Ik was voornemens deze column in te sturen aan hoofdredacteur Pritt gelijk Jantje van Leiden. TEEVEN, GA WEG. En dat dan 300 keer. Makkelijke column, snel verdiend. Maar dat zou afbreuk doen aan het feit waar wij ons voor gesteld zien: de Russische asielzoeker Alexander Dolmatov heeft zich verhangen in zijn cel. Wat niet in de Tweede Kamer werd uitgesproken tijdens het 14 uur durende debat donderdag was dat Fred Teeven een moordenaar is. Toch werd die boodschap verkondigd door de achterban van niet nader te noemen linkse partijen. Dat is een misvatting: VVD-staatssecretaris Fred Teeven is niet verantwoordelijk voor de dood van Dolmatov. Hoe tragisch ook; Dolmatov koos voor zijn eigen dood. Teeven is echter wel verantwoordelijk voor het voortdurend afnemende vertrouwen in de politiek. Donderdagavond bevestigde Teeven het onderzoek van de Inspectie Veiligheid en Justitie: Dolmatov zat ten onrechte in vreemdelingenbewaring, zijn toegang tot juridisch bijstand was niet goed geregeld en de medische zorg heeft tekort geschoten. Vervolgens wilde de staatssecretaris geen verantwoording nemen. Dolmatov was een incident, het vinkje dat hij in vrijheid zijn beroep mocht afwachten was fout maar niet ernstig.

De roep om vertrouwen van premier Mark Rutte is niet nieuw. Eind vorig jaar deed Ruud Lubbers hetzelfde in Buitenhof. Hans Wiegel knikte instemmend. In de kersttoespraak van de vorstin stond het woord elf keer. Vier maanden verder is het qua consumentenvertrouwen echter nog steeds huilen met de pet op. Het is de vraag of Rutte’s mantra aan gaat slaan, de cijfers zijn bedroevend. Dat het sociaal akkoord een tikkende tijdbom is - zoals GeenStijl-auteur Van Rossem gisteren in deze kolommen constateerde - moge duidelijk zijn. Dat gaat zeker niet bijdragen aan dat zo verlangde vertrouwen. En toen bleek vertrouwen dus opeens een loos begrip. Sommige beschouwers roepen het Akkoord van Wassenaar uit 1982 in herinnering. Maar: het verschil met toen is dat er nu dus geen maatregelen worden genomen. Door een combinatie van loonmatiging en arbeidstijdverkorting kreeg de economie destijds een enorme impuls: er ging weer gewerkt worden. Ter compensatie werden de lasten verlicht. De ‘maatregelen’ uit het huidig akkoord staan daar dus haaks op: dat is vooral van doorschuiven.

Het is op het eerste gezicht amusant om de onmacht van een bewindspersoon te zien. Eerder deze week zorgde een gelegenheids-samenwerkingsverband genaamd 'International Consortium of Investigative Journalists' (ICIJ) voor indrukwekkende publicaties. Journalisten uit meer dan veertig landen – dagblad Trouw deed ook mee - hebben inzicht gekregen en gegeven in de details van ruim honderdduizend offshore-bedrijven in belastingparadijzen. Staatssecretaris van Financiën Frans Weekers (VVD) wil inzage in deze gelekte lijst van mensen en bedrijven met geld op geheime rekeningen in belastingparadijzen. Trouw weigert dat en nu wil Frans Weekers een gang naar de rechter maken. Dat Weekers en zijn staf aan Trouw hebben gevraagd de gegevens te overhandigen is niet erg. Niet geschoten is altijd mis. Maar bij nul op het rekest vervolgens een gang naar de rechter aankondigen is meer dan walgelijk. Het lollige is er dan opeens van af. Want denkt Weekers nou, dat we hier in Rusland zijn? Met Poetin-swag een beetje de bad boy uithangen en de pers onder druk zetten?

