Tendentieus, ongefundeerd & nodeloos kwetsend
30 resultaten - gesorteerd op:
Datum
 | 
Relevantie
#Douglas Murray

Steun de leus Black Lives Matter, maar bestrijd de organisatie Black Lives Matter

Lees even mee, want dit is belangrijk. En een monumentale powerrant van @Eric Weinstein (YT-kanaal) onderstaand, samen met zijn broer @Bret (YT-kanaal) de belangrijkste commentatoren van het moment.

We wisten dit al, maar we kwamen de smoking gun maar niet tegen. Gelukkig wees Douglas Murray er in zijn bijzonder fijne epistel van vandaag op. De organisatie Black Lives Matter is verre van louter een donkere-mensenrechtenorganisatie. Het is een extreem-linkse organisatie die in de kern op niets anders uit is dan de val van de Westerse beschaving. Zeggen wij niet, zeggen ze zelf, en wel op de officiële GoFundMe-pagina (waar ze ook naar linken op het officiële Twitter-account) van Black Lives Matter UK, wat weer de officiële tak van het officiële Amerikaanse Black Lives Matter is.

Hier staat te lezen dat "We’re guided by a commitment to dismantle imperialism, capitalism, white-supremacy, patriarchy and the state structures (...)." Let wel, niet hervormen, nee "ontmantelen". Maar goed, welk, imperialisme? Vast niet dat van Erdogan die de nieuwe heerser over Libische zwarte-slavenstad Tripoli is geworden hè? Enfin, deze terminologie kennen we natuurlijk. Dit is de taal van extreem-linkse intersectionele activisten (drieluikje om die mensen te begrijpen) die op niets anders uit zijn dan - nogmaals, we willen echt niet dramatisch doen of zo maar het is gewoon zo - de vernietiging van het Westen. 

Voor de volledigheid, het bovenstaande citaat wordt afgerond met "(...) that disproportionately harm black people in Britain and around the world". En net als bij Vriend Jetten kan de hele zin daarmee semantisch gezien twee dingen betekenen. 1) Ze willen uitsluitend de systemen ontmantelen die "disproportionately harm black people". Of 2) ze willen die systemen sowieso ontmantelen én ze 'beschadigen zwarte mensen buitenproportioneel'.

We zouden ze het voordeel van de twijfel kunnen gunnen en aannemen dat ze optie 1 bedoelen, maar wie houden we nou voor de gek. In een ideologisch bezeten loopgravenoorlog is allang geen plaats meer voor zulke subtiliteiten. En dus laten ze ons geen keus. We steunen de leus en notie 'Black Lives Matter' voor de volledige 1873%, zozeer zelfs dat we eigenlijk nog altijd niet begrijpen waarom zoiets evidents zo demonstratief geuit moet worden. Maar de organisatie Black Lives Matter is een vijandige entiteit, en moet als zodanig behandeld worden. 

O n d e r t u s s e n

Lees verder

Essaytje - Nietzsches Tarantula's, Antifa en BLM

We waren maar druk met die rellen afgelopen dagen (8, 7, 6, 5, 4, 3, 2 en 1). Dus in plaats van een round-up, vandaag wat reflectie.

Sinds het begin van de rellen is er een stuk tekst dat we maar niet uit ons hoofd krijgen; The Tarantulas, uit Nietzsches Thus Spoke Zarathustra (1885), pagina 74. We durven de stelling aan dat de tekst 1:1 van toepassing is op nagenoeg alle (overwegend blanke) mensen in en rond Antifa & Co. Wat Black Lives Matters betreft ligt dat veel ingewikkelder, omdat zij in hun kern wel degelijk een reëele misstand agenderen, maar ook bij hen vindt de tarantula zijn nest, zie bijvoorbeeld het bovenstaande filmpje. 

