collega Paul van Zon onverwacht uit de hoek: "Het is goed dat het corrupte UWV-gajes niet overal mee weg komt". Drie jaar lang heb ik niet geweten hoezeer een van mijn collega's achter mij staat. Ik voel mij opgelucht en beroerd tegelijk.

Natuurlijk heb ik ook bij het UWV een paar echte vrienden en supporters, maar die zitten onder de knoet van directeur Diantha. Bovendien is er de ongeschreven maar bij de betrokkenen bekende oekaze dat contacten van UWV'ers met René Veldwijk moeten worden gerapporteerd aan David Jongen persoonlijk. Maar ook hier heb ik fouten gemaakt. UWV-manager Hans Tromp vindt dat ik contact moet opnemen met de opvolger van divisiedirecteur Dirix. Ik heb er weinig zin in. Die nieuwe directeur, Melanie Maatman, komt uit het Haagse netwerk van David Jongen en lijkt op papier net zo'n figurehead als haar voorganger Dirix. En Dirix had tenminste nog verstand van automatisering. Deze mevrouw is volgens LinkedIn zelfs vergeleken met Diantha C. een digibeet.

Lees verder

UWV: Kroniek van een faalfabriek, deel 49 – Met de vrachtwagen naar Limburg

Dit is deel 49 van het feitenfeuilleton UWV: Kroniek van een faalfabriek. Hierin beschrijft database doctor @René Veldwijk van binnenuit zijn ervaringen met het UWV. Lees HIER de introductie, inclusief een lijst met afleveringen en personages.

  Woensdag 6 t/m vrijdag 8 juli 2011

De "Ambtenaar K.-affaire" laat eens temeer zien dat automatiseringsfiasco's of een UWV dat adresfraudeurs faciliteert veel minder impact hebben dan een geval van ambtelijke corruptie. Verspil 100 miljoen euro aan niet werkende software of faciliteer grootschalige adresfraude en er wordt wat gemopperd, maar een ambtenaar met een BV'tje die zijn eigen mensen inhuurt, dat is onacceptabel.

Zoals steeds staan mijn vingerafdrukken ook op deze nieuwe affaire. En dus gebeurt het onvermijdelijke: UWV-topman David Jongen, van wie ik weet dat hij onder druk domme dingen doet, heeft wéér een emotioneel incontinent moment. Het gebeurt in een vergadering met een aantal UWV-managers. Tijdens die vergadering doet topman Jongen een bijzondere uitspraak: "Kan iemand er alsjeblieft voor zorgen dat er een vrachtwagen over René Veldwijk heen rijdt!"

Er zijn branches waar grof, oorlogszuchtig, of zelfs dit soort maffioos taalgebruik door de beugel kunnen. De overheid is niet zo'n branche, integendeel. Laat niemand denken dat de ambtelijke subcultuur vrij is van machismo of een teveel aan testosteron, maar een oproep tot moord, ook als zo'n oproep een uiting van frustratie is, is ondenkbaar. Terughoudendheid is de norm, zeker bij een topman in vergadering met zijn onderdanen (ook bij de echte maffia overigens).

Een van de aanwezigen is Jan Blaauw, secretaris van de divisie gegevensdiensten. Blaauw is binnen het UWV een van de dragers van de ambtelijke cultuur en de normen en waarden, goed en slecht. Blaauw en ik hebben met elkaar te maken gehad en mogen en respecteren elkaar, zonder dat we bevriend zijn. Directiesecretaris Blaauw is nog meer geschokt dan de andere aanwezigen. Natuurlijk informeert hij mij niet, maar hij is voldoende geschokt om de gebeurtenis met anderen bij het UWV te delen. En zo bereikt het bericht van de gebeurtenis mijn oren.

Lees verder

UWV: Kroniek van een faalfabriek, deel 48 – De tragische teloorgang van "Ambtenaar K"

Dit is deel 48 van het feitenfeuilleton UWV: Kroniek van een faalfabriek. Hierin beschrijft database doctor @René Veldwijk van binnenuit zijn ervaringen met het UWV. Lees HIER de introductie, inclusief een lijst met afleveringen en personages.