Het zingt nu al enige tijd rond; wordt voormalig GroenLinks-leider Paul Rosenmöller Commissaris van de Koningin in Utrecht? Het is een gerucht, niets is zeker. Het was de PVV die de kwestie op de agenda zette, vorige week stelde Tweede Kamerlid Martin Bosma redelijk geestige vragen over de geruchten. "Massamoordenaarknuffelaar", je moet het maar verzinnen, nietwaar? Rosenmöller was al enige tijd uit mijn gezichtsveld verdwenen. In de nasleep van de Fortuyn-revolte verliet hij in januari 2003 de vaderlandse politiek. Hij werd bedreigd, een druk die ook zwaar op zijn gezin leunde. Schandalig natuurlijk. Gelukkig voor hem kwam hij op zijn pootjes terecht. Commissariaten bij de NS en pensioenverzekeraar APG volgden al snel, prinses Maxima regelde ook een leuk baantje voor hem. Bestuurlijk Nederland zorgt goed voor zichzelf, zoveel is duidelijk. Maar hoe zat het nou met het 'aktivisties' verleden van Rosenmöller? Daar was wat mee. En belangrijker, hoe verhoudt zich dat tot het mogelijk vertegenwoordigersschap namens het staatshoofd?

Daar staatssecretaris van Veiligheid en Justitie Fred Teeven (VVD) vrijdag direct na de persconferentie van premier Rutte zijn ‘Masterplan Dienst Justitiële Inrichtingen’ presenteerde, bleef Julius Vischjager nog maar even zitten. De hoofdredacteur van de Daily Invisible stelt traditioneel de laatste vraag aan de minister-president in Nieuwspoort en eiste met succes het recht op dat ook bij Teeven te doen. Of de staatssecretaris ook een muziekinstrument bespeelde, wilde Vischjager weten. Drums, zei Teeven direct. Het volmaakte instrument voor de bonkige voormalig crime fighter. Fred Teeven is geen man voor een viool of blokfluit, die wil met stokken op trommels rammen. Toch doet hij het niet meer, drummen. Te lang geleden en hij twijfelde of zijn maat- en ritmegevoel nog wel adequaat zouden zijn. Dat geldt zeker voor de maatregelen die hij voor deze ontboezeming afkondigde. Teeven moet 340 miljoen euro bezuinigingen, voor 2400 van de 3700 medewerkers van de Dienst Justitiële Inrichtingen is het onzeker of ze straks nog een baan hebben.

Die kop is een referentie naar de favoriete tv-serie van PvdA-leider Diederik Samsom: The West Wing. In S01E19 - ‘Let Bartlet be Bartlet’ - duikelen de populariteitscijfers van de fictieve president Josiah Bartlet (Martin Sheen) omlaag. In één week verliest hij five points en staat op een approval rating van 42 procent. Zijn staf is ontevreden. Verkiezingsbeloften raken ondergesneeuwd door regeerverantwoordelijkheid vinden ze. De boodschap van de campagne is ten onder gegaan in een tsunami dan wel lawine van koude realiteit. Zijn medewerkers zijn gedesillusioneerd en bang dat de zo mooi geformuleerde hoogdravende doelen niet waargemaakt zullen worden. Aan het einde van de aflevering ziet president Bartlet in dat hij inderdaad zijn ‘punt op de horizon’ uit het oog is verloren en besluit hij weer voluit te gaan voor zijn eigen agenda. Zijn staf gaat off the leash en het doel is duidelijk: raise the level of public debate. Hij gaat zijn progressieve agenda die hem het presidentsschap opleverde uitvoeren (Daarna laat hij overigens een buitenlands staatshoofd buitengerechtelijk vermoorden, zover is Barack ‘Drone’ Obama met z’n privé-concentratiekamp Guantanamo niet eens gegaan. Maar dit terzijde). Enfin, kijk nu eens wat afgelopen week in Den Haag gebeurde.