De essentie van de tekst is dat activisten die schreeuwen om gelijkheid en rechtvaardigheid - en die schreeuw gelijkschakelen aan virtue itself - in hun hart eigenlijk uit zijn op wraak en méér macht dan nodig zou zijn voor gelijkheid en rechtvaardigheid.

Onderstaand de tekst, na de breek waar we nou eigenlijk naartoe willen, want het ligt een stuk complexer dan 'jij bent een tarantula en ik niet'.

XXIX THE TARANTULAS.
Behold, this is the hole of the tarantula. Do you want to see the tarantula itself? Here hangs its web; touch it, that it tremble! There it comes willingly: welcome, tarantula! Your triangle and symbol sits black on your back; and I also know what sits in your soul. Revenge sits in your soul: wherever you bite, black scabs grow; your poison makes the soul whirl with revenge.

Thus I speak to you in a parable—you who make souls whirl, you preachers of equality. To me you are tarantulas, and secretly vengeful. (...) Therefore I tear at your webs, that your rage may lure you out of your lie-holes and your revenge may leap out from behind your word justice

For that man be delivered from revenge, that is for me the bridge to the highest hope, and a rainbow after long storms. The tarantulas, of course, would have it otherwise. "What justice means to us is precisely that the world be filled with the storms of our revenge"—thus they speak to each other. "We shall wreak vengeance and abuse on all whose equals we are not"—thus do the tarantula-hearts vow. "And 'will to equality' shall henceforth be the name for virtue; and against all that has power we want to raise our clamor!"

You preachers of equality, the tyrannomania of impotence clamors thus out of you for equality: your most secret ambitions to be tyrants thus shroud themselves in words of virtue.

(...) Out of every one of their complaints sounds revenge; in their praise there is always a sting, and to be a judge seems bliss to them. But thus I counsel you, my friends: Mistrust all in whom the impulse to punish is powerful. They are people of a low sort and stock; the hangman and the bloodhound look out of their faces. Mistrust all who talk much of their justice! Verily, their souls lack more than honey. And when they call themselves the good and the just, do not forget that they would be pharisees, if only they had —power.

Although they are sitting in their holes, these poisonous spiders, with their backs turned on life, they speak in favor of life, but only because they wish to hurt. They wish to hurt those who now have power, for among these the preaching of death is still most at home. If it were otherwise, the tarantulas would teach otherwise; they themselves were once the foremost slanderers of the world and burners of heretics.

Blanke tarantula's belagen zwarte agent

Lees verder

VS Riot Round Up dag 8: vandaag voornamelijk politiegeweld, weinig grootschalige rellen

A nation divided dag 7, 6, 5, 4, 3, 2 en 1, hier.

We zeiden gister dus al dat we het gevoel hadden dat de ergste rellen achter ons liggen. En zelfs in onze bubbel zagen we vandaag voornamelijk nieuwe beelden van police brutality. Je zou het winning kunnen noemen, maar je zou het ook niet kunnen doen. We beginnen even met het bovenstaande filmpje dat met 59 miljoen views op Twitter in een ruime dag misschien wel de meest virale van de hele week is. We kunnen de vinger er niet helemaal op leggen waarom, maar het doet ons onwillekeurig denken aan advocaat Saul Goodman* die zegt "when they start attacking lawyers, that's where I draw the line!"

Het bovenstaande slachtoffer dat we uit twee hoeken onooglijk hard neer zien (en in het tweede filmpje horen) gaan, is Martin Gugino aka Onze Floyd. Hij ligt in "kritieke maar stabiele toestand" in het ziekenhuis. De twee agenten in kwestie zijn "suspended without pay". In de twee filmpjes daarna zien we nog twee """schermutselingen""" tussen best wel vreedzame demonstranten en agenten die er wel écht veel te hard op in honkbalknuppelen.