Juni - juli 2011

In de periode 2007-2009, bij het UWV in huis werkend, ervaar ik voor het eerst hoe het is om in een in wezen vijandige omgeving te moeten werken. Die stille vijandigheid, die passief-agressieve grondhouding, wordt belichaamd en aangemoedigd door directeur Diantha, maar heeft dat niet nodig. Tien mensen die het werk doen van honderd UWV'ers is een dagelijks dreigement voor alle vage para- en pseudo-automatiseerders om ons heen.

Juist vanwege de onprettige sfeer geniet ik van persoonlijke contacten met enkele UWV'ers die zich van de bedrijfscultuur niets aantrekken. Mijn favoriet onder deze UWV'ers is Els Jak, een onbevangen Amsterdamse UWV/Gak-oudgediende. Ergens in een gesprek over iets onbenulligs onderbreekt ze zichzelf: "Ik begrijp niet waarom ze hier zo bang voor jou zijn. Jij doet geen vlieg kwaad". En natuurlijk is dat ook zo. Ik ben gewoon een ingehuurde ambachtsman, geen bedrijfssaneerder van McKinsey.

Maar dat was 2008. Nu is het 2011 en ben ik getekend door alle UWV-vuiligheid. En RTL-journalist Sietsma is op mijn aanwijzingen aan het graven in de dirt. Het eerste dossier dat hij oppakt is dat van Jan K. Jan is directeur van het bedrijfje A2B en verhuurt al zijn mensen, een man of 10 à 15, aan het UWV. Het verdienmodel van Jan K. is jaloersmakend: een bijna virtueel bedrijf (bijvoorbeeld geen kantoor, nauwelijks vaste kosten), iedereen permanent ingezet op uurbasis met IBM als tussenpersoon en zelf je eigen mensen aansturen. Ik schat de bottom line van A2B op minstens een half miljoen per jaar.

De A2B-constructie is bij het UWV allerminst uniek, maar alleen weggelegd voor goede vrienden van de UWV-top. Wel bijzonder is dat Jan K. en zijn mensen echt nuttig werk doen. Jan is verantwoordelijk voor het officieel als 'groot en risicovol' aangemerkte programma "Killen en Migreren" dat als doel heeft om de oude pre-UWV-systemen uit te faseren. Dat programma loopt jarenlang door, niet alleen omdat systemen uitschakelen werkgelegenheid kost, maar ook omdat uitkeringen in gevaar komen als er fouten worden gemaakt. De A2B-mannen zijn onmisbaar voor het UWV. A2B is de uitzondering op de regel dat corrupte constructies altijd samengaan met mislukkingen.

Lees verder

UWV: Kroniek van een faalfabriek, deel 47 – Spookburgers en Amsterdamse ambtenaren

Dit is deel 47 van het feitenfeuilleton UWV: Kroniek van een faalfabriek. Hierin beschrijft database doctor @René Veldwijk van binnenuit zijn ervaringen met het UWV. Lees HIER de introductie, inclusief een lijst met afleveringen en personages.

Eind 2010, eerste helft 2011

Het besluit om de politieke route op te geven en druk op het UWV te zetten via de journalistiek blijkt een gouden greep. RTL-journalist Siebe Sietsma is al een tijd lang aan het spitten in de wereld van de bevolkingsadministratie en heeft ontdekt wat insiders al weten: die bevolkingsadministratie is voor wat betreft de adressen een puinhoop. Moeilijk te begrijpen is dat niet. De overheid baseert van alles dat te maken heeft met uitkeringen en belastingen op huishoudens. Het begrip 'huishouden' loopt nagenoeg één-op-één met het begrip 'adres', dus daarmee rommelen loont behoorlijk. Sietsma's timing is perfect, want het verschijnsel adresfraude explodeert door twee oorzaken.

