Onvoorstelbaar

Leuk, naar de kroeg en dan pas naar huis als-ie dichtgaat, moeten we eigenlijk vaker doen. Hoewel, is misschien toch niet ook helemaal meer wat het geweest is. Wat voor volstrekt krankzinnig verhaal is dit nou weer. Knul wandelt kroeg uit, ziet vrienden praten met een paar jongens die hij niet kent, is enigszins goed opgevoed en geïnteresseerd in zijn medemens, vraagt 'Wie zijn jullie eigenlijk?' Nou die jongens heel driftig nadenken, fronsende wenkbrauwen, op welk intersectioneel kruispunt bevinden we ons, hoe formuleer je dat precies, beetje ingewikkelde vraag voor twee uur 's morgens jongen, oprotten met deze dwaas, we schoppen hem een hersenschudding. 

Het houdt niet op, niet vanzelf.

Tjeessus

We schakelen maar weer over naar Engelen, waar een discussie woedt over de mogelijke komst van een azc waar jonge asielzoekers zouden worden opgevangen. Helemaal prima, die discussie woedt op wel meer plekken, en met enige regelmaat woedt-ie dusdanig dat iemand er woedend van wordt. Wellicht ten overvloede maar je mag hartstochtelijk voor of hartstochtelijk tegen zoiets zijn, dat is nog geen reden om iemands huis te bekladden of iemand op een andere manier te intimideren. Gebeurde dus wel in het Brabantse Engelen, waar werd gekozen voor bloemrijk taalgebruik als 'slet', 'teef' en 'kankerhoer'. Nou wekenlange politie-inzet (juist niet zonde!) verder zijn er twee arrestaties, en je zou hopen en verwachten dat het om louter pubers gaat, maar naast een 18-jarige slet teef kankerhoer vrouw is ook een 52-jarige man aangehouden. Een 52-jarige man die 's nachts de deur uitgaat om de huizen van mensen die er een andere politieke mening op nahouden dan hij onder te kalken met 'kankerhoer'. Over beschaving gesproken.

Hier zakt onze broek van af, maar we trekken 'm snel weer omhoog dames!

Ja het is toch verdraaid moeilijk om hier niet cynisch van te worden. Eeuwenlang werden vrouwen nagesist, aangerand, verkracht, maar na de afschuwelijke moord op Lisa ontstond eindelijk momentum om er eens wat aan te doen, in de vorm van een POSTERCAMPAGNE meer specifiek. En niet zomaar een postercampagne, maar eentje waarin gebruik werd gemaakt van de kleuren blauw en geel, en zoals we allemaal weten symboliseert blauw kalmte, vertrouwen, stabiliteit en intelligentie, terwijl geel juist staat voor zonneschijn, geluk, optimisme, maar ook voor voorzichtigheid, waarschuwing, en lafbekkerij. Dus hingen allemaal ontzettende schatten die posters voor hun raam, met ook nog eens de tekst 'Wij eisen de nacht op' erop, proza dat werkelijk niets aan de verbeelding overlaat. Wat denk je: kerels met KWAAD in de zin passeren die plaksels en in plaats van even stil te staan bij zoveel kalmte, vertrouwen, stabiliteit, intelligentie, zonneschijn, geluk, optimisme, voorzichtigheid, waarschuwing, en lafbekkerij, gingen ze gewoon door met wat ze van plan waren, en dat was met enige regelmaat weinig goeds. Ja het helpt misschien niet dat kerels vaker kleurenblind zijn, dus misschien zagen ze juist donkergroen (staat voor rijkdom, overvloed, groei en vernieuwing) en oranje (een kleur waar je enthousiast en ontzettend opgewonden van kan worden). Bovendien, misschien konden ze helemaal niet goed lezen, we weten allemaal hoe het gesteld is met de taalbeheersing in dit land. Beter was dus misschien geweest om een qr-code toe te voegen met een leuk filmpje, en vervolgens onder de minderbedeelden mannen in dit land gratis iphones uit te delen zodat ze deze code naar hartenlust konden scannen. Het zijn maar suggesties hoor, wie handelt in campagnes kan maar beter lean en agile zijn, wij zeggen altijd maar: (be)sturen is bijsturen. 

