Het was één (1) mooi jaar

Toen Theodor Holman na een kotszieke hetze werd verraden door voormalige verzetskrant Het Parool, moest er natuurlijk een vervanger komen die Holman en zijn hart voor Israël de vergetelheid in zou schrijven. Derhalve kreeg talent Dilara Bilgiç die prachtige Parool-plek om vol te kladden over Iran, de Palestijnen maar ook over Iran en de Palestijnen. Dat deed ze met verve...lende en kleinzielige introspectieve stukjes over hoe verschrikkelijk moeilijk ze het vond om columns te schrijven terwijl het wereldleed zo groot is - na een halfjaartje wilde ze het liefst een pauze. Welaan, die introspectie heeft uiteindelijk geleid tot een onophoudelijke pauze van haar column in Het Parool. In haar laatste etaleert ze haar ongeschiktheid nog maar eens ten volle, wat andermaal aangeeft wat voor bizarre beslissing het was om een geweldig schrijver als Theodor Holman eruit te flikkeren en daar werkelijk helemaal niets voor terug te vragen. 

Bilgiç schrijft (over zichzelf): "Deze rol is, in ieder geval in de huidige fase van mijn leven, niet aan mij besteed." En: "Ik vind niet elke week iets, of in ieder geval iets wat van toegevoegde waarde is voor het publieke debat." Dus: "Daardoor voelt het zelden passend om de 450 woorden die ik ter beschikking heb aan mijn eigen leventje te wijden." Dit zegt genoeg: "Wat overblijft is een wekelijks balanceren. Was mijn vorige stuk te geopolitiek, hoe maak ik het nu persoonlijker? Was het te beschouwend, hoe schrijf ik dan weer opiniërend? Dat ik me telkens afvraag hoe ik nét binnen de grenzen van mijn rol als columnist kan blijven, zegt eigenlijk al genoeg." En nog even vlug dit: "Ik merk dat dit soort vragen tijd nodig hebben om te rijpen. Die tijd verdraagt zich slecht met een wekelijkse deadline."

Opgeruimd staat netjes hoor, en nog wel netter voor Bilgiç (die in ieder geval aan zelfkennis won) dan voor Het Parool, de Trouw van Amsterdam. De grote vraag: wie volgt haar op? Is er überhaupt iemand te vinden voor zulke kleine schoentjes? Het enige wat daar in lijkt te passen is een Splinter.

Free, Unfeathered

Good news for peoples who not speak or read Dutch so good but really want to read 'Het Parool': 'Het Parool', known from charactermurder, goes English. So now those people can read The Parool, and everybody wants to read the Halsemamessenger. Not only Amsterdammers, right? Finally Iranian refugees, communist Spanish expats and Ukranian waitresses can know that Temu Theodor Dilara Bilgic wants to quit writing her overthought articles for a thinkpause, that Roos Schlikker shops at the Jumbo with Glennis Grace's son who is a very spicey boy, what Henk Spaan gives for numbers to Dolberg, Gaaei and Freddy Grim, or what Sylvia Whiteman (the upfollower of Simon Carmiggelt) experienced for adventure in her garden or at her kitchentable and what to vote on 18 march. Imagine if you never ever heard about all beautiful things from The Parool. It's a blessing, a total miracle for so many peoples to finally can read The Parool. Too sick for words, come now!

Goed nieuws voor mensen die geen Nederlands kunnen spreken of lezen maar wel dolgraag Het Parool willen lezen: Het Parool, bekend van karaktermoord wordt gedeeltelijk Engelstalig. Nu kunnen ook zij Het Parool lezen, en iedereen wil graag de Halsemabode lezen. Zulk genot moet niet voorbehouden zijn aan Amsterdammers, nietwaar? Eindelijk kunnen Iraanse vluchtelingen en communistische Spaanse expats lezen dat Temu Theodor Dilara Bilgic wil stoppen met het schrijven van haar zwaar doordachte artikelen voor een denkpauze, dat Roos Schlikker boodschappen doet bij de Jumbo met de zoon van Glennis Grace, best een pittige jongen, welke cijfers Henk Spaan geeft aan Dolberg, Gaaei of Fred Grim, of wat Sylvia Witteman (opvolger van Simon Carmiggelt) nu weer in haar tuintje of aan de keukentafel voor avontuur heeft beleefd en wat te stemmen op 18 maart. Stel je voor dat je dat allemaal nog nooit tot je hebt kunnen nemen. Het is een zegen, een waar wonder dat Het Parool eindelijk voor iedereen te lezen is. Hartelijk dank voor uw aandacht voor deze zaak!

"Een column schrijven terwijl de wereld in brand staat voelt de laatste tijd vaak als de steen van Sisyphus omhoogduwen"

De uitstekend functionerende Theodor Holman werd door Het Parool na een dienstverband van dik dertig jaar middels een gore hetze bij het grofvuil gepleurd ten faveure van ene Dilara Bilgiç, die opende met een soort ode aan het regime in Iran en daarna uitblonk in wereldbeschouwelijk Calimeroproza. Prima natuurlijk, want hip Amsterdam en zeker de lezertjes van Het Parool vinden het nou eenmaal lekker zich onder te dompelen in lijzig natuurwijnidealisme. Maar nu Dilara zich dertig keer aan dezelfde steen heeft gestoten is de vraag gekomen: "Ik had gevraagd of ik een denkpauze van twee maanden mocht nemen van mijn columns." Tuurlijk meid. Een halfjaartje columns schrijven is ook wel heel erg lang. Neem jij maar even twee maanden pauze.