Geenstijl

Nu al de zomertip van 2012 voor de homosensuele medemens: ga eens op vakantie naar Bonaire. Het eiland is ideaal voor een invasie van handtasmannen, hosmo's en relnichten. Een goede toeristische infrastructuur, vriendelijke bevolking en prachtige natuur. Een heeeerrrluk eiland. Wat wilt u nog meer? Het eiland ziet er zelfs uit als een klein stijfje met een ferme zak testikels. En in de vlag is al heel subtiel een homovriendelijk rood sterretje opgenomen binnen een mikschijf. Moet de hint nog duidelijker? Bonaire staat met gespreide billetjes te wachten op vliegtuigladingen vol homoseksuelen. Hoe meer, hoe beter. As we speak is Henk Krol al voor de Gay Krant abo's groepsreizen aan het organiseren in de smaken Nature, Relax, Single en Kinky. De slimme fan van de betere mannenliefde boekt dus nu alvast met vroegboekkorting een zomertrip naar Bonaire. De beste homobarren zijn Cactus Blue, Chibi Chibi, Karel's Beach Bar, Little Havana en Deco Stop Bar, maar ook het City Café staat bekend om haar aantrekkingskracht op de gays. Captain Don's Habitat is vooral populair bij de lokale ladyboys en trannies. Stijlloze tip: een Banana Daiquiri Cocktail met een groen parapluutje bestellen, dat is op Bonaire in de gayscene al een aantal jaren de stille hint dat je zin hebt in heet neuqgestamp met een wildvreemde. Hoe warm het homo-tolerante welkom kan zijn in Bonaire, daar kan de Antilliaanse Robert u nog verder over bijpraten. Bonaire Gay-invasie 2012!

Tranen in onze ogen. Spontaan redactionele gourmetplannen gemaakt voor deze schitterende derde kerstdag. Dinand Woesthoff redt op de valreep rampjaar 2011. Zijn bv'tje KANE IST KAPUTT. De Bon Jovi van de lage landen kapt er mee. Goede voornemens zijn kudt, maar dit fantastische voornemen = pure volksvreugde. Jaja, er staat 'slaan een andere weg in voor een zesde plaat van Kane', maar dat moet je lezen als: we zijn het beu, we gaan nog wat bij elkaar zitten, maar maken uiteindelijk van z'n leven geen plaat meer. Gelukkig zullen de teksten van Kane altijd blijven bestaan. Niet in de door Marco Frank Ferdinand Woesthoff in zijn knauwende aardappelaccent uitgebraakte vergankelijke muziekteksten. Maar in ons heersende motto. Waarvoor eeuwige dank en hopelijk tot nooit.

Dit jaar zat heel Nederland eindelijk weer eens gewoon om half zes aan de aardappelen. Bumperkleven van de voordeur tot de kantoorparking is er nauwelijks meer bij: de filezwaarte (= lengte maal duur) nam met een spectaculaire ZEVENENTWINTIG PROCENT af ten opzichte van de gemiddelde zwaarte in de afgelopen vijf jaar. Dat moeten we het doordrukbeleid van voormalig verkeersminister Eurlings toch meegeven: er werd onder zijn motto 'Wat nou korenwolf!?' nogal wat bijgestort aan diepzwarte banen door het groen. Een paar nieuwe spitsstrookjes op drukke plekken, een kek fly-overtje hier en daar & een compleet nieuwe A2 en nu zoeft het blik op de weg voor het eerst sinds de olicrisis van de jaren '70 weer eens sneller dan de ligfietsers op de parallelweg. Waarvoor dikke duimen omhoog, Camiel. Maar de grootste winst halen we uit de opwarming van de aarde. Eindelijk een spiraaleffect dat NIET neerwaarts werkt. Het was in 2011 namelijk ongeacht het jaargetijde standaard een graad of 12 met af en toe een buitje. Prima weer om de snelweg op te gaan. Geen cruisende cabrio's die de boel ophouden in de zomer (want regen = dak dicht & chagrijnig kijken), geen bange bejaardmensen die met een voet op de rem over besneeuwde wegen panikeren en geen omwaaiende sleurhutten op de Brienenoord. Nu alleen die 130 nog even doordrukken want dat kan een veilig verkeersklimaat alleen maar ten goede komen.