Nou, dat gaan ze dus doen, bij Wij eisen de nacht op, en daar kunnen wij alleen maar een diepe, diepe buiging voor maken. "Een jaar later lijkt er niet veel veranderd. Want hoewel de campagne veel mensen in beweging heeft gebracht, is het geweld tegen vrouwen niet verdwenen. En dat terwijl de aandacht voor het onderwerp langzaam wegebt.

Dat is ook terug te zien in de media-aandacht. Pr-bureau HvdM deed in opdracht van 'Wij eisen de nacht op' een vergelijking van het aantal publicaties over vrouwveiligheid in de media. Vanaf de oprichting van de beweging tot het einde van 2025 verschenen ruim tienduizend publicaties over vrouwveiligheid, tegenover ongeveer duizend in de eerste helft van dat jaar.

Maar in 2026 nam die aandacht weer sterk af. En de aandacht die er wél voor is, is heel erg op incidentniveau, verklaart De Jong." 

Gelukkig gaat de organisatie niet bij de pakken neer zitten. "De inmiddels bekende blauwe poster met gele letters zal opnieuw te zien zijn op stations, in stadscentra en langs de weg. Het primaire doel van De Jong is om het onderwerp op de kaart te zetten, maar ze realiseert zich dat er meer moet gebeuren om daadwerkelijk iets te veranderen." Mooi en goed!

in de gloria

Uiteraard, inmiddels krioelt het in de Kamer van de (veelal onironische) tegenpartijen, maar dat doet niets af aan hoe ontzettend, godsonmogelijk, grensverleggend grappig Koot en Bie ooit waren. Sterker: veruit de meeste oude sketch-tv of cabaret of andersoortige grappigdoenerij, doorstaat de tand des tijds niet. Dat zegt niet dat het toen slecht was, het zegt vooral dat het net niet geniaal was. Wat wel geniaal was: Kees van Kooten en zijn inmiddels overleden makker Wim de Bie. Kees wordt vandaag 85 en wij maken graag van deze gelegenheid gebruik de beste man van harte te feliciteren en wat van zijn beste werk te delen. O, en (her)lees (Meer) Modernismen.

Dit vragen wij ons al decennia af

Ja kijk, wij zijn de beroerdsten niet, als er ergens ongelijkheid wordt geconstateerd dan zijn we er als de hanen bij om die meteen te corrigeren. Ongelijkheid is niet leuk, ongelijkheid is stom, en eerlijk gezegd heeft ongelijkheid al ons plezier in hele domme liedjes meeblèren in de kroeg volledig bedorven, want laten we wel wezen: meestal sta je dan met een kerel mee te blèren. Ongezellig! Gelukkig is er, ook als wij belangrijke materie links laten liggen, altijd wel ergens een onderzoeksjournalistieke redactie die er z'n tanden in zet, en in dit specifieke geval is dat RTL. Want ja, waarom is het voor mannen makkelijker om een zomerhit te scoren dan voor vrouwen? (En in het verlengde daarvan: wat voor een ontiegelijke kneuzen zijn wij dat het ons nog nooit is gelukt om er een liedje in de hitparade te krijgen?) 

A) Als mannen met een heel ordinair pakje en een heel ordinair accent zingen over in de kroeg staan en zuipen is dat niet ordinair, terwijl dit voor vrouwen juist wel het geval is

B) We hebben niet genoeg liefde voor de vrouwen in het vak

C) Er zijn ook gewoon veel minder vrouwen die volksmuziek maken

D) Dat komt niet door man-vrouw, maar door het genre. Dat vrouwen misschien wat meer geneigd zijn de diepgang in te gaan (dus toch door man-vrouw, red.)

