Een joods vrouwtje van 90 jaar, holocaust-overlevende, besloot haar Nederlandse biezen te pakken omdat ze het toenemende antisemitische klimaat niet meer verdroeg. Nieuwe bestemming: de joodse thuisstaat, waar mensen daadwerkelijk om haar soort geven. Allemaal prima volgens onze overheid natuurlijk, alleen het feit dat zij haar nieuwe onderkomen vond in de betwiste Westelijke Jordaanoever, kostte haar wel even 35% van haar maandelijkse €1100 AOW. En dat deed pijn. "This hit my mother so badly that she started crying. She hasn’t been sleeping since then, she lost her trust. She wants to return abroad.". Beetje wrang natuurlijk, dat EK-kampioen jodenexport '40-45 een hoogbejaarde vluchteling van de nieuwe lichtgetinte jodenhaat zo meent te moeten korten, maar wet is wet. De Sociale Verzekeringsbank (SVB), die de AOW'tjes uitbetaalt, verwoordt het als volgt: "De SVB gaat ervan uit dat de gebieden die Israël zich na de Juni-Oorlog van 1967 heeft toegeëigend, niet tot het grondgebied van Israël behoren. Deze gebieden vallen derhalve buiten de territoriale werkingssfeer van het Nederlands-Israëlische verdrag inzake sociale zekerheid." In internationale betrekkingen wordt vaak alleen het Israel van achter de "groene lijn" legitiem geacht, alsof het een bonafide rechtsgeldige landsgrens is. Dat is het niet. De groene lijn is de wapenstilstandslijn van 1949 waar de Arabische vernietigingsoorlog tegen het 1 dag oude Israel een halt toe geroepen werd. Alhier meer over dossier Westbank. Het SVB benadert de door Marokko bezette Westelijke Sahara op dezelfde manier. Soit, maar van bijvoorbeeld het door Turkije bezette noord-Cyprus wordt weer geen melding gemaakt, daar mag gewoon alles (PDF).

Nou mannen, daar gaat jullie laatste natte zwarte fallusvormige testosteronfort: De onderzeeboot. Voorheen was vrouwvolk verboden aan boord, want "in de kleine ruimtes zou de aanwezigheid van vrouwen tot ongewenste situaties leiden." Begrijpelijk. Zo'n gevaarte drijft of zinkt bij teamwerk, en als je iets verkeerd doet wil je natuurlijk precies weten wat dit was en niet een passief-agressieve "Oh er is helemaal niks hoor" aan moeten horen. Als je een torpedo in de lanceerschaft laadt, wil je helemaal niet horen dat matroos Inge "wel eens een grotere heeft gezien." En als je met je mini-periscoop kijkt wat er op het matras boven je ligt, wil je al helemaal geen atletisch naakt bezweet vrouwenlichaam zien. Dat geeft alleen maar onrust aan boord en het is al zo benauwd in zo'n onderwaterklabanus. "I'm sorry, but I just don't trust anything that bleeds for five days and doesn't die (*)," was tot nu toe het devies, maar die dagen zijn geteld. Ach, je bent de Marine en je wilt nieuwe boten die duur kosten. Hoe deze miljoenenpost dan beter te verpakken dan "We willen dolgraag vrouwen in onze vloot integreren, maar daarvoor hebben we wel een hele nieuwe vloot nodig, want nu hebben ze geen privacy." Staat ineens iedereen en z'n feministische buurvrouw te juichen voor nieuw maritiem oorlogstuig, het volk spreekt, en voilà: nieuwe boten. Een beetje de slagkracht van de blanke patriarchen vergroten over de rug van weerloze vrouwen, hoe durven ze. Drijfelement Asha Tuinbroeke heeft zich ook aangemeld voor de onderwaterdienst, maar werd afgekeurd want [maak hier zelf de grap maar af].

