We leven intens mee

Het is niet altijd even leuk om Beau van Erven Dorens te zijn. Hij wil de wereld redden, alleen is in z'n uppie niet bij machte. En dat, het besef werkelijk niets te kunnen veranderen aan de kwade wereld, doet hem zeer in zijn hart en misschien zelfs in zijn kont. Ga je een keer (laten we eerlijk zijn: welverdiend) op vakantie, dan wil je als man van het volk één ding zeker niet: puissant rijke chagrijnen, die juist al het wereldleed op hun geweten hebben, om je heen. Drie keer raden wat Beau overkomt... 

Natuurlijk, hij had ook lekker in zijn grachtenpand te Amsterdam kunnen blijven zitten of met een stel BN'ers in een villa aan het Comomeer kunnen gaan kokkerellen, maar de tegendraadse Beau koos voor een vliegreis (kan eigenlijk niet natuurlijk, dat zegt hij er godzijdank zelf wel gewoon eerlijk bij) naar tweederangsoord Genènve voor een skivakantie. Dat heeft die man simpelweg nodig om het leven dragelijk te houden, zodat hij daarna 'opgeladen' en wel het volk weer kan dienen door politici en andere hoge beaumen te fileren. Maar het gaat aan het begin van zijn reis direct mis als hij De Elite voorin het vliegtuig treft, de kwaadaardige welteverstaan. Dan wordt het ronduit grimmig, dusdanig zelfs dat Beau het vermoeden heeft dat ze met z'n allen op weg zijn naar een begrafenis - vakantiestemming wordt grafstemming. Dat trekt een doodgoeie man zich aan, die moet zijn wrok over de reeds door de Elite verpeste vakantie kwijt, ondanks alle hoon die hem ongetwijfeld ten deel valt. Beetje skiën, zuipen, baden of wat dan ook helpt dan allang niet meer. En probeer er dan maar eens géén schitterende column over te schrijven.