Allereerst is daar het Burgerservicenummer (BSN) dat na de invoering in 2007 nu overheidsbreed wordt gebruikt. Met het BSN halen overheidsorganisaties hun persoonsgegevens direct uit de bevolkingsadministratie en niet meer bij de burger zelf. Dat is ook uitdrukkelijk de bedoeling van het BSN, want dat is moderne service voor de burger betekent minder werk voor de overheid. Natuurlijk moeten overheidsorganisaties nu wel vaststellen of de gegevens kloppen, maar veelal wordt dat gezien als een exclusieve taak van de gemeenten. Voor de meest luie organisaties is het BSN ideaal: minder werk, en als het fout gaat kun je vingerwijzen naar de gemeenten. De wettelijke verplichting dat geconstateerde onjuistheden moeten worden teruggemeld aan de gemeente wordt veelal gezien als een wassen neus. Het UWV meldt nooit een onjuistheid terug, ongeveer nul keer per jaar (controleer zelf). Geloof het of niet, maar het UWV heeft zelfs bij wet geregeld dat het fraudesignalen niet terug hoeft te melden. 

De tweede oorzaak waarom spookburgerfraude explodeert heet "Vrij Verkeer van (EU-)Personen". Nederlanders die naar het buitenland vertrekken verdwijnen uit de bevolkingsadministratie, maar houden wel hun BSN. Een veel omvangrijker groep wordt gevormd door niet-Nederlanders, veelal Oost-Europeanen, die in Nederland werken. Deze mensen krijgen een BSN van de Belastingdienst, maar blijven buiten de bevolkingsadministratie. De constructie is een open uitnodiging voor grootschalige fraude. Ex-Nederlanders en legal (EU-)aliens die de Nederlandse overheid willen gamen of tillen kunnen met een minimale pakkans frauderen.

Lees verder

UWV: Kroniek van een faalfabriek, deel 46 – Aan de rand van het riool

Dit is deel 46 van het feitenfeuilleton UWV: Kroniek van een faalfabriek. Hierin beschrijft database doctor @René Veldwijk van binnenuit zijn ervaringen met het UWV. Lees HIER de introductie, inclusief een lijst met afleveringen en personages.

Eind 2010 - 2011

Gedurende 2010 wordt het steeds duidelijker dat het UWV van de Haagse radar is verdwenen. Onhaalbaar gebleken VVD-plannen om het UWV op te doeken maken het UWV tot een politieke no go area. Het betekent dat het UWV-management vrij spel heeft. Dat Ketenmanager Cor Franke eind 2010 vertrekt is een opluchting, maar daar hebben we David Jongen voor teruggekregen.

Ik word behoorlijk cynisch van de politieke desinteresse. Honderden miljoenen belastinggeld verdwenen richting Capgemini, CGI, IBM en een horde zzp'ers, en niemand die er iets van wil weten. Tegelijk slaat politiek Den Haag aan op de meest onbenullige incidentjes. Het dieptepunt is ophef in de Kamer wanneer het UWV besluit om voor meer naamsbekendheid een Amerikaanse zwarte schaatser te sponsoren. Het gangbare niveau in de Kamer is werkelijk nul.

Zoals dat gaat in een democratisch land weerspiegelt de belangstelling van het parlement dat van de Nederlandse burger. Henk en Ingrid kunnen zich niets voorstellen bij negencijferige bedragen aan verspild belastinggeld, verdwenen in softwareprojecten waar ze niets van kunnen en willen begrijpen. Volk en hun volksvertegenwoordigers zien software als zoiets als ontwikkelingshulp: "nuttig, moeten we doen, maar buiten onze leefwereld, iets voor experts". Een vijfcijferig bedrag spenderen aan sponsoring is wel tastbaar voor die burger. De flutincidentjes maskeren permanente verspilling en corruptie die te moeilijk is om aan te pakken.

