Het Europese project maakt mij de pis niet lauw, ik voel er geen enkele emotie meer bij. Suf geluld door de Eurofielen, in de war door het vele geld dat naar landen vloeit waar ik mij niet verwant mee voel en walgend van de gepolariseerde discussie waarin grijstinten verboden zijn. Je bent of voor Europa of tegen, wie de middenweg wil bewandelen legt een eenzame tocht af. Ondertussen maken de hoge heren in Brussel het zichzelf verdomd moeilijk. Want hoe zit het met de vijf miljard euro voor Egypte, de voorgestelde persbreidel en de Europese hasbara? De door niemand verkozen Europees ‘president’ Herman van Rompuy meldde onlangs dat de Europese Unie vijf miljard euro zou schenken aan Egypte. Voor democratie enzo, verkrachtte blonde journalistes op het Tahrir-plein blijken namelijk een redelijk PR-probleem voor de nieuwe machthebbers van de Moslim Broederschap. Een paar weken later moest minister van Buitenlandse Zaken Frans Timmermans (PvdA) die vijf miljard ontkrachten in de Tweede Kamer. Het zou gaan om een paar honderd miljoen euro aan Europees geld, de rest zijn leningen die uit instituties voortkomen die niets of zijdelings met Europa te maken hebben. Maar waarom wekte Van Rompuy dan de indruk dat het wel degelijk Europees geld was? Wat was er in dat haiku’s componerende hoofd gevaren?

‘Naar’, ‘hartstikke vervelend’ en ‘heel verdrietig’. Woorden die vaak uit de mond te horen zijn van staatssecretaris van Sociale Zaken Jetta Klijnsma (PvdA). Gisteren bij Tros Kamerbreed op Radio1 had ze het ook nog over de ‘spaarcentjes’ van de klanten van de genationaliseerde SNS-bank. Spaarcentjes, welkom in de wereld van Jeugdjournaal Jetta. De beschouwer voelde zich weer even terug in de jaren tachtig, met een glas Roosvicee in de hand kijken hoe Marga van Praag het wereldnieuws duidde: “Leonid Breznjev, de baas van Rusland is overleden. Het is héél spannend wie hem gaat opvolgen.” Dat werk. Het is echter de vraag of die zalvende woordjes de staatssecretaris gaan helpen. De Participatiewet kan namelijk nog wel eens een probleem worden voor de sociaal-democraten. De Tweede Kamer debatteerde afgelopen woensdag over deze wet die jonggehandicapten (Wajongers), mensen die werken op een sociale werkplaats en mensen in de bijstand aan ‘normaal’ werk te helpen. De sociale werkplaatsen nemen vanaf 2014 geen nieuwe werknemers meer aan. Gemeenten moeten nu deze mensen aan het werk helpen maar daar is geen geld voor.

“We have a cancer within, close to the Presidency, that's growing” zei John Dean in de ochtend van woensdag 21 maart 1973 tegen Richard Nixon. Uiteraard is de kwestie rondom de van corruptie verdachte VVD’er Jos van Rey niet te vergelijken met het Watergate-schandaal, ook al is er wel sprake van dubieuze geldstromen en werden gesprekken afgeluisterd. Maar de politieke tumor die Van Rey-gate heet, vreet zich langzamerhand de top van het landsbestuur binnen. Wat begon als een Limburgs probleem zaaide zich via VVD-Kamerleden uit tot de werkkamer van staatssecretaris van Financiën Frans Weekers. En nu is VVD-minister van Veiligheid en Justitie Ivo Opstelten er ook bij betrokken. Eerst een korte reconstructie. Een ambtenaar van de Belastingdienst Roermond deed in maart 2012 aangifte tegen toenmalig wethouder Jos van Rey. Die aangifte was aanleiding voor het Openbaar Ministerie om een strafrechtelijk onderzoek te beginnen. Op vrijdag 19 oktober 2012 deed de recherche een inval bij Van Rey. Van Rey is nu geen wethouder en Eerste Kamerlid meer, hij wordt verdacht van corruptie.

