Tendentieus, ongefundeerd & nodeloos kwetsend
5 topics
#douglas-murray

GS Frisse Geluiden. Twee Britse homo's in VERZET tegen de wokeness van bekrompen links

GeenStijl Serieuze Studiemateriaal Service presenteert: twee Britse nichten die weigeren te zwijgen

De meningen over het boze betoog van Borat & Bruno liepen - zoals we al verwacht hadden - ver uiteen. Sommigen zagen er een oproep tot censuur in, maar hij pleit vooral voor een terugkeer naar waarheid die in feiten en argumenten rust, en die dus niet wordt ontleend aan hoe massaal een opvatting gedeeld (of genormaliseerd) wordt. Dan nog is het natuurlijk maar de vraag wiens waarheid het meeste in de werkelijkheid wortelt want de NPO, MSM, politiek en zelfs de wetenschappelijke wereld lijken er tegenwoordig net zo makkelijk een onwrikbaar eenzijdig eigen gelijk op na te houden als Robert Jensen, Jerry Airfryer of Greta Thunberg. Maar we kunnen nog wel constateren dat er een enorm verschil bestaat tussen de vrijheid om aperte onzin te verspreiden (en in hoeverre we ons mentaal en digitaal moeten wapenen tegen de gevolgen daarvan), en een noodzakelijk publiek verzet tegen het onbespreekbaar maken van bepaalde thema's en kwesties, zoals Woke-linkse SJW'er veel te gretig (en soms iets te succesvol) nastreven in hun online cancel culture, een mentaliteit waardoor inmiddels zelfs de eerste zwarte president van de VS het mondsnoerende "OK, boomer"-meme'pje naar zijn hoofd krijgt omdat hij laatst hardop uitsprak dat regressief deuglinks best een beetje mag dimmen met hun VvMU-haat. (Thanks, Obama!)

Brengt ons op bovenstaande video, en onderstaande uurtje. Douglas Murray, auteur van misschien wel het belangrijkste boek van dit moment (The Madness of Crowds) in gesprek met komiek Andrew Doyle. Laatstgenoemde is de geestelijk vader van het fantastische SJW parodie-account Titania McGrath, waarin hij de Woke culture vakkundig sloopt door gewoon hun eigen retoriek te gebruiken. Murray, daarentegen, mag ook graag een beetje spotten met de social justice-waanzin, maar waarschuwt ook dat we het verschijnsel wel héél serieus moeten nemen, omdat het diep verankerd zit in (marxistische delen van de) sociale wetenschappen, en al ver is doorgedrongen in bestuur, beleid en bedrijfsleven - en het is een grote ziekte voor iedereens vrijheid. En hoewel Murray het betreurt dat we het er zo veel over moeten hebben (en hoopt dat het voorbij gaat), mag het niet weggelachen of onweersproken blijven. Want de woke culture waarin iedereen die niet policor genoeg is de kans loopt om werkloos en sociaal verstoten te raken, "is not a fair representation of society." Fijne kijktip n de breek, ongetwijfeld leerzamer dan de jacht op FoUtReChTsE geluiden op de NPO vanavond.

Lees verder

Diepte-interview Douglas Murray. Twee jaar na 'The Strange Death of Europe'

47 minuten Douglas Murray over de Stand van het Avondland, twee jaar na zijn boek over de vreemde dood van het Avondland. Het waard, is wat wij de moeite vonden.

Mooie man, mooi boek. De symptomen en prognose zijn vrij helder. Maar hoe komt het nou eigenlijk? Dat is een vraag die zelfs Murray niet echt beantwoordt, en dat zegt misschien ook wel genoeg. Hij beschrijft het als "an existential tiredness and a feeling that perhaps for Europe the story has run out and a new story must be allowed to begin." Maar waar komt dat nou in essentie vandaan? Die vraag beantwoorden is een beetje alsof je probeert te verstaan wat de wind zegt, of voorbij de ultieme biologische reductie uit probeert te leggen waarom cellen sterfelijk zijn. We kennen geen beschaving die de cyclus van barbarij > heerschappij > decadentie > verval > verovering door barbaren binnen/aan grens heeft kunnen ontsnappen, en we zien al helemaal geen reden waarom Europa de eerste zou zijn die het wel lukt. Dus misschien heeft ome Spengie toch gewoon gelijk, en ligt Europa er over 1000 jaar bij op een manier waarop we het met geen mogelijkheid terug zouden herkennen. Zouden de oude Atheners het geloofd hebben dat hun schatkist 2000 jaar later onder curatele stond van een vrouwelijk Germaans stamhoofd?

Nieuw Boek: Douglas is onderwijl in de sfeerverziekende identiteitspolitiek gedoken en heeft ook daarover een moetlees boek getikt: The Madness of Crowds.

