Zucht

Nog even over het bonte gezelschap van dertien Syriërs en drie Nederlanders dat IS-propaganda verspreidde op TikTok, en dus werd aangehouden. Daar is toch het een en ander misgegaan, blijkt nu. Een van hen, een meisje dat destijds 16 was en inmiddels 18, is vrijgesproken voor opruiing, omdat er van alles en nog wat in het strafdossier zat, maar de daadwerkelijke IS-propaganda ontbrak. Dat wil zeggen, wel korte samenvattingen in tekst, maar niemand heeft klaarblijkelijk de moeite genomen die dingen even te rippen. Nu wil het geval dat een aanzienlijk deel van ons werk bestaat uit het downloaden van filmpjes en dat is eigenlijk: geen werk. Nou, kan gebeuren, volgende opruiende IS-mevrouw beter dan maar!

Lange mars door de instituties

Goed nieuws bij het Centraal Bureau voor Snacks: het aantal vaderlandse fastfoodtoko's is ontzettend aan het uitdijen, dwz groeit gestaag. Van 10,3 duizend in 2007 naar 19,4 duizend begin dit jaar; dat staat ongetwijfeld garant voor veel meer dikke kinderen, en die zijn weliswaar ongezond en gaan als ze later groot zijn iets pijnlijker en eerder dood, maar eerlijk is eerlijk, in het hier en nu ziet het er ontzettend gezellig uit. Zoals altijd is de plek met de meeste fastfoodzaken per duizend inwoners Vlieland; toch een beetje het Real Madrid van het snackbarwezen. Afijn, zin in kroketten en bitterballen en kaassoufflés en frikadellen en gehaktstaven en bamiblokken en patat en nasischijven en mexicano's en gehaktballen en hele grote dikke loempia's en iets kleinere loempia's en kipnuggets en hamburgers en berenhap en shoarma en döner en kapsalon en smulrollen en blikjes frisdrank nu.

Waterscheiding

Ja wat sta je nou meewarig te knikken lamlul, natuurlijk kun je een leuke vakantie hebben zonder Nederland te verlaten, weekje op de fiets door Noord-Holland (schitterend), getuige geweest van een soort razzia op illegale naaktlopers op het strand bij Callantsoog, woedende blootboomers die het vertikten iets aan te trekken en de meneer van de handhaving onvermoeibaar bleven uitfoeteren, geef ze eens ongelijk, wanneer zijn we zo godvergeten preuts geworden in dit land, laat die mensen lekker flaneren joh. Daarna zeven dagen op de leukste camping ter wereld, eveneens gelegen in Noord-Holland, nauwelijks gezopen en eigenlijk ook nauwelijks gelezen, wat kan het  schelen, als vader ben je per definitie een publieksspeler, kinderen blij, jij blij, laatste weekje uitgeweken naar een huisje, bossig Gelderland, ja wat denk je, veel bomen, dat zei de jongste ook, papa, ik heb nog nooit zoveel bomen gezien. Dat klinkt een beetje als een saai burgermansbestaan hè, nou, wacht maar tot je hoort wat uw scribent van dienst al die tijd bezig alsook wakker hield. De vraag die langskwam, de verbijstering, het ongeloof, de walging toen een groot aantal respondenten op de camping koos voor nooit meer gesmolten, gevaarlijke gekken, raclette, kaasfondue en quattro formaggi geofferd op het altaar van gemakzucht, ingeruild voor voor snelgesmeerde ochtendbammetjes. Dat is toch helemaal compleet gestoord krankzinnig. Toch? TOCH??!!

