Onverminderd steeds minder zin in de toekomst

Noot vooraf: Microsoft zit voor zo'n $13 miljard in marktleider OpenAI - dan leest Microsofts eigen toelichting van de deal iets makkelijker. "Through the partnership, the companies will jointly experiment with groundbreaking new technology like Azure OpenAI Service to develop innovative generative AI use cases across various business functions. This includes testing how Copilot for Microsoft 365 could help improve workplace productivity. (...) The company is currently exploring the use of generative AI-powered digital assistants on Azure OpenAI Service to help employees improve customer experiences, streamline operations, foster innovation, gain a competitive advantage, boost efficiency and uncover new growth opportunities.

Wat hier echt staat is dat OpenAI elke druppel uit die paar laatste nog niet vervangen economische eenheden voorheen bekend als 'werknemers' gaat persen en de marketingafdeling tegelijk gaat kijken of ze nog voor de kerst zo'n mooie Coca Cola-truck uit OpenAI's onvoorstelbare text-to-video generator Sora kunnen laten rollen.

Verder is dit hele persbericht ook gewoon een soort door Coca Cola betaalde branded content voor Microsoft. "Coca-Cola has migrated all its applications to Microsoft Azure, with most major independent bottling partners following suit."

Hard voor gewerkt, dat wel. Maar de echte klapper wordt natuurlijk wanneer OpenAI die investering van $7 biljoen (7 maal Nederlands bnp) ophaalt voor het ontwikkelingen van artificial general intelligence.

Niet revolutionair hoor, wel weer een andere hercombinatie dan met het machinepistool

"To deliver on-demand fire anywhere!" is de sales pitch en het werkt want we hebben het erover. De 'applicatie' is volgens de makers bedoeld voor "bosbrandbeheer- en preventie, agrarisch management, ecologische conservatie, sneeuw- en ijsverwijdering en entertainment en special effects." 

De vlammenwerper heeft een bereik van zo'n 9 meter en we kunnen er verder zo snel ook geen toepassing voor bedenken behalve elke denkbare privéaangelegenheid. Dus gelukkig is-ie voor Amerikaanse burgers dus ook gewoon te koop voor slechts $9.420. Het bedrijf bouwt zelf alleen de geïntegreerde vlammenwerper, de robothond is de Unitree Go2 die apart 'slechts' $1.600 is.

Duurde sinds 1933 maar dan ben je er wel

Lekker met de meiden .50-achtig volautomatisch uit de schouder voorwaarts wandelen, is dat nou zoveel gevraagd? Blijkbaar wel, want dit is de eerste keer dat het echt lijkt te lukken sinds de eerste .50 Browning M2. 

Zelfs met de onderstaande gloednieuwe Sig Sauer M338 zonder 'recoil mitigation' was het zelfs voor die professionele MG-neushoorn bijna niet te doen: "Goddamn, that just whooped my f*cking ass". En evenzo ervaren, maar iets lichter gebouwde schutter Micah kwam sowieso geen stap vooruit.

Maar goed, nu lukt het bovenstaand wel! En erg grote kans dat dit wapenplatform de M2 Browning gaat vervangen, want de nieuwe US Army assault rifles en light machine guns zijn natuurlijk ook al de Sig Sauer XM5 en XM250 - en die uniformiteit heeft zo zo'n logistieke voordelen.

Als u echt wil zien wat voor een quantum leap dit is, bekijk dan even de terugslag van een heupgevuurde M2 Browning en Chinese Norinco .50 na de breek.

Zin om standrechtelijk gefusilleerd te worden omdat je ze niet allemaal kunt noemen

Legenda bovenstaand. Blauw gaat dus over beperkte, gemarginaliseerde groepen en vraagt daarom volgens de UvA-inleiding o.a. aandacht voor "Internationale Vrouwendag". 

In de inleiding lezen we: "Mis je toch een belangrijke dag? Geef je suggestie dan door aan diversity@uva.nl." Nou, nu je het zegt mevrouw, we missen 6 MEI PIM FORTUYNDAG.

Onderstaand alle twaalf maanden met alle tientallen 'dagen'. Zelf onderzoek doet u hier.

De eerste 350 individuen zijn aangemerkt en hun advocaten maken zich klaar voor een eindstrijd

Wet: aangenomen. Vliegtuig: staat klaar met draaiende motor. Nu nog langs de """advocaten""". "Lawyers have told the Guardian that they will prepare legal challenges on behalf of individual asylum seekers. They can challenge their removal on a case-by-case basis, which could lead to their being taken off a flight list."

