Arthur van Amerongen - Het verpletterende libido van de nobele wilden van Hamas versus de anafrodisie van de Rode Lijn-eunuchen (type Sybren Kooistra)

Soep van de Week in het StamCafé

Ik kreeg een aanval van blinde misogynie toen ik op X met stijgende verbijstering de kiekjes bekeek van de Rode Lijn-demonstratie: verschrompelde ANWB-stelletjes, gefossiliseerde Trouw-lezeressen, geëxalteerde macraméheksjes, gepensioneerde sannyasins in Baghwan-kloffies en busladingen grouponnières uit de negorij des lands die iedere maand iets “geks” doen (zoals de workshop dildo kleien bij de Libelle & Margriet Zomerweek in Biddinghuizen sur Plage). 

Ik moest ook heel sterk denken aan de Biotex-juffies in Apeldoorn die “Welkom in mijn Land” zongen voor de viriele Afrikaanse asielzoekers. Dat warme welkom snap ik wel, want een “trommelcursus” van de bumsters in Gambia is behoorlijk begrotelijk met een AOW’tje of weduwenpensioen.

Wat mij vooral opviel bij de freubelvrouwtjes van de Rode Lijn, is hun volstrekte humorloosheid, de kneuterigheid en last but not least de libidoloze vreugdeloosheid in combinatie met de meur van stukgekookte spruiten en verschaald bejaardenblaasvocht. En dat in combinatie met wat mijn goede vriend, de Nederlands-Portugese schrijver J. Rentes de Carvalho, schreef in Waar die andere God woont:

Het Nederlands karakter is een mengelmoes van evenredige porties onvervalste trots, huis-tuin-en-keukenfilosofie en een argeloosheid die elders in verband gebracht wordt met zwakzinnigheid. De Nederlander vertoont een samengaan van naïviteit en verwaandheid; een menging van twee karaktertrekken die, als ze tegelijkertijd aan de oppervlakte komen, een rampzalig en onhandig mens van hem maken.

Blanke ongewervelde “mannen” van het type Jens van Tricht, Sander Philipse, Philip Huff, Rutger Bregman, Sybren Kooistra, Dick Zijp, Miko Flohr, Vieze Onderbroek Van Jole, Rob Wijnberg, Julien Althuisius, Tommy Wieringa, Nazi Rames, Pieter Klok, Ernst Jan Pfauth, Simon van Teutem, Daan Heerma van Voss, Marie Antoinette Huijbrechts, Erica Corton, Twan Huys, Dolf Jansen, Leo Lucassen, Joris Luyendijk, Jari van der Ploeg, Gijs Groenteman en Teun van de Keuken, mochten niet vooraan lopen van Sophie “fentanyl” Straat. De nobele wilde baardmannen van Hamas, zoals de uitvretende terrorist Aboe Eenarm, marcheerden daarentegen in de frontlinie van de Rode Lijn. Eppo Tjuchem en Kees Broer waren ooggetuigen, luister hier naar hun hilarische verslag.

John Dryden, die sprekend lijkt op Ed Nijpels na een etmaal poppers-bingen, gebruikte de uitdrukking “the noble savage” in zijn toneelstuk The Conquest of Granada (1672). 

De beroemde passage luidt:

I am as free as Nature first made man,
Ere the base laws of servitude began,
When wild in woods the noble savage ran.

Oriana Fallaci schreef in La rabbia e l'orgoglio (2001), in het Nederlands verschenen als De Woede en de Trots, dit over de fascinatie van westerse, progressieve vrouwen voor radicale moslimmannen: Zijn jullie allemaal verliefd geworden op Osama bin Laden, met zijn grote Torquemada-ogen, zijn vlezige lippen en wat er zich onder zijn vuile tuniek bevindt? Vinden jullie hem romantisch? Beschouwen jullie hem als een held? Dromen jullie ervan door hem verkracht te worden?

Het is eigenlijk precies wat Hans Teeuwen zegt over linkse meisjes die geil worden van rechtse praatjes (belijdende mohammedanen in de muzelmanosfeer zijn bij uitstek extreem-rechts). 

In de systeemmedia is de roomblanke ongewervelde sukkel altijd weer de sjaak en nooit de nobele wildeman uit het AZC, de Syriër, de Marokkaan of de Somaliër. De Halsemabode blijft erop hameren dat uitgerekend de Sybren Kooistra-achtigen de grote boosdoeners zijn. Deze week was het weer raak in het Amsterdamse sufferdje, dat kopte: Op onder meer sociale media en in de manosfeer krijgen mannen mee dat ze niet over hun gevoelens moeten praten. Deze Amsterdamse mannen geven via muziek, boeken, onlinecontent en praatgroepen een tegengeluid en laten zien dat je als man ook kwetsbaar mag zijn. ‘Deel je emoties en ga in therapie als het nodig is.’