Je hoeft geen forensisch expert te zijn om te snappen dat de softwaresector, waarin enorme bedragen vrijwel ongecontroleerd omgaan, een walhalla vormt voor verspilling en fraude. En anders dan in bij hulp in verre landen, waar ook veel fout gaat, liggen hier de schandaalverhalen voor het oprapen. Maar dat gebeurt niet. Ik begrijp dat corruptie in bestuurskamers en rond Europese aanbestedingen en zelfs in de ontsporende projecten moeilijk bewijsbaar is, maar de ranzige geur rond uitgaven aan software is gewoonweg niet te missen. Niet alleen bij het UWV, maar overal waar met andermans publiek geld wordt geautomatiseerd.

Lees verder

UWV: Kroniek van een faalfabriek, deel 45 – De Koninklijke weg van kranten en Kamerleden

Dit is deel 45 van het feitenfeuilleton UWV: Kroniek van een faalfabriek. Hierin beschrijft database doctor @René Veldwijk van binnenuit zijn ervaringen met het UWV. Lees HIER de introductie, inclusief een lijst met afleveringen en personages.

2009 - 2012

Dat we de tweede man van het UWV in zijn eigen mes hebben laten lopen is bevredigend en bovenal instructief, maar verheffend is het natuurlijk allemaal niet. En het uiteindelijke resultaat voor onze belasterde collega Paul Peltzer is nihil. Maar we hebben David Jongen een tik uitgedeeld en een fijn stukje dossier opgebouwd.

David Jongen de UWV-poort uitkrijgen is om allerlei redenen een nobel doel. De man heeft een ongeëvenaard track record als het gaat om belastinggeld verspillen. Maar het echte belang is dat ze van de polisadministratie afblijven en het systeem overheidsbreed gaan gebruiken. Alleen dan komt de pakweg 400 miljoen euro belastinggeld tot zijn recht en maakt ons beheerbedrijf Corduroy kans om te overleven. We moeten primair op de bal spelen en niet op de man.

En er lijken zeker mogelijkheden. Na twee giga software-drama's en allerlei "kleinere uitglijders" is politiek Den Haag het UWV zat. Vooral de VVD, met fractievoorzitter Stef Blok voorop, wil het UWV maximaal uitkleden. Het plan ontstaat om de uitvoering van de WW, de WIA en de ziektewet deels te privatiseren en deels over te hevelen naar de gemeenten (die al de bijstand uitvoeren). Het UWV blijft dan wel bestaan, maar als de back office van de gemeenten. Per saldo moet zo'n operatie miljarden besparen.

Het UWV-uitkleedplan is een typisch staaltje van politiek feitenvrij denken. Het UWV is onaantastbaar, juist omdat de poging om de uitkeringssystemen te moderniseren op een totaalfiasco is uitgedraaid. De organisatie is nagenoeg immuun geworden voor echte ingrepen: met zijn gammele, verouderde en slecht onderhoudbare systemen houdt het UWV niet alleen veel mensen aan het werk, maar is het ook beschermd tegen Haagse bemoeienis. Een overheveling naar de gemeenten zou een gegarandeerde uitvoeringsramp worden, ook omdat er dan weer zou moeten worden samengewerkt tussen twee ministeries, want de gemeenten vallen onder Binnenlandse zaken. 

Lees verder

UWV: Kroniek van een faalfabriek, deel 44 – Geen amnestie, alleen maar amnesie

Dit is deel 44 van het feitenfeuilleton UWV: Kroniek van een faalfabriek. Hierin beschrijft database doctor @René Veldwijk van binnenuit zijn ervaringen met het UWV. Lees HIER de introductie, inclusief een lijst met afleveringen en personages.

Mei – november 2010

De schreeuwpartij van UWV-topman David Jongen tegen de verbouwereerde directeuren van Corduroy leek spontaan, maar was terdege voorbereid. Hoewel het onderwerp van gesprek woede over een onwelgevallige white paper was, had Jongen gezocht naar meer dirt. De voor de hand liggende bron van vuiligheid was natuurlijk operationeel directeur Diantha C. en met haar had hij de sessie voorbereid. 