Maar ten eerste, hoe zat dit ook alweer. Hoe en waarom Rwanda? Het VK betaalt Rwanda de komende vijf jaar minstens €430 miljoen euro voor de overeenkomst en als het aantal boven de 300 mensen uitkomt krijgt Rwanda een extra cadeautje van €139 miljoen euro, plus €23.000 euro per extra individu boven de 300. 

Hier wordt de deal maf overigens, want een tweede onderdeel van de overeenkomst is dat het VK als tegenprestatie "Some of the most vulnerable refugees living in Rwanda" opneemt, voornamelijk Congolezen die er al jaren in tentenkampen wonen. Volgens een bron betreft dit aantal echter "minder dan 50", maar dat is nu eenmaal zelden hoe dit werkt.

De 'gegadigden' in Engeland zijn migranten die het land op illegale wijze betraden. De geselecteerde eerste 350 zijn de juridisch kansarmste gevallen. Eenmaal in Rwanda aangekomen mogen ze aldaar opnieuw Brits, Rwandees of derdelandsasiel aanvragen.

Je mag niet eens meer werken

Ja ROVERHEID wil je nou een volledig geatomiseerde belastingplantage of niet? Want door de beroeps- en doelgroepen dames en wandelaars van elkaar te scheiden maak je ook het laatste staatsondermijnende risico's onklaar - waar moeten revolutionairen elkaar nu anders nog ontmoeten?

"Hoewel sekswerk een legaal beroep is, staan veel gemeenten prostitutie vanuit huis op dit moment niet toe. Zij zijn bang voor overlast in de buurt of vinden dat ze dan te weinig zicht hebben op de veiligheid van sekswerkers.

(...) Beverwijk voorziet dat de leefbaarheid en het veiligheidsgevoel in de buurt achteruitgaat, terwijl Dalfsen denkt dat het controleren van arbeidsomstandigheden van sekswerkers thuis moeilijker is dan in bijvoorbeeld een seksclub. Almelo is bang dat de gemeente ongewild bijdraagt aan situaties waarin een sekswerker onder druk staat."

Voorstanders zeggen ongeveer precies het tegenovergestelde:

Ja zo kun je het ook zeggen

Een terugblikkende follow-up over "4 en 5 mei comité's "SEXYLAND over de genocide in Gaza en verschrikkingen in Palestina................... en Israël"". Het betreft namelijk een eerdere column over dezelfde kunstenaar en installatie.

Auteur van de bovenstaande column op 15 november 2023 Rachida Azough: "Het lijkt erop dat de recente geweldsuitbarstingen de pijn en bewustwording van de bezetting van Palestina, die inmiddels meer dan 75 jaar duurt, tot uiting brengt."

Ja, '75 jaar aan bezetting', dat hoor je vaker in zekere Nederlandse kringen. En daar kan dus alleen geheel Israël mee bedoeld worden, want Israel zat maar van 1967 tot 2005 in de Gazastrook en dat is 38 jaar, niet 75 jaar. Kortom, ze bedoelt dat Israël als zodanig geen bestaansrecht heeft, en dan ben je Frans Timmermans dus kwijt!

Vervolgens wordt kunstenaar Tina Farifteh geciteerd: “(...) Misschien vergeten we in onze wanhopige pogingen om de genocide dáár te stoppen, hier naar elkaar te luisteren.” Ja weet je, je zou het bijna begrijpen als je interviewster Rachida Azough eerder in het stuk nog zegt dat er op dat moment in Gaza "11.100  burgers zijn omgebracht", terwijl dat juist het totale dodental inclusief Hamas-strijders was.

Sowieso blijft enige ruimtelijkheid richting kunstenaar Tina Farifteh gepast. Immers:

"Ook in haar persoonlijk leven brengt ze haar passie in de praktijk, getuige een e-mail die ze kort geleden stuurde aan een Israëlische vriendin. Ze vroeg haar simpelweg hoe het met haar ging. Ze bleek de eerste. Iedereen vroeg zich af waarom de Israëlische de bombardementen tegen Palestijnen niet had afgekeurd, maar niemand vroeg hoe het met haar ging. “Ze was in rouw, had vijf vrienden kwijtgeraakt en niemand die het zag. In ons zeker weten, en ik weet en blijf vinden dat ik gelijk heb als ik zeg dat het geweld NU moet stoppen, vergeten we dat er pijn is bij iedereen.”"

En ook dat is zeer het vernoemen waard.

Dingen zijn niet moeilijk, mensen zijn moeilijk

En als mensen niet moeilijk zijn, zijn dingen ook niet moeilijk. En als we niet zo moeilijk zouden zijn, zou de hele oorlog dus nog tijdens de aanstaande openingsceremonie van de Olympische Spelen opgelost kunnen worden.