Lees verder

Douglas Murray leest z'n boek 'The Strange Death of Europe' voor in Doha, Qatar. Brisant debat volgt

ACHTER VIJANDELIJKE LINIES

Douglas, mooie lul. Kennen we nu al een tijdje en dat boek van hem blijft een baken van dovend licht natuurlijk. Onlangs was-ie in Doha, Qatar, om deel te nemen aan een paneldebat over immigratie & Co. Want zoals u weet hebben ze debat daar erg hoog in het vaandel. """Gemodereerd""" door vileine schoonheid Ghida Fakhry, maar Douglas weert zich meer dan kranig.

Harris vs Peterson: The Best Game in Town

Maar wat gelooft Jordan Peterson nou eigenlijk zélf? Dat is een vraag die al vaker is opgeworpen, en het bleek ook de belangrijkste vraag in het debat tussen de Canadese professor en zijn ‘uitdager’ Sam Harris, maandagavond in de O2 Arena in London.

Zo’n tienduizend toeschouwers hoorden het twee uur durende duel tussen rockster-professor Peterson en hyperrationalist Harris bijna ademloos aan. GeenStijl was er ook en zag atheïst Harris als winnaar uit de ideeënstrijd komen. We weten nog steeds niet waar Peterson precies staat, behalve dat hij een hekel heeft aan zijn ‘inner happy Auschwitz guard’.

Kan gewoon vandaag de dag: een klinisch psycholoog uit Canada, een neurowetenschapper uit de VS en een moderator uit Engeland (Douglas Murray, die met zijn boek ‘The Strange Death of Europe’ een paar noodzakelijke noten kraakte over de gevolgen van de falende migratiepolitiek van de EU) die duizenden mensen naar een enorme pop-arena trekken om een inhoudelijk, beschaafd en diepgravend debat te voeren over religie versus ratio. Een behoorlijk maar verre van volledig gevulde concertzaal vol mensen die bedachtzaamheid prefereren boven clickbait, trage, lang uitgesponnen gesprekken boven vluchtige talkshows en een eerlijke discussie van intrinsieke ideeën boven een waan van de dag waar immer het zwaard van de politieke correctheid boven hangt. Pretty awesome, right?

De tegenvaller van de avond is dat Harris en Peterson min of meer drie keer hetzelfde gesprek voeren, waarbij ze via drie verschillende routes op steeds hetzelfde eindpunt belanden: Harris’ hardnekkige rationele (en wetenschappelijke) atheïsme en Petersons wat zweverige, maar diepgewortelde overtuiging van het belang van de eeuwenoude overlevering van grote (Bijbelse) verhalen. Uiteraard komen ze daar niet uit, maar pas bij de derde poging leidt het tot een echte botsing tussen de twee, waar Harris de punten scoort die hem de debatzege brengen.

De sprekers: wie zijn dat eigenlijk?
Hier toch even een introductie van de debaters. Niet iedereen zal ze kennen, en de context is wel relevant. Wie ze al wel kent, kan skippen naar de volgende tussenkop.

Jordan Peterson (@) klom naar faam omdat hij bepaalde marxistisch-linkse (SJW-) wetgeving over genderaanduidingen in Canada niet wilde volgen. Zijn claims dat het totalitaire waanzin is om een strafmaat te stellen op het verplicht gebruik van niet-bestaande genders, leverden hem een online roem op die nooit is afgenomen. Net als de online haat, uiteraard. Peterson is sinds die bewuste video’s ("Professor against political correctness", hier) uit geen enkele debatsessie, talkshow of podcast weg te slaan terwijl zijn haters (uiteraard bijgestaan door de mainstream media) proberen om de man met de Kermit-stem als "racist", "vrouwenhater" of zelfs als een soort kwaadaardige 'profeet van de blanke alt-right’ te framen. 

Die verwijten zijn een gevolg van de gretigheid van de klinisch psycholoog om over dominantiestructuren (al dan niet bij kreeften) te oreren, op Carl Jung geïnspireerde (religieuze en mythologische) archetypes als morele leidraad te schetsen, en van zijn krachtige pleidooien waarin hij mensen oproept om ‘hun kamer op te ruimen’ teneinde hun leven op orde te krijgen en wat van zichzelf te maken. Die roep resoneert - toevallig cq kennelijk - vaker bij mannen dan bij vrouwen, en die mannen zijn ook nog eens veelal blank want we leven nog altijd in een voornamelijk blank westen, ergo: Peterson is een racist die vrouwen haat. Zo werkt dat, in 2018, waarin luisteren naar ’s mans standpunten veel te ingewikkeld is als je iemand ook gewoon simpelweg als kwaadaardig kunt brandmerken. (Onze Spartacus is ‘a really smart child’, las zijn boeken & luisterde zijn podcasts wel, en had in januari dit fijne interview met de prof.)