Maar, zoals we onderstaand zien, er gebeuren ook mooie dingen zoals dit gesprek met een ME'er en deze ontmoeting tussen een peuter en een Texaanse ME'er. Twitter Inc., ondertussen, zint nog steeds op wraak, haalt het onderstaande geintje uit waarbij je bij de zoekopdracht "racist" Trump bovenaan te zien krijgt en verwijderde deze voor Trumps begrippen ongekend verbindende video van Twitter. Officieel wegens een copyrightschending, maar daar geloven we niks van. 

Nog een ontwikkeling die erop wijst dat de rust langzamerhand terug gaat keren, is dat bijvoorbeeld honderden active duty-makkers van de 82nd Airborne die paraat stonden buiten Washington DC, weer naar huis worden gestuurd. En nog beter: ze zijn nooit daadwerkelijk opgeroepen, ze stonden alleen paraat. En we weten dat winnen vermoeiend is maar toch nog een winnend nieuwtje. De Amerikaanse (corona)werkloosheid DAALDE in mei namelijk met 13,3% en er gingen 2,5 miljoen mensen (opnieuw) aan het werk. Die ongekende cijfers resulteerde in bijvoorbeeld dit prachtfragment van een Bloomberg-econoom en natuurlijk een welverdiende total victory speech van Trump.

Zoals altijd, meer beelden van de Staat van de Natie na de breek, en even een speciale shout-out naar dit long overdue stuk van Douglas Murray, Why I won't take the knee

Hoe Het Ook Kan

Verbindend en behulpzaam hoor Twitter

Lees verder

Serotonine, of het gemis van eerlijkheid [teringlang, als zondagessay of zo, zie maar]

Wat nu volgt, is lang. Ja, dan maak je maar zin. Of niet. Ieder individu het zijne.

Later dan alle snobs, zelfs later dan pretenderende snobs, las ik Serotonine van Michel Houellebecq. Nooit heb ik tijd, noch het geduld om tijd te maken, voor de opgelegde traagheid van literatuur. Het woord alleen al is vermoeiend. Mijn geringe culturele ontspanning, zover het die naam mag dragen is, bestaat uit het recente filmaanbod op streamingdiensten, binge-bare Netflixproducties (waarvan plotlijnen in toenemende mate door algoritmes worden gecomponeerd teneinde zo min mogelijk klantverlies te bewerkstelligen - een term die hier later terug komt), afgewisseld met geromantiseerde, nostalgie-masserende jaren negentig-montages over OJ Simpson of Michael Jordan. In een gulle culturele bui danwel daartoe aangezet door een cinematofiele vriend: een herschouwing van filmklassiekers van Steven Spielberg, Woody Allen, Stanley Kubrick, af en toe een Hitchcock, oud werk van Martin Scorsese of zijn nieuwste poging die vooral heel veel tijd nam om het sleets geworden sentiment van een ooit zo groots genre te duiden, en in de categorie van de nog meer banale epossen: de intergalactische familiedrama’s van George Lucas. Die laatste zijn overigens ook vooral nostalgie, door sommigen met een vorm van hogere cultuur verward.

Enfin, soms is daar plotseling een echt boek. Geen non-fictie over de vreemde zelfmoord van Europa (Douglas Murray) of het autobiografische werk van een Amerikaanse literaire cultuurcriticus en scriptschrijver die zichzelf in een oorlog met de tijdsgeest aan de zijde van de verveelde doch verontruste verbazing schaart (Bret Easton Ellis), maar een Echt Literair Werk, van een Echte Contemporaine Literator. Na het vinden van wat zeldzame tijd in een huisje in een naaldbos in een oostelijke hoek van Nederland waar de tijd stil lijkt te zijn (althans, voor wie niet dieper kijkt dan het volume van - en de daarin gekoelde promillages in - de ijskast, of de drie knoppen tellende handleiding van het bubbelbad in de tuin) wist ik de genietbare tijd te vinden om me tot Houellebecqs laatste trage letteren te zetten.