Stukje nazorg

Ja Kempi heeft een strafblad ter grootte van een novelle, waarvan een aanzienlijk deel zijn ietwat onbeheerste omgang met het vrouwelijke geslacht behelst. Zo maakte hij in 2024 nog een dame zwanger die hij vervolgens dreigde te vermoorden als ze geen abortus pleegde, en toen het kindje eenmaal geboren was bleef hij vrolijk verder intimideren. Daar moet hij zeven maanden voor de bak in, maar met een vrij kansloos hoger beroep kocht hij in ieder geval net genoeg tijd om het door de rechtbank opgelegde (online-) contactverbod te schenden, waardoor hij de moeder van zijn kind nu 90 duizend pietermannen moet betalen. Dat heeft hij natuurlijk helemaal niet, en bovendien wil platenmaatschappij Top Notch niet verder met 'm en trokken naar verluidt ook andere opdrachtgevers zich terug na het zojuist genoemde vonnis. Bij Kempi werd eerder een narcistische persoonlijkheidsstoornis vastgesteld, waardoor hij ongeveer evengoed in staat is tot zelfreflectie als Pieter Waterdrinker tot zelfrelativering. Dat levert komische taferelen op in de Instagram-stories van de ex-rapper, die de hele tijd allemaal gewichtige citaten deelt over dat hij is uitverkozen door god (in casu: allah), en allemaal motivational quotes die beter zouden passen bij een 16-jarige havist met liefdesverdriet dan bij een gevreesde rapmeneer van middelbare leeftijd. Ook is hij gestopt met blowen en heel erg veel gaan sporten, zodat hij binnenkort 'met mannen kan gooien als gewichten', wat op zich natuurlijk goed nieuws is - dan laat-ie de vrouwtjes in ieder geval even met rust. Tot slot lijkt-ie bovendien reclame te maken voor Retatrutide, een Ozempic-alternatief dat nog niet is toegelaten tot de Nederlandse markt en mogelijk even gevaarlijk is voor gebruikers als Kempi voor vrouwen. 

Nou, u bent weer helemaal bij.

Foto: Kesteren, aldus de ANP-beeldbank

Kesteren, leer ons Kesteren kennen, enerzijds is het er gemoedelijk, anderzijds zijn het bij uitstek mensen die de kat uit de boom kijken. In Kesteren kan het zomaar gebeuren dat je over straat loopt en iemand je aanschiet en de oren van het hoofd praat, maar het kan bijvoorbeeld ook dat de mensen juist schuw zijn en alleen knikken, of dat er überhaupt niemand op straat is. De kerkklok luidt drie, de kerkklok luidt vier, in Kesteren gebeurt: geen zier. Tegelijkertijd is dat juist de charme. Er wonen in ieder geval ongeveer 7373 mensen in Kesteren en 7372 daarvan zijn voor zover bekend niet recent gearresteerd in een grootschalig terrorisme-onderzoek. Eerder werden al drie tieners vastgezet na invallen in Rotterdam, Eindhoven en Alkmaar. Een van hen was een 19-jarige knaap die in 2023 al eens werd opgepakt omdat hij aanhanger is van IS. Op het moment van schrijven is het niet duidelijk of dat iets met de aanhouding van vorige week te maken heeft. Hoe dan ook, naar de vierde verdachte was het lang zoeken, want die zat dus verscholen in godvergeten Kesteren.