De manager boven Diantha C. en onder David Jongen, divisiedirecteur Paul Dirix, had de Corduroy-directeuren hierover geïnformeerd. Zijn motief: het UWV-bedrijfsbelang, dat niet gebaat was bij een ontsporing. Maar het had dus allemaal niet mogen baten. David Jongen was ballistic gegaan, maar ook uit de bocht gevlogen door off topic te beginnen over een van onze partners, Paul Peltzer. Dat blijkt geen slimme move

Peltzer is een oudgediende bij UWV-voorganger Gak, die bij de oprichting van het UWV naar ons is overgestapt. Als insider is hij voor het UWV op allerlei plekken van waarde en hij is als adviseur en projectmanager veelgevraagd. Zijn laatste project was het project WIA, waar hij als rechterhand van programmamanager Cora S. optrad. 

Net als de polisadministratie in 2007 was project WIA in 2008 volledig ontspoord. Dát wordt Peltzer niet aangerekend – zoiets gebeurt bij het UWV nooit – maar dat hij amoureuze betrekkingen zou onderhouden met zijn manager wel. En dat heeft vermoedelijk weer te maken met de zware beroerte die deze Cora S. heeft opgelopen. Niemand bij het UWV zegt het hardop, maar er heerst een soort van schuldgevoel over wat Cora – binnen en buiten het UWV geliefd – is overkomen. En dat schuldgevoel lijkt zich te ontladen op het hoofd van haar veronderstelde minnaar, Paul Peltzer.

Lees verder

UWV: Kroniek van een faalfabriek, deel 43 – De UWV-topman en de arrogantie van de onmacht

Dit is deel 43 van het feitenfeuilleton UWV: Kroniek van een faalfabriek. Hierin beschrijft database doctor @René Veldwijk van binnenuit zijn ervaringen met het UWV. Lees HIER de introductie, inclusief een lijst met afleveringen en personages.

Mei 2010

Op 3 mei 2010 verschijnt de directie van softwarebeheerbedrijf Corduroy op de bestuurskamer van het UWV-hoofdkantoor, daartoe gesommeerd door UWV-topbestuurder David Jongen. Het onderwerp van gesprek hoeft niemand uit te leggen. Het UWV is zwaar misnoegd dat meneer Veldwijk de wetgeving voor de Eenduidige Loonaangifte heeft getorpedeerd. Meneer Veldwijk zelf is niet welkom. Het UWV doet immers alleen nog zaken met Corduroy. Meneer Veldwijk is slechts parttime inhuurkracht via Corduroy (en grootaandeelhouder van Corduroy). Natuurlijk is dat meteen het probleem: de directie van Corduroy heeft uiteindelijk weinig te zeggen over meneer Veldwijk. De twee Corduroy-directeuren maken zich op voor een raar gesprek. 

De directeuren zitten er onderling heel anders in. Operationeel directeur Bevers baalt ervan dat de relatie met het UWV onder druk staat. Zijn collega, algemeen directeur Frans Kleipool, is juist verheugd. Na anderhalf jaar smachten komt hij nu dan eindelijk aan tafel met de UWV-bestuurstop, zijn natuurlijke habitat, zijn niveau, een plek om echte zaken te doen. Eerder, bij de afronding van de onderhandelingen over de verkoop van onze software aan het UWV, had ik dat op het nippertje voorkomen, maar nu gaat het alsnog gebeuren. Kleipool stuurt mij nog net geen bedankmailtje.