De strekking van het verhaal - man van middelbare leeftijd met een hoge ambtelijke functie op het Franse landbouwministerie - zoekt een uitweg uit het leven omdat het voltooid voelt nadat zijn levenslust door zelf veroorzaakte leegte onherstelbaar is beschadigd - is een evolutie van al Houellebecqs voorgaande werk: onderliggend aan het verhaal meandert een bundeling van dédain voor de globalistisch grotesk denkende, maar aartsluie opererende ambtenarij, maar ook voor het almaar ongehinderd groeiende grootbedrijf, terwijl zowel lof als medelijden met de arbeider en de eerlijke hardwerkend onderklasse overal in doorschijnt, het besef van hun tragisch lot gereflecteerd in zijn eigen mondaine en toch kleinburgerlijke leed in een wereld die geen richting meer geeft maar ook nooit genade zal kennen, en die men maar beter kan verlaten zodra de werkelijkheid van het heden op het kruispunt is aanbeland waarop de voorliggende toekomst niet meer het optimisme van het romantische verleden kan veinzen. Voilà, de bekende ironische lachspiegel die de Franse schrijver de lezer altijd voorhoudt. “De romans onderscheiden zich vooral door een originele insteek, interessante plotwendingen en geestige passages – voor wie erom kan lachen”, recenseerde Arnout le Clercq enigszins schamper, of zo proefde me dat toch, namens het Nexis Instituut. Wie zich er in herkent, en de tragiek durft te erkennen, zal zeker lachen.

Leuk
Na het lezen van Serotonine wendde ik me tot recensies van deskundigen in de literatuur, om te toetsen of ik the gist of the genre een beetje begrepen had. Ik weet dat nooit, het is een eeuwige twijfel bij iemand die ooit als tienjarige boekverslinder op de basisschool zijn romans zocht op de grotemensen-afdeling van de gemeentebieb, maar kort daarop in de brugklas werkelijk alle lust in het lezen verloor toen er plots boekverslagen over de onuitstaanbaar faux-getraumatiseerde huilerigheid van de verplichte werken van Harry Mulisch of - als de docent in een hippe bui was - de pretentieuze studentikoosheid van Ronald Giphart moesten worden opgesteld, met daarin hun systematisch ongeïspireerde eisenlijstjes over ‘motief’ of ‘thema’ in boeken die primair pretentieus (Mulisch) of larmoyant leeg (Giphart) waren. Herman Brusselmans en zijn reeks “Ex”-boeken, daar kon je ongeremd om lachen - maar dat mocht dan juist weer niet omdat het geen literatuur heette te zijn, ze waren De Telegraaf van de leestafel, waarmee op mijn oude lyceum de norm werd gesteld dat literatuur vooral niet leuk mocht zijn.

Enfin. Houellebecq, wiens werken toch niet de definitie van ‘leuk’ vertolken, werd jaren later een van de zeldzame auteurs waar ik nog wel eens een boek van oppak. De Kaart en Het Gebied, ik begreep er weinig van. Maar in Elementaire Deeltjes scheen er al wat licht tussen zijn regels door, en Onderworpen is, voor wie kan kaartlezen, een road map naar de (semi-geïslamiseerde) hel waarin Europa uiteindelijk in al haar beste bedoelingen zal vervallen. Ruim een jaar na verschijning kwam ik nu eindelijk toe aan Serotonine, en daarna las ik dus wat recensies.