Hoezee! Kijken we elk jaar reikhalzend naar uit

U vindt ons misschien cynisch maar zelf identificeren wij als optimistisch, of althans, ooit was het glas altijd halfvol, we verzopen werkelijk in de uitgestelde teleurstelling, en helaas, vroeg of laat haalt zoiets een mens in. Dat betekent niet dat we de hoop helemaal hebben laten varen - integendeel, we hopen nog steeds op wereldvrede, supermarkten waar de lekkere boter niet zes euro kost, een manier om heel veel nicotine tot ons te nemen zonder dat we daar dan direct kanker van krijgen, een medicijn tegen kanker, dat de proflicentie van Roda JC wordt ingetrokken, dat het aantal rechtse splinterpartijen niet exponentieel blijft groeien, dat Zentgraaff eindelijk een boek schrijft, dat Philip Huff eindelijk een boek niet schrijft, dat Trump stiekem wel een plan heeft met Iran zodat we niet straks nog minder veel van die lekkere zes euro-boter kunnen kopen, dat wat onze vriendin altijd zegt over het effect van die boter op onze gezondheid opeens niet blijkt te kloppen, dat we voor het eerst sinds Van Gaal een fatsoenlijke bondscoach krijgen, dat westerlingen die corona en alles eromheen het ergste vonden dat ze ooit is overkomen stoppen met janken of echt een keer iets vervelends meemaken, dat de uitgever van Splinter Chabot dat monsterbudget van een voorschot bij het volgende boek investeert in een fatsoenlijke redacteur, dat klimaatverandering inderdaad een complot blijkt, dat we morgen naar de sportschool gaan, dat we overmorgen naar de sportschool gaan, dat als we toch niet naar de sportschool gaan we nooit meer zo dom zijn om een abonnement af te sluiten, dat we gister niets doms hebben gezegd toen we heel erg dronken waren en het hoog in het bolletje hebben gekregen, dat als dit toch gebeurd is de rest het vergeten is, dat we Byanca eindelijk mogen ontmoeten, dat het bier niet op is, dat we volgend jaar kampioen worden, dat onze kinderen niets overkomt, dat we ons weten te beheersen, dat we het er een beetje van kunnen nemen, dat we het goed doen, dat het goedkomt. 

En jullie?

Hele reisblog-gemeenschap in rep en roer

Ons zult u niet horen zeggen dat alle reisbloggers intrinsiek slecht zijn, maar als we iemand moeten meenemen naar een onbewoond eiland, kiezen we per definitie geen reisblogger, enerzijds omdat die mensen strontvervelend zijn, anderzijds omdat we ze er vermoedelijk een plezier mee zouden doen, en als er nu één cohort is dat geen plezier verdiend, dan is het wel de reisblogger. Die zou eerder op schuchtere wijze gemarteld worden, niet op een manier die voor eeuwig sporen achterlaat, maar wel zo dat ze het nooit maar dan ook nooit meer vergeten. Eigenlijk zou je van iedere reisblogger het volledige oeuvre willen uitprinten op kraftpapier, foto's incluis, puur om al die domme listicles en gesponsorde soepcontent vervolgens aan ze te voeren. VEEL HE. De vraag wat je als samenleving aanmoet met iemand die voorheen reisblogger was is een ingewikkelde; aan de ene kant verdient iedereen een tweede kans, aan de andere kant heeft iemand serieus stukjes getikt over heuvels waarop je heel leuk op de foto kunt en tentjes waar de koffie heel erg lekker is. Moreel dilemma: wat als een reisblogger zelf tot inkeer komt, en zich keert tegen de grondbeginselen van het reisbloggen? "Ik heb mezelf lange tijd voorgehouden dat ik mensen hielp de wereld te ontdekken," schrijft er eentje in de Volkskrant. "Maar zonder dat ik me daar toen bewust van was, heb ik ze vooral allemaal dezelfde kant op gestuurd." Moeten we zo iemand empoweren, of geldt het adagium 'eens een reisblogger, altijd een reisblogger'?

Afijn, zin in komkommer nu.

Foto: mogelijk allerlei toekomstige reisgidsen

We kennen de taliban hier vooral als verbiedende entiteit (schaken, school voor meisjes, werken voor vrouwen, vrouwensport, vrouwen in parken, boeken geschreven door vrouwen in het curriculum, popmuziek, Valentijnsdag, te korte baarden, nieuwsmedia die beelden van levende wezens publiceren (?), voorbehoedsmiddelen, computerspelletjes, door vrouwen gerunde restaurants, niet-turquoise taxi's, buitenlandse tv-series, schoonheidssalons), maar dat beeld behoeft enige nuance. Zo maken ze ook dingen mogelijk: partnergeweld (eenzijdig) bijvoorbeeld, of een leuke parttimebaan als reisgids voor de dames. Raar verhaal in Trouw vandaag, waarvan de afdronk is dat het fantastisch is dat vrouwen onder de Taliban wel als reisgidsen kunnen werken, zij het onder strikte begeleiding van een mannelijk familielid, en alleen als het gezelschap uit vrouwen bestaat. Hartstikke fijn natuurlijk, welke vriendinnengroep staat nou niet te popelen om op safari te gaan door een samenleving die The Handmaid's Tale als leidraad neemt, en die reële kans biedt op het meepikken van een publieke steniging. Ramptoerisme, gemoderniseerd. Leuk!

