Het idee achter ADR zou donoren kunnen opleveren. Dat is een wensgedachte waar je wel of niet in kunt geloven. Je kan er ook een ethische discussie over voeren. Dat laat ik vanavond graag aan jullie over. Kijk echter eerst even welke averij deze wet heeft opgelopen op weg naar de finish.

Het eerste compromis was in plaats van een transitie van een opt-in naar een opt-out systeem, een cosmetische aanpassing van "niet geregistreerd" naar "geen bezwaar geuit". Deels om de familie niet scheef voor te lichten dat er een "ja" geregistreerd zou staan, maar vooral om de wet ooit te kunnen herroepen. Beide geëist door oppositie. Deze cruciale verandering vond kort voor de stemming plaats, er is geen onderzoek gedaan naar het effect van deze wijziging in de kern van het ADR systeem. Het originele idee van Pia Dijkstra heeft een behoorlijke knauw gekregen in de Tweede Kamer.

Binnen de Eerste Kamer ontstond een stevige ethische discussie. De originele ADR-wet kende dwang ten opzichte van de donatie. Alleen als de familie in ernstige psychische nood kwam, kon worden afgeweken van de registratie. Dit is om de conversie van toestemming of geen bezwaar in het register, naar toestemming voor de arts en dus donatie in de praktijk te verhogen. Niet de wens van de familie zou centraal staan, maar die van de overledene.

Er volgde in de senaat een tweede compromis, door een toezegging van Pia Dijkstra, dat de familie altijd het laatste woord zou hebben. Het uitvoeringsdeel van de ADR-wet is een dode letter geworden. Erger nog, er moet altijd op de familie gewacht worden, wat de kwaliteit van organen niet ten goede komt. De tweede knauw in de nieuwe wet. Ook deze wijziging heeft niet geleid tot onderzoek of debat in onze samenleving.

Het effect van deze twee wijzigingen versterken elkaar, zijn in beide Kamers nauwelijks besproken en onderzocht. Alle uitspraken over stijgende donaties zijn even betrouwbaar als de weersvoorspelling of beursberichten. Je hebt er niets aan.

Als we kijken naar de eerste maanden: Nee registraties stijgen nu al, omdat mensen niet beseffen dat de wet hooguit per juni 2020 wijzigt. Ja-registraties blijven om dezelfde reden uit. Omdat donatie verschuift van barmhartig geven naar van rechtswege ingenomen zijn er ook duizenden mensen die hun toestemming intrekken. Op korte termijn is een forse daling te zien.

Op de lange termijn verwacht ik hetzelfde. Iemand die overlijdt, medisch geschikt is en volgens het register een donor, doneert in 86% van de gevallen. In 14% is er een veto van de familie. Alleen zullen mensen zich minder als "ja"-donor registreren, omdat ze denken dat het automatische "geen bezwaar" voldoende is.

Ik verwacht dat families in de rouw makkelijker een "geen bezwaar" overrulen, dan de laatste duidelijk uitgesproken wens van de overledene. Iets wat we hadden geweten als er netjes en zorgvuldig pas op de plaats was gemaakt en onderzoek was gedaan. 

De vraag is wat de conversie zal zijn van de "geen bezwaar" categorie. Ik kan dat niet inschatten, maar het gemak waarmee voor politiek gewin gedaan wordt dat het dezelfde 86% zal halen, is totalitaire onzin. Dat is een vreugdedansje om politiek te cashen op een doorgedrukte wet. Een wet die na alle averij heel anders zal uitwerken dan die bedacht was.

Spanje is al een kwart eeuw kampioen orgaandonatie, maar dat komt volgens hun artsen niet vanwege een ADR-systeem. Ieder aspect moet worden aangepakt volgens de nieuwe directrice van de Spaanse transplantatie-organisatie: “betere coördinatie, infrastructuur, financiering, publiekscampagne en trainingen donatiegesprek”.

Ze verwacht dat puur het invoeren van een ADR-systeem “geen effect” zal hebben. Haar voorganger met 26 jaar ervaring is nog duidelijker, niet de wet maar het gesprek bepaalt orgaandonatie. “Het veranderen van de wet heeft geen zin.” Spanje behandelt ook ouderen met een hersenbloeding langer door op de intensive care, wat hun organen beschikbaar houdt.

Orgaandonatie bestaat uit een aantal stappen. Eerst zal iemand in de stervensfase van het leven moeten komen en medisch geschikt zijn. Hopelijk heeft de overledene gekozen voor donatie. Dat is de belangrijke keuze vooraf. De keuze achteraf, of de familie die keuze respecteert, is de belangrijke tweede. 

De werkelijkheid van de familie op de gang van het ziekenhuis verandert niet door proza uit de Haagse kaasstolp. De Spaanse en Franse Transplantatie-organisaties zeggen dat goede educatie en communicatie families beweegt in te stemmen met donatie. Dat de politiek die route niet kiest, betekent dat de burger niet als voor rede vatbaar wordt gezien. 

Ik vind dat Nederland een breed gedragen, zorgvuldige donorwet verdient. Hoe meer er algemeen bekend is over orgaandonatie, hoe duidelijker de familie op de hoogte is over de donatie wens, hoe makkelijker het voor de familie is het overlijden en een eventuele donatie te verwerken. 