Normaal verscheen rond deze tijd de column van onze huisarabist, prof. dr. Johannes Juliaan Gijsbert Jansen. Nu niet, want Hans is uitgecheckt. Voortijdig, maar zonder lijdensweg. Jammer, de dood. Zo definitief enz. Maar waar hij was, was de dood niet, en waar de dood is, is hij niet. Veel meer troost hebben wij niet te bieden, maar gelukkig was hij zelf een belijdend katholiek, net als Pim, dus wat hen betreft zitten ze nu sigaren te zuigen met Theo. Die ketter werd vast ook toegelaten, gewoon, om het een beetje spannend te houden. Voor een prof. hadden zijn stukken, zoals zijn zoon dat zei, een hoge grapdichtheid. Geen dijenkletsers, maar wel van die vragende sneren waarvan de lezer iets harder door zijn neus uitademt. We kennen hem natuurlijk primair als islamcriticus, of eigenlijk als iemand die de islam gewoon bijzonder goed kende, en er vervolgens het zijne over dacht. Maar zijn zorgen beperkten zich niet tot het woord van Mohammed. "Nivellering maakt de sterken zwakker, maar de zwakken niet sterker," bijvoorbeeld, is een dixit Jansen. Hij had een grote afkeer van de bemoeizuchtige overheid. Zo vond hij Mark Rutte een "zuivere sociaal-democraat die meer bij de PvdA of D66 thuis hoort" en zelfs Bolkestein bleek "elke keer toch wel heel etatistisch te zijn, voor iemand die als conservatief geldt." Velen hebben zich afgevraagd waarom hij zich bij de PVV-fractie van het Europese Parlement voegde. Niemand heeft hier ooit een sluitend antwoord op kunnen geven, en het is zeer de vraag of hij dit zelf wel had. Hij was gevoelig voor de suggestie of perceptie dat hij in Brussel belastinggeld zat te verteren. En zoals dit werkt bij de mens, werd die gevoeligheid vooral ingegeven door de waarheid die in die suggestie berustte. Hij wist dat zijn rol en invloed niet in verhouding stonden tot zijn vergoedingen, zoals dat voor elke EP'er geldt, aangezien het EP Juncker's fopspeen is. Ook dat wist hij. Tijdens een lezing in maart jl te Parijs opende hij met: "The European parliament. It's not European, and it's not a parliament. It's a museum, in which various forms of socialism are being preserved. Green socialism, Vegan socialism, Trotskist socialism," en nog een hele lijst. Het publiek was geamuseerd als vanouds. Bovenal voelde zijn EU-move in het contact met Hans aan als een leap of faith van een gedesillusioneerde pensionado die zich na een leven lang in de skybox van het maatschappelijke debat, nog één keer op het veld wilde wagen.

Van deze avonturier gaan we nog horen. Want hij geeft geen fuck en was vooral slim genoeg de boot over te slaan en gewoon het vliegtuig te pakken. Toen de douane hem stoorde terwijl hij gewoon rustig naar het plafond van zijn koffer lag te staren, was hij bovendien vriendelijk genoeg om zich gewoon netjes voor te stellen met "Hallo, ik heet Abou." Naar verluidt wilde de 19-jarige vrouw die hem in haar lolkoffer had haar stijltang inpakken, maar omdat ze afgeleid was, werd het per ongeluk Abou. Kan gebeuren. Meer foto's na de breek *.