Lees verder

Ook Elsevier verandert van geslacht

Want wat maakt het allemaal nog uit, vandaag de dag

GAAAAAAAAAAAAPPPP

Sure, we hebben veel gespijbeld vroeger, maar de biologielessen waren we echt wel bij, met rode koontjes want je weet nooit wat voor spannends er tussen het determineren van een dooie knop en het staren in een microscoop naar een stapel cellen door over seksuele voortplanting verteld kon worden. En als dat dan gebeurde, dan hoorden we dat er biologisch gezien in de natuur niet één, niet drie, niet zestien, maar TWEE geslachten zijn. Mannetje. En vrouwtje. Nou schijn je tegenwoordig zelf te kunnen kiezen welke van de twee je wilt hebben en dat is allemaal best hoor, maar dat er vervolgens luidkeels geklapt moet worden voor ieder trending topic met een vlog dat zegt dat ie/ze/x eerst 46,XY was en nu 46,XX (of andersom, en alles er tussen in) omdat je anders een -foob bent, dat maakt het wel een tikkeltje vermoeiend allemaal. Ineens is die Nikkie - internationaal succesvolle YouTube-ondernemer - gereduceerd tot gendertotem maar iemands individuele issues zijn niet per definitie interessant voor iedereen. Mogen we in godsnaam nog gewoon onverschillig zijn over sekse & -uele voorkeur en het menselijk lichaam is geen LEGO - enfin wat Douglas Murray zegt want die zegt het altijd veel beter dan wij dat kunnen ⤵️⤵️⤵️ #like #share #subscribe ⤵️⤵️⤵️

Lees verder

JK Rowling geliquideerd op Twitter want 'TERF' en enorm verkeerde mening in trans-debat

Jongens, het is ingewikkeld, maar blijf nog even bij ons.

Het zit als volgt. Een rechter van The Central London employment tribunal bepaalde afgelopen woensdag dat @Maya Forester (45) - belastingexpert bij de denktank Centre for Global Development - terecht ontslagen is wegens tweets over het transgenderdebat en haar weigering haar onderstaande transseksuele collega M E V R O U W @Gregor Fisher Murray als vrouw aan te spreken. Zie hier de gehele uitspraak.

De saga lijkt te beginnen met dit draadje van 3 september 2018, waarin ze zich uitspreekt tegen de Britse Gender Recognition Act. Deze wetswijziging zorgt ervoor dat mensen hun gender op het geboortebewijs en alle officiële documenten kunnen wijzigen na gender-zelfidentificatie [ik voel me x, dus ik ben x], en hier niet langer de medische diagnose 'genderdysforie' voor nodig is. Ook maakt ze zich in hetzelfde draadje zorgen om de veiligheid en eerlijkheid van transvrouwen die meedoen aan vrouwensport. In een latere tweet op 30 september 2018 zegt ze point blank dat biologisch gezien "mannen niet in vrouwen kunnen veranderen".

Dan haar arbeidsconflict met onderstaande collega M E V R O U W Gregor Fisher Murray. 

Lees verder

Must see. Sylvana Simons versus Douglas Murray

Nog nooit vertoond op Nederlandse televisie: Sylvana Simons die eloquente tegenspraak krijgt op haar woke woordenbrij.

Geen idee hoe een Britse schrijver/journalist en een Nederlandse halve gemeenteraadszetelhouder in een Australische televisiedebat terecht gekomen zijn, maar here we are. Douglas Murray, misschien wel onze favoriete tijdsgeestduider (zijn boeken The Strange Death of Europe en The Madness of Crowds zijn absolute kerstboomtips) op één podium met het verwaande SJW-vrouwtje Sylvana Simons ("Mijn vrijheid van meningsuiting is niet beperkt, omdat ik zo'n dominant karakter heb"), in debat over politieke correctheid en Woke Culture. Noem ons gerust racisten bevooroordeeld, maar - spoiler alert - dit wint Douglas natuurlijk op zijn satijnen sloffen. 

Douglas Murray denkt namelijk na, delibereert, en stelt vervolgens kritische vragen waar hij al enkele boeken lang over nadenkt zonder te pretenderen alle antwoorden te hebben. Sylvana bouwt stropoppen en strooit met kleine leugentjes in haar betoog (waarmee ze Nederland weer eens op ergerlijke wijze als een diep racistisch land portretteert), declameert haar dogma's, en dramt het hele debat door zonder zelf maar een greintje van het "respect" op te brengen voor afwijkende opvattingen, dat ze zelf wel verlangt van anderen. (Zo zit ze bijvoorbeeld de hele tijd verveeld/verwaand door Douglas heen te zuchten als hij aan het woord is.)