E) Omdat vrouwen te beroerd zijn om een leuke collab te maken met mannen

F) Omdat mannen te beroerd zijn om een leuke collab te maken met vrouwen

G) Alles hierboven

H) Anders, namelijk:

GeenStijl Zomerboek 2026

Eigenlijk het allerbeste dat je met taal kunt doen, is een goede grap maken, en toch hebben de meeste schrijvers even weinig met humor als Philip Huff met zelfrelativering. We moesten er even over nadenken maar het aantal (nog levende) Nederlandse auteurs die ons ooit hardop lieten lachen is op één hand te tellen, en dat brengt ons bij Ernest van der Kwast. Die deed het ooit ook al met Mama Tandoori (2010), dat een godsgruwelijke bestseller werd. Inmiddels heeft Van der Kwast een aardig oeuvre bij elkaar gepend, met als voorlaatste toevoeging de wat flauwe en rommelige roman Ilyas (2020). En nu is er dus Schooljaren, waar we kort over willen zijn: dit is een absolute parel. 

Het begint allemaal wat flauw, met een eerste deel dat volledig handelt over die periode in het leven van puberjongens waarin ze om de haverklap en schijnbaar oncontroleerbaar een erectie krijgen. Daarna wordt het al snel vertederend, herkenbaar, wijs, en vooral ook ontzettend grappig. We volgen de volledige middelbare schoolperiode van de naamloze hoofdpersoon en diens vriendengroep, een aantal jongens dat in een paar jaar uitgroeit van onbeholpen kneuzen tot veelbelovende jongemannen. Op de een of andere manier is het onmogelijk om dit boek te lezen zonder enigszins nostalgisch te worden over je eigen tienerjaren. Verder kunnen we er lang over lullen maar je kunt ook gewoon naar de winkel rennen en er zelf achter komen natuurlijk. Plezier ermee.

Dit is juist heel normaal

De held hoofdpersoon van dit verhaal is Yassine Kaddouri, een belangrijk gezicht binnen de homofobe en vrouwonvriendelijke gemeenschap in Nederland. Die is lekker edgy enzo en dus nodigen allemaal NPO-programma's hem uit om zijn vervelende, hyperconservatieve meninkjes te spuien. Helemaal prima verder, het bestaat in de samenleving, laat het toch vooral publiekelijk besproken worden, niet iedereen hoeft overal precies hetzelfde over te denken. Maar! Nu hadden de christengekkies van de EO Yassine weer opgetakeld, zodat hij aan de goegemeente kon uitleggen waarom het verderfelijk en goor en barbaars en gevaarlijk is als vrouwen bevriend zijn met hun ex. Duikt er onder het Instapostje met dat fragment ene Soraya Hadjar op, een eindredacteur van FunX. "Zo vermoeiend dat jullie hem blijven uitnodigen," moppert ze, wat oncollegiaal en een beetje pedant is, maar laat dat nou net twee eigenschappen zijn waarmee je het ver kunt schoppen in Hilversum. Nou is Yassine aandachtsgeil en in zichzelf gekeerd (ook twee eigenschappen waarmee je het ver kunt schoppen in Hilversum), dus die reageert meteen met een filmpje en wil in gesprek. Dat moet je natuurlijk niet doen, want Soraya mag op Instagram iedereen de maat nemen, maar elke repliek geldt als een oorlogsverklaring, en dus krijgt Yassine plotseling allemaal dreigende voicenotes enzo van Soraya's broer, die soms overigens ook bij FunX mag opdraven als rapper - grappig hoe dat werkt. Hilversum, nooit geen saaie dag nie!

Update FunX gaat brandje blussen

Bloed aan de paal?

