Bassiehof - Opeens is de Algemene Rekenkamer voor het CDA alleen eerbiedwaardig als het uitkomt

En wanneer heeft de Tweede Kamer nou eens genoeg van Van Weel?

“Het is klip-en-klaar dat u zich misleid heeft gevoeld, dat u zich op het verkeerde been gezet heeft gevoeld. Daar had de Algemene Rekenkamer gewoon gelijk in. Mijn excuses. Ik beloof daarin voor de toekomst beterschap.” Vervolgens probeert minister van Justitie en Veiligheid David van Weel (VVD) aan het eind van zijn nachtelijk betoog voor het effect (maar met weinig succes) er nog een traan uit te persen.

Die knieval in de vroege vrijdagochtend was noodzakelijk. Onder meer PRO, JA21, BBB en SP hadden de vertrouwensvraag nadrukkelijk boven de markt gehangen (Groep Markuszower was milder en sprak al vroeg in het debat over wat de minister voortaan anders moest gaan doen). De minister moest deemoed tonen, want anders was het afgelopen met hem, was de boodschap. Zonder Van Weels draai was zijn ministerschap een stuk minder levensvatbaar geweest. Met hakken over de sloot dus. De PVV kreeg voor haar motie van wantrouwen uiteindelijk alleen Forum voor Democratie mee.

De uren daarvoor hadden Van Weels coalitiegenoten meer moeite om de Algemene Rekenkamer gelijk te geven. Terwijl de kwestie simpel was: de rekenmeesters hadden vastgesteld dat ruim 10.000 aangiften van ernstige misdrijven niet waren behandeld. Van Weel had de Kamer echter voorgehouden dat het rapport voor een belangrijk deel over meldingen ging. De Rekenkamer bestreed dat: de minister had een onjuist beeld gegeven en daarmee de Kamer op het verkeerde been gezet.

Maar Claire Martens-America van Van Weels eigen VVD wilde daar niet in mee en zocht de verklaring vooral in verschillende datasets en rekenmethodes. Alsof niet de minister en de Rekenkamer maar de spreadsheets ruzie met elkaar hadden gekregen.

Backbencher Mahjoub Mathlouti liet zich van zijn D66-lafste kant zien door de conclusie van de Rekenkamer ‘wat voorbarig’ te noemen. Democratisch dieptepunt: “Ik heb niet zo'n zin om op de woorden van de Algemene Rekenkamer te reflecteren.”

CDA’ster Jeltje Straatman op de foto hierboven bakte ze het bruinst. Het christendemocratisch talent reduceerde het geschil tussen minister en ‘s Rijks rekenmeesters tot een kwestie van meerdere waarheden. “We hebben het over twee verschillende waarheden omdat we twee verschillende methodieken hebben gebruikt.”

Kortom: verschillende datasets hier, onderzoeksmethodes daar en uiteindelijk zelfs een alternatieve werkelijkheid. Zo werd de simpele vraag of Van Weel de Kamer juist had ingelicht door de coalitie verruild voor de veel comfortabelere gedachte dat eigenlijk iedereen een beetje gelijk had.

Die verdedigingslinie was van de VVD te verwachten. Van Weel is er eentje van hunnie en als ze een geitenpaadje ruiken, weten de liberalen dat altijd feilloos te vinden. Kwalijker is de houding van D66 en vooral het CDA. Die twee klimmen graag hoog op het morele paard wanneer anderen volgens hen onvoldoende respect tonen voor instituties, rechtsstaat of behoorlijk bestuur. Onrechtstatelijk, werd er tijdens het kabinet-Schoof door het duo (en ook toenmalig PvdAGroenLinks) om de haverklap geroepen, weet u nog.

Des te pijnlijker daarom dat Van Weel ’s nachts zélf de hele coalitieverdediging onderuit haalde en de Rekenkamer alsnog gelijk gaf. Vooral voor het “””fatsoenlijke””” CDA van Henri Bontenbal. Kennelijk is een Hoog College van Staat zoals de Algemene Rekenkamer voor het CDA alleen eerbiedwaardig zolang haar conclusies de eigen coalitie niet al te slecht uitkomen.

En wat te doen met Van Weel? Het is nu de derde keer dat hij slachtoffers en nabestaanden op het hart trapt. Eerst met Sjaak Gerwig, toen Lisa en nu de slachtoffers achter die 10.000 aangiften.

Maar hij zit er nog steeds. Ook dat getuigt van weinig fatsoen. Niet alleen van Van Weel, maar ook van de Kamermeerderheid die hem na zijn zoveelste sorry nog steeds op het pluche laat zitten.