Lees verder

GS Frisse Geluiden. Twee Britse homo's in VERZET tegen de wokeness van bekrompen links

GeenStijl Serieuze Studiemateriaal Service presenteert: twee Britse nichten die weigeren te zwijgen

De meningen over het boze betoog van Borat & Bruno liepen - zoals we al verwacht hadden - ver uiteen. Sommigen zagen er een oproep tot censuur in, maar hij pleit vooral voor een terugkeer naar waarheid die in feiten en argumenten rust, en die dus niet wordt ontleend aan hoe massaal een opvatting gedeeld (of genormaliseerd) wordt. Dan nog is het natuurlijk maar de vraag wiens waarheid het meeste in de werkelijkheid wortelt want de NPO, MSM, politiek en zelfs de wetenschappelijke wereld lijken er tegenwoordig net zo makkelijk een onwrikbaar eenzijdig eigen gelijk op na te houden als Robert Jensen, Jerry Airfryer of Greta Thunberg. Maar we kunnen nog wel constateren dat er een enorm verschil bestaat tussen de vrijheid om aperte onzin te verspreiden (en in hoeverre we ons mentaal en digitaal moeten wapenen tegen de gevolgen daarvan), en een noodzakelijk publiek verzet tegen het onbespreekbaar maken van bepaalde thema's en kwesties, zoals Woke-linkse SJW'er veel te gretig (en soms iets te succesvol) nastreven in hun online cancel culture, een mentaliteit waardoor inmiddels zelfs de eerste zwarte president van de VS het mondsnoerende "OK, boomer"-meme'pje naar zijn hoofd krijgt omdat hij laatst hardop uitsprak dat regressief deuglinks best een beetje mag dimmen met hun VvMU-haat. (Thanks, Obama!)

Brengt ons op bovenstaande video, en onderstaande uurtje. Douglas Murray, auteur van misschien wel het belangrijkste boek van dit moment (The Madness of Crowds) in gesprek met komiek Andrew Doyle. Laatstgenoemde is de geestelijk vader van het fantastische SJW parodie-account Titania McGrath, waarin hij de Woke culture vakkundig sloopt door gewoon hun eigen retoriek te gebruiken. Murray, daarentegen, mag ook graag een beetje spotten met de social justice-waanzin, maar waarschuwt ook dat we het verschijnsel wel héél serieus moeten nemen, omdat het diep verankerd zit in (marxistische delen van de) sociale wetenschappen, en al ver is doorgedrongen in bestuur, beleid en bedrijfsleven - en het is een grote ziekte voor iedereens vrijheid. En hoewel Murray het betreurt dat we het er zo veel over moeten hebben (en hoopt dat het voorbij gaat), mag het niet weggelachen of onweersproken blijven. Want de woke culture waarin iedereen die niet policor genoeg is de kans loopt om werkloos en sociaal verstoten te raken, "is not a fair representation of society." Fijne kijktip n de breek, ongetwijfeld leerzamer dan de jacht op FoUtReChTsE geluiden op de NPO vanavond.

Lees verder

Diepte-interview Douglas Murray. Twee jaar na 'The Strange Death of Europe'

47 minuten Douglas Murray over de Stand van het Avondland, twee jaar na zijn boek over de vreemde dood van het Avondland. Het waard, is wat wij de moeite vonden.