Vaak, dan heb je principes, maar soms, dan ben je ook gewoon onredelijk geil. Zo ook Gianni Infantino, die als grote baas bij de FIFA alles op alles zet om het voetbal kapot te maken, tot ongenoegen van zijn oude werkgever de UEFA, die in iets mindere mate alles op alles zet om het voetbal kapot te maken, en nu dus vindt dat de FIFA, in casu Gianni Infantino, kapot moet, en daartoe alles op alles zet. Het heeft er alle schijn van dat de UEFA momenteel allerlei lelijkheid over Infantino's periode aldaar de wereld aan het in slingeren is, met nu een werkelijk schitterende onthulling weer in The Telegraph. Infantino is getrouwd en heeft vier kinderen, maar is daarnaast, we hintten er al op, zo nu en dan ook zo bronstig als een net vrijgelaten gevangene. Afijn, de beste man zou een vrouwelijke collega de kans hebben gegeven tegelijkertijd op hem te klimmen en op te klimmen in de organisatie - ze was eerst junior medewerker, maar na inmenging van Infantino naar verluidt plots leidinggevende. Volgens The Telegraph wees toenmalig UEFA-topman Michel Platini vervolgens Infantino terecht, waarna de vrouw in kwestie afzwaaide met een bedrag van zes nullen in haar zak. De regels voor dergelijke oprotpremies zijn sindsdien aangepast, waardoor dergelijke excessen niet langer mogelijk zijn. 

Infantino ontkent overigens alles.

Veiligheid niet te garanderen

Zorgde voor internationale ophef eerder dit jaar, en het waren, helemaal zo losgezongen van context, natuurlijk ook bijzonder onsmakelijke beelden: een hoogzwangere vrouw die door de politie (te) hardhandig werd weggetrokken en zo op de grond eindigde. De pliesie stelde een eigen onderzoek in; het stel wachtte even, en deed later alsnog aangifte. De vader is Wesam Mekdad, een crimineel die eerder vier jaar in Griekenland vastzat wegens drugshandel. Het bewuste filmpje werd opgenomen toen agenten afkwamen op een melding over een gevaarlijke, agressieve man die een mes bij zich had; naar verluidt bleek dit later een 'aardappelschiller' te zijn. Mekdad zelf gaf aan dat hij emotioneel was omdat hij zojuist te horen had gekregen dat zijn broer was omgekomen in Gaza, waarna hij zijn frustratie afreageerde op de inboedel. Een totale clusterfuck van een situatie, kortom. 

Afijn, het gezin vertrok vervolgens naar Duitsland. Daar besloten jeugdwerkers in te grijpen en de inmiddels geboren baby weg te halen bij haar ouders. Te gevaarlijk, oordeelden ze. Mekdad is inmiddels maar weer vertrokken, in de hoop iets aan de situatie te veranderen, vooralsnog zonder succes. "Ik ben nu in België, ver weg van mijn vrouw en kind, zodat mijn aanwezigheid niet als gevaar wordt gezien. Alles wat ik wil is mijn dochter Reem terugbrengen naar haar moeder."

Tevens, Stamcafé

Dit is misschien niet waar het internet ooit voor bedoeld was, maar jongens wat zijn we blij dat het zover is gekomen. Tim Hofman heeft een interviewpodcast en dit gesprek duurt bijna twee uur, maar het had van ons ook drie dagen mogen duren, een heel semester, of misschien zelfs een volledig mensenleven. Hofman serveert schijnbaar argeloos inzichten op als 'het marxistische verhaal slaat niet aan omdat het een marxistisch verhaal is', en dat is precies de helicopter-view die bij zo'n onderwerp nodig is. Het leuke is dat hij in de pakweg tien minuten hierboven dusdanig opstijgt dat er een communist voor nodig is om hem terug naar aarde te krijgen, en dat doet die Bob Scholte eerlijk gezegd alleraardigst. Zie: "Al die miljoenen die Omroep Zwart heeft opgehaald - wat doen ze daar nou mee? Wat heeft het ons opgeleverd?"