Bent u toevallig van (latente) homosensuele persuasie, en is vandaag zo'n dag dat u van Utrecht naar Hilversum moet geraken? Neem dan de trein. Homo's worden namelijk massaal afgeperst met foto's van hun uit de hand gelopen natuurwandelingen. Want u zal thuis een brief ontvangen met compromitterende foto's en de vraag om even heel gauw uw spaarrekening over te hevelen. "Homo-organisatie COCK heeft het nog nooit meegemaakt." Natuurlijk, u moet hiertoe wel even bij uitstappen bij de Esso en dingen in de bosjes doen waar zelfs Geer & Goor niet over durven te zingen, maar hé, je bent geil en je wilt wat. AD-journalist Ivar Penis was ter plaatse en knoopte een gesprekje aan met een mysterieuze man in bruinleren jack, maar die "maakte zich vervolgens schielijk uit de voeten, en loopt opnieuw de struiken in als we wegrijden, wellicht toch weer op zoek naar wat vertier." Één kwestie hebben de onderzoeksjournalisten niet weten te ontrafelen. Hoe komen de afpersers aan de adressen van deze heimelijke homo's? Zij kunnen de kentekens van de bosdwalers noteren, maar daarmee bewijs je nog geen anale seks in de achtertuin van de Esso. De buurt heeft zich overigens op elegante wijze neergelegd bij de terreinbestemming van hun geliefde groen. Zij konden mannen "op enkele meters van hun achtertuin 'aan het werk' zien." Nederlanders zijn een praktisch volkje, dus "daarom werd er enkele jaren geleden een hekwerk neergezet, dat nu volledig door klimop is bedekt."

Twee volledige pagina's aan "Hoe inhumaan is de Extra Beveiligde Inrichting (EBI)?" vandaag in de Krant Van Het Volk. De "onmenselijke" EBI in Vught, geldt volgens VK als "een van de strengste detentieregimes ter wereld." Dat zijn nog eens aantijgingen. De Black Dolphin Prison in Rusland voelt zich in ieder geval mooi berooid. Wat zijn al die inhumaniteiten dan? Abou al-Huilie en Azzedine Sniksnik deden gister weer eens een huilie om het feit dat ze hun beige balzak moeten lichten als de baas dat vraagt, en omdat ze al dat geforceerde gehurkte hoesten met de broek op de enkels ondraaglijk homosensueel vinden (een normale praktijk in elke gevangenis). Andere onmenselijkheden zijn bijvoorbeeld dat "het knutselwerkje van zijn 5-jarig zoontje Lau Geeraets werd afgenomen omdat lijm in de EBI verboden is. Foto's werden van de muur getrokken omdat hij ze niet op de juiste plek in zijn cel had opgehangen." Ook wordt het feit dat er twee bewakers bij het bezoek zitten om te voorkomen dat de bezoeker en gedetineerde elkaar aanraken "heel pijnlijk en vernederend" genoemd. Andere barbaarsheden zijn het "ontbreken van een werkprogramma of binnentuin. Hun post wordt tevoren gelezen en gescreend (wat ongeveer negen dagen duurt), gesprekken worden afgeluisterd, de mannen kunnen niet op het internet. De eenzaamheid is 'fnuikend'." Allemaal begrijpelijk. De GS-redactie zou poepsmijtend tegen muren aan rennen na een week gedwongen zonder internet. En eenzaamheid kan de sterksten over de reling sturen. Maar wij hebben geen dreigbrieven op het warme kadaver van opiniemakers gekerfd en de eenzame leegte die een moord achterlaat bij nabestaanden zou je ook best "fnuikend" kunnen noemen. Het feit dat terroristen en moordenaars überhaupt naar de rechter kunnen stappen om dit groteske onrecht aan te kaarten, mag eigenlijk al een cultureel-bestuurlijk godswonder heten. En we zijn een rechtsstaat, dus de wet dient gevolgd te worden. Prima dus dat advocaten een podium krijgen eventuele misstanden aan te kaarten, maar janken dat het leven in de gevangenis zo zwaar is, had je je ook vóór de zonde kunnen bedenken.