Het had een filmscript van Quentin Tarantino kunnen zijn. Afgelopen woensdag vonden verschillende gebeurtenissen plaats die allemaal verband met elkaar hielden Syrië. Eerst was daar VVD-Europarlementariër Hans van Baalen die samen met zijn liberale leider Guy Verhofstadt een oproep deed de Syrische rebellen te gaan bewapenen. Vervolgens werden woensdag 21 Filippijnse blauwhelmen op de Golan-hoogte – het grensgebied tussen Israël en Syrië – gevangen genomen door diezelfde Syrische rebellen. Onderwijl herhaalde minister van Buitenlandse Zaken Frans Timmermans (PvdA) woensdag tijdens een vergadering met de Kamercommissie Buitenlandse Zaken in de Suze Groenewegzaal van de Tweede Kamer wederom voor wat voor ‘duivelse dilemma’s hij zich gesteld ziet inzake Syrië. En er werd woensdag een handtekening gezet. Waarover later meer. Ondertussen deed uw columnist woensdag wat hij het liefste doet: een beetje naar twitter kijken. De avond daarvoor was de gestoorde Venezolaanse dictator Hugo Chávez overleden. De Amerikaanse president Barack Obama had hem geïnjecteerd met kankercellen, zeiden zijn getrouwen de woensdag daarna. Ook daar een link met Syrië.

VVD-fractievoorzitter in de Eerste Kamer Loek Hermans weigert media te woord te staan over zijn betrokkenheid bij de ondergang van Meavita. Dat is op zijn minst een beetje dom te noemen. Het thuiszorgconcern, voortkomend uit een fusie in 2007, ging in 2009 ten onder met achterlating van een schuld van tientallen miljoenen. VVD’er Loek Hermans was voorzitter van de Raad van Toezicht. Een functie die hij ook al bij het Centraal Orgaan opvang Asielzoekers (COA) vervulde. En dat liep ook al niet al te best af, zoals u zich wellicht zult herinneren. Hermans wilde afgelopen vrijdag Nieuwsuur niet te woord staan. Daarnaast weigerde hij tot tweemaal toe het radioprogramma TROS Kamerbreed zaterdag te woord te staan. De fractievoorzitter van de senaatsfractie van de VVD weigert de media te woord te staan. Dat is opmerkelijk te noemen als je een (indirect) verkozen volksvertegenwoordiger bent.

Enkele quotes: “Natuurlijk was Jorge Zorreguieta op de hoogte van de verdwijningen. We wisten het allemaal.” En dan:“U moet begrijpen dat we hier niet in Europa zijn. In Latijns-Amerika hebben we te maken met inferieure culturen, die van de zwarten en de indianen. De blanken, de afstammelingen van de Europeanen, hebben een superieure cultuur. (-) De zwarten en de indianen lopen cultureel gezien duizend jaar achter.” Plus: “Als ik hem niet had gevraagd mijn ondersecretaris te worden, was hij nooit in de politiek gegaan.” Was getekend, Mario Cadenas Madariaga. Voormalig Argentijns staatssecretaris van Landbouw en al vijftig jaar goede vriend van Jorge Zorreguieta. Ziet u het voor zich? Staatssecretaris Madariaga en zijn onder-staatssecretaris Zorreguieta, ergens eind jaren zeventig met een gin-tonic in de hand vanaf de veranda uitkijkend over de pampa, plezier makend over de malle fratsen van die domme en subversieve negers en indianen?

De Republikein Chris Smith, lid van het Amerikaanse Huis van Afgevaardigden, drong er afgelopen dinsdag bij minister van Buitenlandse Zaken John Kerry op aan de Verenigde Naties te bewegen het Internationaal Gerechtshof van zetel te laten veranderen. Alles best, als het maar niet meer in Den Haag en Nederland gevestigd is, aldus de politicus uit New Jersey. Smith is tevens voorzitter van de Commission on Security and Cooperation in Europe (CSCE), beter bekend als de Helsinki Commission, die toeziet op de naleving van de Helsinki-akkoorden, internationale afspraken over mensenrechten, waaronder mensenhandel en kindermisbruik. De CSCE hield in oktober vorig jaar een hoorzitting over kindermisbruik in Nederland en met name de rol van voormalig secretaris-generaal van Veiligheid en Justitie Joris Demmink.