De geur van hoop en verandering waart door de straten van Utrecht. In de week dat het grootste verslavingscentrum van West-Europa (15.000 patiënten op jaarbasis) haar deuren opende in het hart van de oude binnenstad, was in de verte een vrolijke melodie waarneembaar: het gerucht dat D66-leider Alexander Pechtold burgemeester wordt van de Domstad. Dat zou goed nieuws zijn, zowel voor Pechtold als voor Utrecht. Geruchten over het vertrek van Pechtold uit de landelijke politiek doen al langer de ronde. De kans is sowieso klein dat Pechtold nóg een keer het lijsttrekkerschap ambieert. Als Rutte I niet zo snel gevallen was, was dat zijn laatste periode in de Kamer geweest. Pechtold gelooft het wel en de electorale 'rek' is er inmiddels ook wel uit. Het idee was dat hij bij de laatste verkiezingen nog lijsttrekker zou zijn, dat D66 in het kabinet zou komen en dat Pechtold dan minister zou worden. De nieuwe fractievoorzitter zou dan partijleider moeten worden, en had lijsttrekker moeten zijn bij de volgende verkiezingen. Dat pakte allemaal anders uit.

PvdA-voorzitter Hans Spekman pleit voor een beschavingsoffensief op internet nadat hij een haatmail publiceerde. De vraag is of dat wat gaat uithalen. De interwebs bestaan nu eenmaal voor het grootste gedeelte uit volslagen debielen. Na de opkomst van redactiepanelen en internetfora kregen zij nog meer platforms zoals Facebook en Twitter tot hun beschikking. En ook daar doet de Eerste Wet van Lucas - 90 procent van de reaguurders is volstrekt debiel – opgeld. En dat weet de door de wol geverfde Spekman ook. Daarnaast weet de PvdA-voorzitter dat hij altijd aangifte kan doen, niets zo helder als het Wetboek van Strafrecht in een conflict met de debiele burger. En wat bedoelt Spekman nou precies met dat beschavingsoffensief, hoe nu verder? Dat is dus onduidelijk. “Ik zou iedereen willen oproepen om het debat stevig te voeren in de meest duidelijke bewoordingen. Maak gebruik van humor. Maak gebruik van understatement. Maak gebruik van ironie. Maar zoek de grens bij beschaving en fatsoen en zorg er op die manier voor dat het debat op internet zinvol is,” zei premier Rutte vrijdagmiddag tijdens zijn wekelijkse persconferentie. Tja.

Kamerleden die bedreigd worden, krijgen niet per definitie persoonsbeveiliging. Een parlementariër liet mij eens een kastje zien dat ze permanent bij zich droeg. Als ze in een bedreigende situatie terecht zou komen, moest ze op de rode knop drukken. Via GPS zou er dan in het dichtstbijzijnde politiebureau een belletje rinkelen. Theoretisch zou de politie dan in een mum van tijd aanwezig zijn. Een ander Kamerlid in dezelfde situatie gaat altijd onherkenbaar over straat. Een hoodie en een grote zonnebril. De bedreigingen die hij via zijn inbox krijgt, geeft hij liever niet door aan Justitie. “Ik ben bang dat ik dan permanent beveiligd moet worden. En dat wil ik niet”, vertrouwde hij mij toe. Bang voor beveiliging, u leest het goed. Persoonsbeveiliging van politici was onderdeel van twee oudejaarsconferences. Theo Maassen hekelde de beveiliging van ‘valse’ politici, Guido Weijers vond dat SGP-fractievoorzitter Kees van der Staaij niet beveiligd hoefde te worden naar aanleiding van zijn uitspraken over abortus. Komediantenland is duidelijk: politici die voor hen onwelgevallige uitspraken doen, hoeven niet meer beveiligd te worden.