De wisselwerking tussen Petersons profetisch-professoriale pleitstukken, zijn critici (en lasteraars) en de meme-waardigheid van de man hebben er echter wel voor gezorgd dat hij een (groeiend) publiek heeft dat eerder als volgelingen betiteld kan worden dan als (kritische) lezers, luisteraars of leerlingen. Peterson verkoopt een gevoel van moreel leiderschap bij zijn vertellingen, waarin hij als een begeesterde goeroe zelfhulp propageert aan zijn publiek aan de hand van de grote (Bijbelse) mythes. Vanwege een ziekte bestaat zijn dieet bovendien enkel uit vlees, zout en bronwater (zijn dochter blogt er over). Kortom, in korte tijd is Peterson uitgegroeid tot een archetype uit zijn eigen grote verhalen. De meeste mensen in de O2 lijken op de superheld-professor afgekomen te zijn - maar een superheld die in zijn eigen status gaat geloven, heeft ook zijn zwakke plekken.

Sam Harris (@) verkoopt geen grote verhalen, maar scheermesjes van het merk Ockham. De Amerikaanse schrijver, podcaster en wetenschapper vraagt zich vooral af waarom morele waarden en zingeving zo nodig aan religie opgehangen moeten worden: religie dicteert niet wat goed of slecht is, want rede en ratio zijn veel betere gereedschappen om een ‘goed mens’ te zijn. Andersom kan de groepsdruk van georganiseerde religie leiden tot machtsmisbruik, onderdrukking, geweld en (dus) tot morele deprivatie, omdat de mens nou eenmaal een makkelijk te beïnvloeden “biochemische pop” is. Harris’ pad naar wat hij predikt bestond, behalve uit zijn studie cognitieve neurowetenschap aan UCLA, uit geestverruimende drugs (XTC, LSD), jaren van meditatie en een leerschool bij vrienden als Christopher Hitchens en Richard Dawkins, met wie hij samen met Daniel Dennett de ‘Four Horsemen of New Atheism’ vormde (klassieke kijktip). Zijn meeste bekendheid vergaarde hij - helaas - echter toen hij in 2014 in de Real Time-talkshow van Bill Maher ruzie kreeg met Ben Affleck, de acteur die nogal dom overkwam toen hij Harris een “racist” en een “islamofoob” noemde nadat die de gevaren van de radicale islam puntig benoemde (video hier). 

In de O2 Arena in London bleek Sam Harris ook het kryptoniet van Jordan Peterson.

Lees verder

Douglas Murray's essay over Tommy Robinson - nu met extragratis Nederlandse vertaling!

Onze favoriete cultuurchristennicht Douglas Murray schreef het meest complete verhaal over Tommy tot nu toe, dus dat willen we u natuurlijk niet onthouden. Onderstaand dus gratis in jullie taal.

Social

Tommy Robinson is een Britse politieke activist en "burgerjournalist" die bijna een decennium geleden bekendheid vergaarde toen hij de English Defence League (EDL) oprichtte. De EDL was Britse een straatprotest-beweging wiens doel waarschijnlijk het best samen te vatten valt als "anti-islamisering". Het ontstond in de stad Luton nadat een groep van lokale islamisten de thuiskomstparade verstoorde van een lokaal regiment dat terugkeerde van hun dienst in Afghanistan.

Vanaf het begin vroegen EDL-protesten aandacht voor zaken als sharia, islams houding tegenover minderheden en het fenomeen dat eufemistisch bekend zou komen te staan als "grooming gangs". In werkelijkheid ontaardden deze protesten vaak in hooliganisme en mild geweld (hierbij als vanzelfsprekend geholpen door zelf-omschreven "anti-fascisten"). De autoriteiten deden alles wat ze konden om de EDL te stoppen, en de media deed al het mogelijke om hen te demoniseren. In een voorproefje van wat komen zou, deden heel weinig mensen een inspanning hen te begrijpen. En niemand betaalde een prijs (veel mensen profiteerden er juist van) voor de claim dat de EDL simpelweg een fascistische organisatie was en dat iedereen die hen probeerde te begrijpen evenzo een fascist was. Het gebruikelijke verbod op brede generalisaties lijkt niet van kracht als de generalisatie die kant op kantelt. 

Ik interviewde Tommy Robinson vijf jaar geleden, nadat hij de EDL had verlaten (hij gaf zelf toe dat het hem niet gelukt was extremisten en daadwerkelijke neo-nazi's uit de beweging te houden). Zoals hij toen zei, een van de problemen als iedereen blijft volharden dat een bepaalde beweging een Vierde Rijk wil, is dat de mensen voor wie dat als een goed idee klinkt op komen dagen. Wat zijn andere tekortkomingen ook moge zijn, er is geen bewijst dat Robinson op deze manier denkt. Inderdaad, hij is ooit aangeklaagd omdat hij een nazi-sympathisant een kopstoot had gegeven nadat deze weigerde een EDL-protest te verlaten. Weinig mensen gaven aandacht aan zulke details. Het handgemeen werd gerapporteerd, de oorzaak niet. Het feit dat Robinson een nazi een kopstoot gaf verwerd tot alleen maar meer bewijs dat hij zelf een soort nazi moest zijn.

Lees verder
bespaartips: Energie vergelijken | Autoverzekering vergelijken | Zorgverzekering vergelijken