Het gesprek duurt een half uur. Het is alleen geen gesprek. Wat zich ontvouwt is een tirade zonder onderbreking door David Jongen. UWV-divisiedirecteur Dirix zit er zwijgend naast. Directeur Kleipool probeert enkele keren iets te zeggen en krijgt elke keer van bestuurder Jongen toegesnauwd dat hij aanwezig is om te luisteren en niet om te spreken. Na afronding van de schreeuwpartij kunnen de mannen vertrekken. Ze zijn confuus. Topman Jongen heeft van alles over ze uitgestort; een coherent verhaal was het niet. In zijn opwinding en woede is David Jongen soms totaal off-topic gegaan. De boodschap die de mannen mee hebben gekregen is in elk geval dat de handelwijze van meneer Veldwijk 'repercussies' gaat krijgen. Corduroy gaat een officieel schrijven van het UWV ontvangen waarin die repercussies worden medegedeeld.

Nadat ik het verslag van het "gesprek" aanhoor ben ik net als de arme Corduroy-directeuren in staat van verwarring. Wat bezielt David Jongen? Wat wil hij bereiken? Waarom niet gewoon die repercussiebrief via zijn onderdaan-directeur Dirix gedropt of staande het 'gesprek' overhandigd? Waarom als topbestuurder met een jaarbudget van anderhalf miljard euro los gaan op twee directeurtjes van een minibedrijf, mannen die niets hebben misdaan en geen greep hebben op degene op wie de woede zich richt? 

Lees verder

UWV: Kroniek van een faalfabriek, deel 42 - You can check out any time you like…

Dit is deel 42 van het feitenfeuilleton UWV: Kroniek van een faalfabriek. Hierin beschrijft database doctor @René Veldwijk van binnenuit zijn ervaringen met het UWV. Lees HIER de introductie, inclusief een lijst met afleveringen en personages.

 April – Mei 2010

 De laatste poging van de ‘good guys’ om nog iets in beweging te krijgen was mislukt. Een verstandig mens zou nu de boel de boel hebben gelaten; het directe gevaar van ontmanteling van de polisadministratie is verdwenen. Ik ben een grote minderheidsaandeelhouder van beheerbedrijf Corduroy, maar heb door mijn eerdere geblunder niets te vertellen. Ik kan riant leven van mijn Corduroy-dividendcoupons, want met de onderhandelings- en managementvaardigheden van de twee directeuren van Corduroy bv is niets mis. En financieel is alles transparant en fair.

Maar ik ben dus geen verstandig mens, al heb ik redenen om in beeld te willen blijven. De financiële crisis woedt volop en het kabinet-Rutte 1 is bezig om alle dure wetten en uitvoeringsregelingen tegen het licht te houden, de ‘Brede Heroverweging’. De dure loonaangifteketen (idem de toeslagen) heeft de speciale aandacht van het kabinet, horen wij. Ketenmanager Franke zit er nog steeds en dus blijft het onveilig. De donkere wolk waait gelukkig over. Na alle ellende durft Den Haag de vingers niet meer te branden aan de polisadministratie (idem de toeslagen).

Ik heb nog een reden om betrokken te blijven. Het mag mij dan gelukt zijn om de wet op de eenduidige loonaangifte om te duwen, maar zonder aanpassing van de polisadministratie hebben frauderende werkgevers nog steeds vrij spel. Het is absoluut nodig dat een werkgever bij een correctie op een eerdere aangifte meldt of er sprake is van herstel van een administratieve fout of van later binnengekomen informatie. Het alternatief is dat het UWV actief gaat controleren op correctieaangiften en waar nodig uitkeringen opnieuw berekent en bedragen terugvordert. Dat laatste is kansloos. De uitkeringssystemen kunnen het niet aan. En het UWV heeft continu voor honderden miljoenen aan teveel betaalde uitkeringen terug te vorderen. Helaas krijg ik nergens voet aan de grond. Iedereen is UWV-moe. Maar er speelt nog iets: als de politiek moet kiezen tussen risico’s op fraude en extra werk voor werkgevers dan kiezen ze voor fraude. De belangen van werkgevers tellen in Nederland zwaar.

Lees verder
bespaartips: Energie vergelijken | Autoverzekering vergelijken | Zorgverzekering vergelijken