HALLO, alsof Jacques Herb niet in 1972 al een pleidooi hield voor de huilende man! 

Het dierbaarst op de wereld

Wat je ooit bezat

Dat is toch wel je moeder

Die je ′t meest aanbad

Opeens krijg je te horen

Dat zij is heengegaan

Dan wordt het je te veel

En je voelt opeens een traan

Een van de geïnterviewden in het Parool is Denzel Rudge (32), directeur van stichting Black Men Talk en jurist bij de gemeente Amsterdam. “Veel mannen groeien op in een cultuur waar het niet normaal is om kwetsbaarheid te tonen. Ze leven op de automatische piloot, kroppen hun emoties op en veranderen in een tikkende tijdbom met woedeaanvallen, of ze belanden in een depressie. Het is een maatschappelijk probleem. Jonge jongens zien op sociale media vaak nog weinig positieve mannelijke rolmodellen. In het algoritme van de manosfeer leren jongens dat het mannelijk is om alles zelf te moeten oplossen, dat je altijd krachtig en stoer moet zijn en dat je geen zwaktes mag laten zien.”

Recentelijk nog schreef de Halsemabode nog dat het buitensporige en vooral zinloze geweld van drugsdealende gangstarappers en moddervette moordzuchtige drillrappers in de Bijlmer kwam door de slavernij. “Of het nu gaat om het zelfbeeld van veel zwarte mannen, de manier waarop zij opgroeien of de wijze waarop zij later in het leven relaties onderhouden met partners, vrienden en familie: het slavernijverleden van de voorouders drukt op de een of andere manier een stempel op hun leven. Een van de terugkerende thema’s is de innerlijke noodzaak die zwarte mannen voelen om sterk te zijn. Kwetsbaarheid wordt vaak niet gezien als een kracht, maar als een zwakte.”

Maar willen de juffies van de Rode Lijn eigenlijk wel het zwarte/mohammedaanse equivalent van een Sybren Kooistra: het type “man” dat in in huilen uitbarst tijdens een kringgesprek en vervolgens helemaal leeg loopt over zijn toxic masculinity en zich aanbiedt als deurmat maar eventjes een spijker in de muur slaan ho maar. 

In de jaren zeventig had je nog echte klassieke zwarte mannen, denk aan de geweldige blaxploitationfilms, hier geduid door Tarantino. In het proefschrift van Marloes Westerveld, getiteld Seksualiteit in damesbladen. Een onderzoek naar het beeld van seksualiteit in Libelle, Eva en Viva,1960-1980 Staat een typerende passage over het stereotiepe beeld van mannen van kleur destijds. Westerveld: In 1976 werd een opvallende vraag gesteld aan de Viva: ‘Heeft een neger meer zin in seks?’. De vraag is ingezonden door een meisje dat een relatie heeft met een gekleurde jongen: ‘Ik ben een meisje van 20 jaar en heb sinds een tijdje een vriend, eigenlijk mijn eerste vaste vriend. Mijn probleem is dat ik op het gebied van seks weinig ervaring heb. Herman – mijn vriend – heeft die duidelijk meer en daar beginnen onze moeilijkheden. Van mijn ouders mag ik niet met hem omgaan omdat hij zwart is, dus alles gebeurt nogal stiekem. Mijn vader breekt me beide benen als ik zwanger thuis zou komen, en daarom durf ik niet zo goed met Herman naar bed. Hij dringt er echter steeds op aan zegt dat hij niet zonder kan, omdat hij een neger is en negers veel potenter zijn dan blanken.“

Dat de Rode Lijn-juffies helemaal klaar zijn met roomblanke deugkwallen en liever een nobele wilde in bed hebben, bleek wel uit deze potkast van seksgoeroe Debby van het AD waarin Elles Beijers, managing editor van Elle Nederland, het fenomeen mankeeping duidt: “In heteroseksuele relaties (potten zijn gelukkig heel anders, A.v. A) zijn vrouwen het zat om continu de emoties en agenda’s van hun libidoloze man te managen. Uit onderzoek blijkt dat vrouwen daar simpelweg op leeglopen. Mannen voelen zich allemaal dan meteen aangevallen, en barsten in huilen uit. Calm your titties, en doe eens rustig, aldus de potkasters.’  Ik kende die uitdrukking niet, calm your tits, maar ik neem aan dat ze bedoelen: calm your manboobs.