Lieve mevrouw, ik weet niet of u Geenstijl leest, toch hoop ik dat mijn boodschap Uw burelen zal bereiken. Ik maak mij namelijk ernstig zorgen over het voortbestaan van de monarchie. Het trotse Huis van Oranje ligt onder vuur. Ditmaal niet vanwege een burgermeisje met een foute vader, de Prins der Nederlanden die het Oranje-zaad verspreidde verder dan het huwelijkse verbond toestond en ook niet uw zwager professor Van Vollenhoven die zich in polonaise voortbewoog door de voormalig Nationale Vergaderzaal. Neen, lieve mevrouw, de ware bedreiging van uw instituut is de Praetoriaanse Garde door wie U zich weet omringd: de Rijksvoorlichtingsdienst. Want het is knudde, ‘een toneelstukje’ zoals U zo trefzeker wist te formuleren. Ik boog mijn hoofd diep toen U een camera toestond bij de beëdiging van uw ministers. Van mij had het niet gehoeven, U heeft toch ook een beetje moeten lachen om de kwezelachtige Timmermans? Niet alles hoeft te worden uitgezonden, nietwaar? Toch gebeurde het en het resultaat was vernietigend. Onduidelijke afspraken met de koninklijke NOS en RTL Nieuws liepen uit op een drama.

“Mosasaurus Flaplullus, broek met lucht, zompige snee, klamme zak, droeftoeter, zak hooi, vaatdoek, klefplak, druifje droefsnoet, druppelaar, washandje, endeldarmtoerist, vochtige bever, kleefsnor, tostiteef, klef kaasbroodje, kaas dweil, gehaktstaaf, swaffeldwerg, draphap, kwijlpigmee, navelzuiger, beroepslikker, klefbek, snoekbaarsbeffer, gulpengluurder, pitloze druif, kleiduivenverzamelaar, snotsnuiver, Abba-fan, bejaardenfluisteraar, zweetsok, slappe modderkop, uit de baarmoeder getrokken mislukte variété-pooier, vruchtwaterglijer, oorsmeer verzamelaar, jololookalike, knippernicht, hangslang, spermakoker, slijmtante, kerstkloofje, ruggegraat van asperge, sneukeutel, knurft, slappe hap, sneuneus, kwakneus, pipo, druif, koekwaus.” Zomaar wat reacties op Twitter toen ik vroeg of de Vriendelijke Volgers een synoniem voor ‘natte tosti’ konden bedenken. Inderdaad, een stukje over Gerd Leers (CDA) dus. Want wat is dit nou voor gejank, bij EenVandaag? “Oh, boehoehoe, ik ben door die gemene Geert Wilders onder druk gezet.” De Limburgse oud-minister plengde dezelfde tranen overigens ook al in augustus dit jaar.

En toen hadden we opeens een traditie te pakken: Bassiehof’s Politicus van het Jaar. Wie zijn de stijgers in de Nationale Vergaderzaal en wellicht belangrijker: de dalers? De koninklijke NOS presenteert vanmiddag de Politicus van het Jaar, EenVandaag doet dat maandagavond nog eens dunnetjes over. Maar zoals gebruikelijk zit de Geenstijl-lezer weer op de eerste rij. Wie slepen de John Leerdam-beker voor meest nutteloze politicus, de Perfide Partijprijs en ’t Loden Dalertje in de wacht? De Lijst der Lijsten, na de breek.

De opiniepagina’s van de kranten staan bomvol met meningen over de kwestie, domlinks en domrechts slaan elkaar op Twitter - volstrekt voorspelbaar - de virtuele hersens in en de KNVB doet iets met een poster. Maar toen PVV-Kamerlid Joram van Klaveren afgelopen dinsdag een debat aanvroeg over de dood van de Almeerse grensrechter bleef het doodstil in de Nationale Vergaderzaal. Stel je voor, een debat over het ‘Marokkanenprobleem’ zoals Van Klaveren het formuleerde. Laten we dat maar niet doen, besloten de overige fracties en masse. Van Klaveren droop af, maar niet voordat hij zijn collega’s – oh, hoe deftig - ‘een stel lafaards’ had genoemd. In 2002 – nu tien jaar geleden - schreef ik voor Panorama, het opinieblad voor de gewone man. Er was op de redactie enige discussie over de coverkreet van het nummer dat op woensdag 8 mei dat jaar zou uitkomen. Over de hele breedte stond in kapitalen ‘WIE STOPT DE MAROKKANENPLAAG?’ Een collega overwoog daarom zijn ontslag in te dienen. Ratten, sprinkhanen en kakkerlakken vormen een plaag maar niet mensen, was zijn redenering. Maar we werden door de actualiteit ingehaald. Vlak voor de deadline werd Pim Fortuyn vermoord, de cover gooiden we logischerwijze om.