Dodenherdenking, bevrijdingsdag, Pim Fortuyn-dag. Het blijft een wrange sequentie. We missen je, briljante narcistische kale flikker die je bent. Het is er niet veel beter op geworden sinds je uitcheckte. Manifestaties van het vrije woord zijn contraterreur-nachtmerries geworden, je minder begaafde politieke neefje ontsnapte deze week nog aan de dood, onze grote Randstadsteden zijn ongeveer 15% islamitisch, de Nederlandse krijgsmacht is een misselijke grap en de EU is ons de baas. Ohja, je moordenaar geniet alweer een jaartje van de frisse buitenlucht. Eigenlijk krijgt niemand het over z'n lippen, maar je bent voor niets gestorven Pim. Niet voor vrijheid, maar door vrijheid. En dat spijt ons. History will not judge us lightly. Op 4 mei stond de elite die jouw moord ideologisch faciliteerde weer braafjes schijn-eerbiedig naar z'n tenen te staren, terwijl diezelfde elite de sluizen heeft opengezet voor islamitische andersdenkenden- homo- vrijheids- en jodenhaat. Met de hoofden nederig gebogen marcheren zij westerse verworvenheden zonder te knipperen van de hoogste en meest troosteloze flat naar beneden. Onlangs liepen we over de Airborne begraafplaats te Oosterbeek. De teksten op de grafstenen logen er niet om. Een parachutist van 18, Rest darling till we meet again, mum and dad. Zijn 23-jarige strijdmakker, He gave the greatest gift of all, His own unfinished life, Duty nobly done. En dan de vele stenen met het opschrift dat door merg en been gaat, A soldier of the 1939-1945 war, September 1944, Known unto God. Lichamen nooit geïdentificeerd, naam en daden nooit geëerd. Elke culturele millimeter die Nederland de subversieve elementen binnen onze maatschappij toestaat te veroveren, is een dikke lichtgroene herfstrochel op het graf van deze jongens, en op dat van Fortuyn. Op 5 mei trivialiseren en prostitueren wij de geschiedenis om onszelf te kunnen vertellen dat de jeugd voortaan over onze vrijheid waakt. En op 6 mei gaan we door met onze levens alsof vrijheid nou eenmaal het wetmatige en onvervreemdbare eindpunt van de geschiedenis is. Niet op GS. Want er smeult iets in hooiberg Europa. En wij weten dat de echte strijd niet wordt gevoerd op herdenkingen of tijdens rouwbetuigingen vlak na moordaanslagen. Nee, tussen het "JesuisCharlie'' en "Opdat we nooit vergeten" door, daar wordt stand gehouden of grond permanent ingeleverd.

Is dit, op een nobele dag als vandaag, een belangrijke vraag? Ja. Vaak krijgt nationalisme WO2 in de schoenen geschoven. Onterecht. De kernproblemen waren namelijk collectivisme en een almachtige overheid. Nu leidt volgens Friedrich Hayek's Road to Serfdom vooral een door overheden geplande economie tot dictatuur, maar toch is het vandaag zaak ons af te vragen: hoe vrij zijn wij eigenlijk, op de dag dat wij "vrijheid aan elkaar doorgeven" als wij niet over de vruchten van onze eigen arbeid beschikken, en waarom wordt de belastingdruk alsmaar hoger? In 1913 spendeerde de Nederlandse overheid 9.1% van het BNP (PDF, p.7). Heden is dit ongeveer 51% (en zelfs 60% van het NNI). Dit betekent dat u van de bruto marktwaarde van de dienst of het product dat u levert, en van de koopkracht waarover vervolgens u bruto beschikt, gemiddeld meer dan de helft onder dreiging van geweld inlevert aan de overheid. Zo'n 40% over uw loon, 21% of 6% BTW over bijna elke aankoop ever en nog een hele rits. De overheid besteedt uw geld vervolgens zonder uw instemming aan doelen die u lang niet altijd onderschrijft. Van 9.1% naar boven de 50% in krap 100 jaar. De rest van Europa laat een vergelijkbare trend zien. Wat de actuele neuk is er gebeurd? John Micklethwait en Adrian Wooldridge, (oud)-hoofdredacteuren van The Economist, proberen hier in hun boek The Fourth Revolution antwoord op te