'Duizend raketten gericht op Iran staan klaar, duizenden meer beschikbaar'

Ja, in tegenstelling tot Trump lijken die knakkers van de Islamitische Republiek Iran wel degelijk regime change na te streven, meer specifiek iemand anders als leider van de vrije wereld dan The Donald. Dat is bijna een aangename constante in deze totale shitshow, want eerlijk is eerlijk, die mensen willen de president van Amerika altijd dood hebben, wie het ook is, wanneer het ook is, waarom het ook is. Trump zelf wil overigens liever niet dood, en kondigt op Truth Social maatregelen aan als Iran toch een poging waagt. 

Ondertussen is het staakt-het-vuren definitief voorbij, maar zou het regime liefst wel met de Verenigde Staten willen blijven onderhandelen, terwijl het er sterk op lijkt dat het ondertussen getroffen nucleaire installaties aan het wederopbouwen is, maar wel tegen Amerika zegt dat de aanvallen op commerciële schepen in de Straat van Hormuz eerder deze week het werk waren van doorgeslagen hard-liners. Met andere woorden: het is een puinzooi, iedereen liegt en bedriegt, maar gelukkig heeft Iran straks echt nooit meer kernwapens en ligt een vredesakkoord nu echt in het verschiet. Mooi werk!

Update 12:34 - Iran wil pas praten als Amerika aan allerlei voorwaarden voldoet, aldus staatsmedia. 
Update 14:19 - Mojtaba Khamenei, Hij Die Niet Gezien Mag Worden, gooit wat olie op het kampvuur: Trump moet en zal deaud.

Beste knul gaat niet eens voorbij de waan van z’n eigen dag

Hadden we even gemist vorige week omdat we naar een meerdaags festival waren om door het licht te gaan, maar wie dus hoogstwaarschijnlijk nooit een meerdaags festival bezoekt, laat staan door het licht gaat, is Temu-Ernst-Jan Pfauth annex Correspondent-wunderkind Simon van Teutem, want die heeft dertien jaar VVD-hegemonie volledig geïnternaliseerd en kan alleen nog maar denken in termen van productiviteit en efficiency. Voor wie in de veronderstelling leeft dat neoliberaal rendementsdenken een verzinsel is van luie Groene-columnisten en kittige UvA-medewerkers: dat is het niet, zie Simon van Teutem. Deze in 1996 geboren knaap is zelfs dusdanig geobsedeerd door kwantiteit dat de kwaliteit er met enige regelmaat voor mag opdraaien. Nu is er weer een prachtig blog, waarin hij ons uursgewijs meeneemt door zijn werkdagen, want: "Een jaar is een heel mensenleven, als je productief bent." Simon is de beroerdste niet, en gunt ons ook het leven van Simon; een leven waarin overigens geen plaats is voor mantelzorg, echtscheidingen, kinderen, ziekte of zo nu en dan een godsgruwelijke kater. Afijn, without further ado, onder het mom van 'optimaliseren kun je leren': een dag in het leven van.

wekker, klein ontbijt

Mooi en goed, biedt bovendien afhankelijk van de daadwerkelijke beperktheid van het ontbijt ook nog gelegenheid tot snoozen. Wij snoozen meestal één keer per negen minuten, maar iets zegt ons dat Simon zijn wekker op 45 seconden zet, waardoor hij in theorie, als hij een beetje doorvreet, bijna 15 keer op de telefoonwekker kan meppen.