Theo van Gogh 22 jaar dood

We zijn terug - na 1 november komt altijd weer 2 november

1 november vieren we (de bevrijding van GeenStijl), 2 november herdenken we. We staan stil bij het feit dat vrije mensen in een vrije samenleving wel erg snel toegeven aan het idee dat je sommige dingen maar niet moet (kunnen) zeggen, omdat andere mensen dat eventueel niet leuk vinden. En dat we het vrije woord - een van de absolute fundamenten onder een democratische rechtsstaat - doodleuk moeten inperken omdat er bepaalde groepen mensen zijn die kritiek of alleen maar wat grappen beschouwen als aantasting van het onaantastbare, en dat niet zelden wreken met geweld of bloedvergieten.

Het is 15 17 18 21 22 jaar geleden dat Theo van Gogh op klaarlichte dag werd omgelegd omdat een hooligan van de islam een Rode Lijn trok. De uitholling van die vrije, seculiere en open samenleving hebt u de laatste 22 jaar in levenden lijve (nou ja, u wel, Theo niet) kunnen aanschouwen. Ook al is het nogal raar dat vrouwen op de tweede plaats staan en niet door dezelfde ingang naar binnen mogen, dat bedekken we met de mantel der liefde. Ook al is het verdrietig dat homo's zichzelf niet kunnen zijn omdat ze anders verstoten worden (en in sommige landen van het dak gemikt worden), we zeggen er wel niets over. Ook al is het bizar dat het verlaten van het geloof een doodsvonnis is (sociaal, maar soms ook letterlijk), we laten het wel gaan. Ook al komen onze liberale en seculiere normen en waarden in het gedrang, we geven gewoon nóg meer ruimte. Ook al moeten we ons voortdurend zorgen maken om radicalisering en extremisme, we wijzen gewoon naar extreemrechts - ook heel erg.

Na jarenlang knuffelen van de islam, vergoelijken van uitwassen en progressief wegkijken stoppen cartoonisten met tekenen, durven cabaretiers niks meer te zeggen, leven politici onder strenge bewaking of zelfs in totale isolatie, worden tekenaars overhoop geschoten, schrijvers neergestoken, concertgangers afgemaakt, docenten onthoofd, filmmakers afgeslacht en is het gewoon weer wachten op het volgende onvrijwillige levenseinde omdat er ergens een woord teveel is gezegd. Onze intelligentsia: ze hebben het er zelf naar gemaakt. Argumentum ad korterokkem. Zo werkt vrijheid dus niet, makkers.

We zijn veel kwijt, gelukkig kregen we er een teringlelijk beeld in het Oosterpark voor terug. En de video's, die hebben we ook nog.