Omdat er in Nederland nog regelmatig ambulancebroeders en brandweermannen in elkaar gebeukt worden door getikte idioten komt SIRE weer met iets ludieks. De Conventie van Nederland! Want als hulpverleners in oorlogstijd worden beschermd door de Conventie van Genève, waarom geldt dat dan niet voor Nederlandse hulpverleners in vredestijd? Op zich een goed punt, zeker zo vlak voor oud en nieuw waar dienders traditioneel moeten rennen voor hun leven. Maar wat ze bij SIRE gemakshalve vergeten is dat in oorlogstijd de bescherming in handen is van zwaarbewapende militairen. En dat op de straat het geweldmonopolie ligt bij de politie. Daarom is die zinsnede "Het is de verantwoordelijkheid van ons allemaal dat hulpverleners ongestoord hun werk kunnen doen" ook een beetje wrang. Want iedere burger met twee werkende hersencellen en zonder suïcideneiging kijkt wel uit alvorens in te grijpen wanneer een doorgesnoven Wesley om zich heen begint te beuken. Wij begrijpen best dat met al die bezuinigen de burger weer zelfstandig moet worden. Terugtrekkende overheid enzo. Maar bromsnorren zijn juist aangenomen om geweldplegers aan te pakken. Niet burgers. Daarom tekenen we met liefde een petitie die HANDEN AF VAN ONZE HULPVERLENERS heet. Maar eigenlijk vinden we dat gewoon een taak van justitie. Anders moeten we ons mogen bewapenen en daar komt alleen maar meer ellende van. Voordeel: door een brak scriptje kunt u 10000 x stemmen. Dat zal die Postbus51-prutsers leren.

Hallo fanboys aan het smartphonefront! Ook zo'n zin in weer eens een lekker potje welles/nietussen over welk mobiel apparaat nu eigenlijk het beste is? Wij ook. 2011 was namelijk HET jaar van mobiel internet en dat zie je in de cijfers terug. Net zoals welk systeem nu eigenlijk het populairste is. Even los van het onvoldongen feit dat Android voor maagden is, iPad bezitters kudthipsters zijn, BlackBerry overal een beetje kip haalt en Symbian uiteindelijk OOK alles deed wat je toen wilde. Los daarvan dus. De cijfers liegen er niet om dit jaar. Was het vorig jaar nog de iPhone die de kroon spande (37%) en hield Android met 20,3% de tweede plek bezet, dit jaar liggen de zaken opvallend anders. Cijfers na de klik! (Oh ja. Welk browsertje u anno nu graag gebruikt hebben we er ook maar bijgezet.)

Je kon er op wachten in 030. In een stad dorp waar het veiligheidsbeleid zo infantiel geregeld is dat notoire criminelen landhuizen krijgen, waar jeugdbendes die homo's en gezinnen wegjagen untouchable zijn en waar waarschuwingen voor op handen zijnde voetbalrellen genegeerd worden, is het geen verrassing dat een stelletje eenstrepers een onschuldige gehandicapte man, nota bene een bekende Utrechter, uit zijn bus sleuren, fors mishandelen en onschuldig in de cel smijten. Zoiets is geen incident meer, zoiets is een symptomatisch gevolg van chronisch wanbeleid door een burgemeester die te slap is om de touwtjes in handen te nemen en voor de veiligheid van zijn burgers op te komen. Heeft-ie nog geluk dat Edu Nandlal zo sportief is om op Radio 1 te zeggen dat het 'voor die twee agenten ook heel vervelend is', maar Aleid zelf heeft weer eens geen enkel inhoudelijk weerwoord. In tenenkrommende en emotieloze bureaucratentaal mompelde hij wat over 'discussie' en 'heel vervelend'. Sure, Faaleid zal wel weer eens goed buikpijn hebben want het komt toch maar allemaal op het bordje van de arme man. En zoals we al jaren van hem gewend zijn, weet hij zich ook nu TOTAAL geen raad met de situatie. Dus neemt hetzelfde korps dat zaterdagavond zwaar over de schreef ging vandaag zelf de klacht van Nandlal op en begint men daarna een INTERN onderzoek. Waarmee Wolfsen weer aan ALLE verwachtingen voldoet: faalstruikelend zijn verantwoordelijkheden afschuiven door in oorpijnigend ambtenarenlingo te verkondigen dat het allemaal in eigen huis zal worden gladgestreken. Uiteindelijk heeft niemand het dus gedaan, is het allemaal een ongelukkige samenloop van omstandigheden en zal Wolfsen het buikpijntje dragen als de echte man die hij is. Sorry hè, en tot de volgende ronde damage control maar weer. UPDATE: Voilà. Damage control werkt weer feilloos. Nandlal doet geen aangifte. Hij dient wel een klacht in, maar die mag dan dus intern afgehandeld worden.

Bon. Het zit er weer op. De gezellige familiediners met gourmetschotels met stukjes vlees enzo. Nederland buffelde wederom een record bijelkaar. Er is deze kerst voor 800 miljoen euro aan opeetdingen gekocht. We telden 1 miljoen kerststollen en 1 miljoen kalkoenen en 1 miljoen van die verpakte AH-zalmdingen met zo'n maandverbandje eronder. Maar met stip op 1 staat ook dit jaar weer: de gourmetschotel (pica). Zo Hollandsch als de rookworst, de Afsluitdijk en de uitkering. Hoe gourmetschotels gemaakt worden is een weinig bekend feit. Welnu. In de slagerij laten ze een koei, een varken, een vis en een kip op een bermbom lopen en alle stukjes doen ze dan op een zwart plastic plateau met vakjes. Rood lintje erop. Voilà gourmetschotel. De mensen thuis gooien die stukjes dier vervolgens op soort van warmhoudplaatje en kanen alles weg met 166.624 liter saus en 6 miljoen stokbroden (cijfers: CBS, 26 december 2011). Hence: de Hollandse gezelligheid. GeenStijl Culinair verzamelde voor u de mooiste gekste raarste bruutste mafste en aandoenlijkste gourmetplaatjes van Kerst 2011. Klik en huiver.