geven. Vanaf 1870 lag het Brits-Victoriaanse model van de nachtwakersstaat van elke kant onder vuur. Historici duiden dit als "de opkomst van compassie". Maar compassie met de minder bedeelden hoeft niet per definitie uitgevoerd te worden door overheden, dat had ook privaat gekund. Wat de zwenking naar etatisme, het geloof in een door de overheid maakbare samenleving, nog sterker in de hand werkte dan compassie, was de schijnbare achteruitgang van Engeland, voornamelijk in vergelijking met Duitsland. Engeland's wereldwijde aandeel in geproduceerde goederen daalde van 37% in 1883 tot 25% in 1913. Ze werden ondertussen vernederd tijdens de Boerenoorlog, en de Britse stedelijke bevolking vertoonde zoveel mankementen dat 72% van de 11.000 in Manchester aangemelde rekruten niet door de eerste keuring kwam. "You cannot run an A1 empire with an C3 population", luidde het. Het leek er destijds op dat het klassiek-liberale laissez-faire beleid Engeland op achterstand zette. Ondertussen hadden onze Pruisische Oosterburen de machtigste overheid van Europa uit de grond gestampt. De beste scholen en universiteiten, het beste pensioensysteem en de beste administratie, ze djermanz leken het allemaal te hebben. Ohja, en een leger dat Frankrijk al proostend onder de voet kon lopen. De opkomst van Duitsland maakte van filosoof G.W.F. Hegel een rock-superstar. Zijn werk was de antithese van het klassieke liberalisme. Metafysica boven common sense, overheidsaanbidding boven de markt. Voor Hegel was de overheid "the march of God on earth", en zodoende hangt hij nog steeds boven het bed van Rutger Bregman. Etatisme werd de Ice Bucket Challenge van de 20e eeuw. Iedereen en z'n moeder deed het. Dit fenomeen creëerde de onderliggende politieke infrastructuur voor de totalitaire regimes tijdens de jaren '30. Klassiek-liberalisme was het credo van de negatieve rechten; rechten die geen inspanning van derden verlangden. Het recht op vrijheid, eigendom en leven, waarbij het laatste bedoeld wordt als het recht niet gedood te worden, en niet als het recht in leven gehouden te worden. Positieve rechten daarentegen, werden het credo van etatisme. Waar vrijheid voorheen de afwezigheid van externe drang betekende, verwerd dit nu tot "the freedom from want". "Homes, health, education and social security, these are your birthright," klonk het tijdens 1948 in Engeland. Vanaf 1960 liep het echt de spuigaten uit. De notie van gelijkheid, dat voorheen nog op de nobele gelijkheid voor de wet en gelijkheid van kansen sloeg, was het volgende slachtoffer. Gelijkheid van resultaten werd het nieuwe cool. Waarom? Omdat, zoals Labour-leider Tawney dat zei, "The equality of opportunity implied the te opportunity to become unequal." En dat willen we niet.

We hebben het maar druk met herdenken vandaag. Geallieerde soldaten, burgerslachtoffers, homo's, beperkten, Sinti, Roma, Duitse soldaten, Marokkaanse verzetshelden. Joden. Maar toch is er een woordje dat tijdens heel 4 mei, afgezien van activisten die Gaza-leed gelijkschakelen aan de holocaust, angstvallig vermeden wordt: Israel. Het is de wit-blauwe olifant in de kamer, aangezien de staat het directe resultaat is van Europees antisemitisme. De liefde die joden ooit voor Europa voelden, bleef onbeantwoord. Om die reden bleek een Joodse thuishaven noodzakelijk. En nog altijd is het de enige staat binnen de Euraziatische landmassa waar joden niet de facto aan hun lot overgelaten worden. Omwille van de door onze regenten geïmporteerde islamitische jodenhaat, verbergen Europese joden wederom massaal hun identiteit of ontvluchten zij hun Europese thuisland simpelweg. GS is atheïstisch. En waarom Israel vanuit een atheïstisch perspectief - afgezet tegen de hysterische links-islamitische hetze die het