We vroegen het onszelf. Hier las en zag u Dag 1, Dag 2 en Dag 3. De Nabeschouwing Biënnale 2022 las u hier.

Noot vooraf: we zijn hier geen kunstkenners- laat staan critici, dus excuses als u de onderstaande overpeinzingen al vaak genoeg elders gelezen heeft.

Als je landen vraagt waar ze écht trots op zijn, waar verwijzen ze dan uiteindelijk naar? Wat zijn de meest bestendige iconen die hun culturen voortgebracht hebben?

Zijn het voor Rusland het Spoetnik-ruimteprogramma en de Tsar Bomba, of toch Dostojevski en Tchaikovsky? Zijn het voor Amerika de maanlandingen en transistor, of toch Hemingway en Miles Davis? Zijn het voor Nederland de Oosterscheldekering en effectenbeurs, of toch Vermeer en Berend Sommer?

We denken, ondanks de Apollinische grandeur van alle eerstgenoemden, uiteindelijk toch de laatstgenoemden. Niet 's lands opwaartse bewegingen, maar de bewegingen waarvan de richting zich niet laat kennen.

Technologie is goed als het een objectieve verbetering is ten opzichte van voorgangers, de kpi's zijn meetbaar. In de kunsten is hier - op het sinds fotografie weinig spraakmakende hyperrealisme na - eigenlijk geen sprake van.

Technologie beweegt in een opwaartse lijn, anders is het geen technologie. Kunst beweegt ook, maar het beweegt zoals de wind beweegt; het is causale willekeur.

En precies omdat het niet bestaat in het natuurgeweld van lineaire tijd, is het immuun voor precies dat natuurgeweld. Technologie neemt drastisch in waarde af naarmate de tijd vordert - op een paar old-timers voor verzamelaars na. 

Echte kunst - wat dat ook moge zijn - neemt in waarde toe. Waarom betaalde een Saoedische (!) prins meer dan $450.000.000 voor Da Vinci's Christus Salvator Mundi. Waarom zouden ook wij met liefde $170.000.000 neertellen voor Klimts Wasserschlangen II als we het hadden liggen?

Dan speelt er veel meer dan enkelvoudigheid en meesterschap. Maar wat dat dan precies is zal niemand je ooit sluitend kunnen vertellen.

En dat doet toch denken aan de onderstaande slotscène van Kingdom of Heaven. Nadat Barisan van Ibelin (wiki) Jeruzalem onder zeer ruimtelijke voorwaarden overgeeft aan de eerbare Salah ad-Din (wiki) vraagt Barisan hem: 

"What is Jerusalem worth?"

 Salah ad-Din antwoordt: "Nothing... — ... Everything."

Hier las en zag u dag 1 en dag 2

Beeld door Egle Pernare

Homoseksuele Native American (vertaling 'Inheemse Amerikaan' klopt wel maar dekt de lading gewoon niet) Jeffrey Gibson. Zijn carrière volgen we sinds vandaag al jaren op de voet en als iemand homofobie chromofobie (angst voor felle kleuren) de deur wijst dan is hij het.

Tuurlijk, gisteren leerden we nog op het door Renzo Martsen aan Congo geschonken Nederlandse paviljoen dat "Het idee dat kunst zich bezighoudt met kunst, is wat mij betreft achterhaald." En Native Americans zijn als collectief natuurlijk een ten diepste gefragmenteerd en verslagen volk, met alle pijn van dien - "woe to the vanquished". 

Hoe Gibson zich verhoudt tot die pijn en de klamme deken van Amerikaanse genade leest u in dit diepte-interview met de New York Times. Maar het fijne aan zijn expositie is dus dat je geen deelgenoot in die pijn hoeft te worden om gewoon echt te genieten van zijn vakmanschap en kleurspel. Het mag hoor, maar je hoeft niet zoals bij het Nederlandse paviljoen met een plechtig gebogen hoofd weer Protestants naar buiten te schuifelen, dansend mag ook.

Ook het Saoedische paviljoen gaf te denken, want zo'n feministisch visitekaartje van het koninkrijk wordt natuurlijk door kroonprins Mohammed bin Salman zelf hoogstpersoonlijk goedgekeurd en bevestigt wat we hier al een paar jaar roepen: MBS' Saoedi-Arabië wil de toekomst in. Alcohol, rijbewijzen voor vrouwen (pas op prins), raves waar vrouwen zowaar meefeesten en laatst weer de medeverdediging van het Israëlische luchtruim.

Zie de toelichting en expositie genaamd "Shifting Sands - A Battle Song" door een ongesluierde (!) artieste na de breek. En daaronder weer een heerlijke picdump en de dagvangst.