Niet echt natuurlijk. Maar figuurlijk gesproken wel. De maker van de meest misselijke gore kwetscartoons van Nederlands stopt met publiceren. Gregorius Nekschot houdt er voorgoed mee op. In een groot interview in zijn favoriete Volkskrant beargumenteert de beruchte cartoonist zijn besluit: "Ik heb er gewoon geen zin meer in ja? Ben klaar met dat gezeik. Punt. Mijn moeder deed geen oog meer dicht. En ik heb het zelf ook wel gehad met dat gekrabbel. Verder geen emotioneel gejank ofzo. Het is gewoon voorbij. Ga iemand anders lastig vallen. Doei!" Jammer maar helaas. Naar aanleiding van de schandalige prentjes van Nekschot meende censuurminister Hirsch Ballin een heuse interdepartementale werkgroep cartoonproblematiek op te moeten richten. Nu Gregorius er mee kapt staan er zeker 12 raamambtenaren werkeloos op straat. En dat in deze crisis. En wat heeft het leven nog voor zin nu er geen kontneukende Allah's, bukkakende Jezussen en overige religieuze gekkies met orale poepkontneukrimseks geassocieerd zullen worden? Nou ja, het zal Nekschot wel een hoop stress schelen nu hij niet meer hoeft te vrezen voor agressieve mafketels die hem een kopje kleiner willen maken. Zijn beste grap: een 4 jaar oude cartoon voor de hoofdprijs aan Powned verkopen en dat niemand van de netwerkgeneratie-NPO dat aanvankelijk doorhad. Geen paniek: Bandirah gaat gelukkig gewoon door!

Twitter. Love it or hate it, maar het heeft zich in 2011 voorgoed genesteld in de 2.0 social media digitale interactie paarsebroeken webshop promotie tool SEO traffic boost affiliate toolbox reclamezuil. Oftewel. De lol is er keihard af aan het raken nu hashtagmisbruikende coaches, producten opdringende margeverkopers en onderwerpspecifieke RSS-achtige verzamelaccounts een force feed aan automated DM's, ongewenste mentions en kansloze follows over de twittergemeenschap uitstorten. Om over de humorloze moralfags maar te zwijgen. Zeg 'kut' en iemand roept 'foei'. Zeg 'godverdomme' en er wordt om excuses geëist. Tsja. Alles kan kapot en Twitter is geen uitzondering. En bedankt Ralf Mackenbach! Gelukkig zijn er nog honderden accounts van echte mensen met humor, cynisme, relativering, handige linkjes en, de core business van Twitter, goed livecommentaar bij televisieprogramma's. We raapten de allerleukste en beste bij elkaar. Wie ze allemaal al heeft, heeft het begrepen. De rest moet even een paar keer op follow klikken. Bindend volgadvies (in willekeurige volgorde) na de lees verder.

Afgelopen komkommertijd was postzegelhandelaar en epische baard Willem van der Bijl eventjes groot nieuws omdat hij kwijt was in Noord-Korea. Verdronken bij overstromingen? Vermoord door concurrenten uit de keiharde wereld der filatelisten? Per ongeluk te dicht bij de 38ste breedtegraad gaan staan en neergeknald? Nope, Willem was de democratie in Noord-Korea heilig aan het verklaren. Omdat het moest hoor, van wijlen Kim Jong-Il. Niet omdat-ie het echt vindt. Nou ja, misschien een beetje, want volgens zijn winkelmedewerkster Kitty kon hij alleen maar over Korea praten als-ie er weer eens geweest was. Werd ze knettergek van, want hij ging er vierentwintig keer heen om zeldzame propagandapostzegels te zoeken. Dachten we van de zomer nog dat Baard van der Bijl een beetje een cryptocommunistische koekwaus was, anno kerstmis blijkt dat nog best mee te vallen. Ondanks dat de Noord-Koreanen hem vijftien uur per dag op een stoel lieten zitten en wekenlang dezelfde kleren lieten dragen. Maar hij is terug, hij is fris gedoucht en hij is helemaal over zijn ongewenste ervaringen heen. Voorlopig geen postzegelbeurzen in Pyongyang meer voor Willem, tot het wat gezelliger wordt in Noord-Korea. Ondertussen doet hij op zijn gemak zijn verhaal tegen RTV Utrecht. Bescheiden inkijkje in de meest gesloten dictatuur ter wereld in tien minuten INTERVIEW!