land dagelijks ten dele valt - hooguit proportionele kritiek verdient, en waarom zelfs dat vaak onnodig is, wordt hier kraakhelder uitgelegd door dr. Sam Harris. De titel van dit topic is niet zozeer ons idee, maar valt toe te schrijven aan een historicus die zo nu en dan braaf zijn huiswerk inlevert bij het links-Britse The Guardian: Niall Ferguson, tevens echtgenoot van Ayaan. "Though holy to all three monotheistic religions, Jerusalem today sometimes seems like the modern equivalent of Vienna in 1683 - a fortified city on the frontier of Western civilization. (p.93)". Als de soldaten van het Ottomaanse kalifaat Wenen veroverd hadden, zou geheel west-Europa weerloos aan hun voeten hebben gelegen. Ons werelddeel zou er heden waarschijnlijk radicaal anders, ja, islamitischer, uitgezien hebben. Zonder de inspanning van de Poolse koning Jan III Sobieski en zijn 60.000 man tellende Pools-Duitse strijdmacht zou u wellicht Otto-Turks spreken. Geef uw loodgieter in het vervolg dus nog een extra fooi en benadruk dat de Poolse gevleugelde huzaren de meest bad-ass cavalerie-eenheid is die u ooit gezien heeft. Ferguson vertaalt hier geen nieuw sentiment. Eric Hoffer, Amerika's blue collar-filosoof, wijdde er in 1968 een korte tekst aan. "We can rely more on Israel than Israel can rely on us... I have a premonition that will not leave me; as it goes with Israel so will it go with all of us. Should Israel perish, the Holocaust will be upon us." Ferguson noch Hoffer zijn joods. Toch lijken zij beiden te voelen dat wanneer de joodse staat valt, ook zij gedoemd zijn. Helaas verzuimen beide heren een mogelijk werkend mechanisme achter hun gevoel te beschrijven. Zij beperken zich tot emotie, en dat volstaat niet. Wat bedoelen zij nu immers precies? In tegenstelling tot Wenen grenst Israel namelijk niet aan west-Europa, en zou diens val geen directe kinetische bedreiging voor west-Europa vormen. Toch is hun gevoel niet uit de lucht gegrepen. Waar de rest stopt, gaat GS verder, dus na de breek een driekoppig overzicht van wat het Westen zou verliezen als Israel valt, en wat onze vijanden hiermee zouden winnen.

Op planeet EU is PvdA-EP-er Paul Tang al braafjes collaborerend aan het voorsorteren voor het lappen van nog eens een naheffing van 200 miljoen, want "zo hoort het nou eenmaal." Ondertussen willen kleine jongetjes tegenwoordig geen straaljagerpiloot, brandweerman, of baas van de wereld worden. Europarlementariër, dat is hoe het moderne kroost wil rollen. En terecht, want zo blijkt: je doet helegaar niets, voor heel veel geld. Het klinkt als een soort Giro555 campagne, die kop "Schreeuwend gebrek aan werk voor Europarlement," alleen komen deze slachtoffers helegaar niets te kort. EP-ers zijn zo volstrekt onderprikkeld dat zij tegenwoordig hun uren slijten met het tevergeefs boe roepen naar dictators als Al-Sisi, Poetin en democratisch gekozen politici met onwelgevallige EU-opvattingen, zoals Viktor Orbán. En als dat saai wordt gaan ze uit pure ellende maar gewoon eigen resoluties verzinnen en daarover keuvelen. Staat er echt. Een decibel-limiet op een stofzuigertje hier, een calorietje minder in uw wijntjes daar, oh, en het volume van uw flessen olijfolie staat ze ook al niet aan. Het aantal behandelde wetsvoorstellen is met bijna factor drie gedaald. De enige die er allemaal echt niet mee kan zitten is VVD-EP-er Hans van Baalen: "Het klopt dat we minder te doen hebben, maar laten we vooral geen redenen gaan verzinnen om toch maar te vergaderen." En natuurlijk komt dit alles voort uit het volstrekte democratische deficiet van de EU. Het EP mag namelijk helemaal geen wetsvoorstellen indienen. Hun jurisdictie beperkt zich tot het applaudisseren voor hersenspinsels van overste Juncker, en daarmee schluss.