Mooie man, mooi boek. De symptomen en prognose zijn vrij helder. Maar hoe komt het nou eigenlijk? Dat is een vraag die zelfs Murray niet echt beantwoordt, en dat zegt misschien ook wel genoeg. Hij beschrijft het als "an existential tiredness and a feeling that perhaps for Europe the story has run out and a new story must be allowed to begin." Maar waar komt dat nou in essentie vandaan? Die vraag beantwoorden is een beetje alsof je probeert te verstaan wat de wind zegt, of voorbij de ultieme biologische reductie uit probeert te leggen waarom cellen sterfelijk zijn. We kennen geen beschaving die de cyclus van barbarij > heerschappij > decadentie > verval > verovering door barbaren binnen/aan grens heeft kunnen ontsnappen, en we zien al helemaal geen reden waarom Europa de eerste zou zijn die het wel lukt. Dus misschien heeft ome Spengie toch gewoon gelijk, en ligt Europa er over 1000 jaar bij op een manier waarop we het met geen mogelijkheid terug zouden herkennen. Zouden de oude Atheners het geloofd hebben dat hun schatkist 2000 jaar later onder curatele stond van een vrouwelijk Germaans stamhoofd?

Nieuw Boek: Douglas is onderwijl in de sfeerverziekende identiteitspolitiek gedoken en heeft ook daarover een moetlees boek getikt: The Madness of Crowds.

Lees verder

Britse homo vraagt zich iets af over Pride Maand

"Could homophobia be on the rise?"

Gay = Real. Allah is not

Douglas Murray, welbespraakte Britse homoseksueel en u alhier welbekend, heeft zijn bijdrage aan de Pride Month ingeleverd bij UnHerd, en we noemen het een wrange verademing. Wij, saaie heteroseksuele mannen die in het weekend op de camping of de motormaaier zitten, of het juiste koppelstukje voor de tuinslang zoeken bij de bouwmarkt, mogen het eigenlijk niet te berde brengen, maar die hele Pride Month begint de laatste jaren wel een tikkie naar opportunisme te rieken. "As Pride day has moved into Pride week and now Pride month there has (in the UK at least) emerged a sense of over-reach", merkt ook Murray op.

Er is geen groot merk meer te vinden dat niet een van hun producten in de regenboogkleuren hult. De inschrijving voor de botenparade zit tot 2030 vol, maar de spoeling van seksueel afwijkend georiënteerden (mogen we dat nog zo zeggen? Ja, want dat maken we zelf wel uit - red.) wordt ieder jaar dunner om ruimte te bieden aan partijen, verenigingen en multinationals die op de drijvende bandwagen springen. In Engeland is het niet anders. Ook in London is iedere metrolijn een rainbow road en is het broodje BLT nu een sandwich LGBT. En wie niet springt, is homofiel een zure hetero, want homorechten zijn niet vanzelf, noch vanzelfsprekend tot ons gekomen - en dat is ook zo. Maar ze vieren een overwinning die al behaald is en daar is geen enkele lef voor nodig. 

Wat Douglas Murray óók opmerkt, is iets waar eigenlijk helemaal niemand vrijuit over kan spreken: ondanks alle homovriendelijke vooruitgang (en de soms opvallend onvriendelijke reflex van pro-gay progressives jegens mensen die niet luidkeels genoeg meegillen met het regenboogcarnaval), neemt homo-intolerantie toch toe in westerse samenlevingen. De reden - daar hoor je progressief links (en dus de media) niet over. Want de reden is islam. 

"A poll carried out in the UK 10 years ago found that exactly 0% of British Muslims had ‘tolerance’ for homosexuality. [A] survey carried out three years ago for Channel 4 found that a majority of British Muslims wanted being gay to be made illegal in Britain now."

"Fully 52% of UK Muslims thought there should be a punishment for homosexuality. Compared with only 5% of the wider population. If one community is growing in size, and that community has 10 times the negative attitudes of the wider community, then it would ordinarily be thought inevitable that there will be some impact on the wider society’s attitudes towards the matter."

Maar ja, verzucht Murray bij deze feiten: "Over the years, I have always been struck by how unnecessarily hard and painful it has been to make this point."

Social
Lees verder
bespaartips: Energie vergelijken | Autoverzekering vergelijken | Zorgverzekering vergelijken