Dus, voor de rust bij je nabestaanden, wees zo duidelijk mogelijk over je laatste wens. Geef die niet alleen aan in registers, maar bespreek het ook. Prik door deze wet heen, zie welke restanten het staatsblad gehaald hebben en stuur 'm terug naar de tekentafel. 

De huidige donorwet stamt uit 1996, als dit brakke compromis in 2020 geruisloos doorgang vindt, blokkeert dat een echte oplossing.

Maandag beginnen de examens. Vorige maand meldde de onderwijsinspectie dat het niveau van het onderwijs al twintig jaar terugloopt. Met als vers dieptepunt valse geodriehoeken van de HEMA. De inspectie komt met een waslijst aan pijnpunten, maar vergeet twee belangrijke actoren: Kinderen en hun verzorgers.

Voor kinderen is de afgelopen twintig jaar een hoop veranderd. Vroeger kwamen ze nieuwsgierig naar school, nu is die nieuwsgierigheid door sociale media, spelletjes en video al volledig verzadigd. In vergelijking daarmee komt de leerplicht als mosterd na de maaltijd. Van kinderen worden hersenloze mediaconsumenten gemaakt. 

De tijd van zelf creëren in de vorm van tekenen, schrijven, sporten en spelen met elkaar is naar de achtergrond. Ze zijn gedrild om snel en impulsief te reageren om te scoren. Of het nu in een actiespelletje is of een groepschat, de primaire reactie wordt ongefilterd geuit en onderling afgerekend.

Op 13 augustus 1940 werd de gekozen president van Catalonië Lluís Companys door de Gestapo nabij Nantes gearresteerd. Hij was niet gevlucht voor de bezetter om zijn zieke zoon te blijven bezoeken. Later werd hij uitgeleverd aan dictator Franco van Spanje die hem na een showproces fusilleerde. Hij was de enige president in Europa die tijdens zijn ambtstermijn geëxecuteerd werd.

De actie was onderdeel van een verzoek van generaal Franco om tegoeden van politieke organisaties in ballingschap te bevriezen en zo`n achthonderd Catalaanse politieke vluchtelingen vanuit Frankrijk uit te leveren. Pas over drie jaar gaan de Spaanse archieven over deze heksenjacht open.

In de jaren negentig vroegen de Duitse kanselier Helmut Kohl en de Franse president François Mitterrand om vergeving voor de daden van hun landen tegen de regering in ballingschap. 

Sinds afgelopen maandag blijken dat slechts loze woorden. In het grensgebied ten zuiden van Denemarken werd de eveneens gekozen president van Catalonië Carles Puigdemont gearresteerd. Men is de geest van de Weense conventie of het belang van de onschendbaarheid van politici vergeten. Zonder vertegenwoordiging zijn volken logge schepen op onbedoelde ramkoers.

Er is op het Iberisch schiereiland niet een probleem met de politieke leiding, maar van bevolkingsgroepen die niet meer samen door een deur willen. Dat los je niet op door paramilitairen met geweld een stembusgang te laten saboteren. Dat los je niet op door gekozen politici te vervolgen. Symptoombestrijding met geweld is het nieuwe Europa. 

Madrid dacht dat nieuwe verkiezingen een oplossing waren, maar de kiezer ging niet mee in dat plan. De separatisten behielden een meerderheid en zijn sindsdien bezig politieke bannelingen tot president te kiezen. Mocht dat niet lukken, dan volgen 22 mei nieuwe verkiezingen. Het blijft een vicieuze cirkel.

Of die net gewonnen of net verloren worden maakt niet uit. Of Catalonië een autonome regio in Spanje blijft of op termijn zelfstandig lid is van de EU ook niet. De regio blijft verdeeld. Democratie is meer dan de meerderheid die regeert zonder oog voor de minderheid. Op deze route blijft het een tweestrijd die nooit zal ontwikkelen tot een oplossing.

Binnen Europa zijn het niet alleen gekozen politici maar ook journalisten, publicisten die worden beperkt in hun doen en laten. Deels leidt de dreiging van geweld tot zelfcensuur. Soms leidt de dreiging van religieus geweld tot censuur van complete personen. Een voorbeeldje:

Hoe de Amerikaanse sleepwet een school shooter over het hoofd zag

De FBI was meerdere malen gewaarschuwd voor Nikolas Cruz. De beste waarschuwing geeft in detail hoe, wanneer en welke wapens zijn gekocht, op welke Instagram accounts hij ermee poseert en wat voor figuur het is. Het transcript van het gesprek staat hier. Nikolas Cruz gebruikte zijn eigen naam in zijn accountnaam bij vier de accounts. 

Vijf maanden eerder was er ook al een hele korte en duidelijke waarschuwing afgegeven. Nikolas Cruz schreeft met de gebruikersnaam “nikolas cruz” onder een YouTube-video: “Im going to be a professional school shooter”. De maker van de video erboven belde ook netjes met de FBI.

Serious Request heeft dit jaar een gedurfd thema. “Breng ze weer samen.” Familieleden die elkaar niet uit oog zijn verloren vanwege natuurgeweld, maar dankzij oorlog. Verpleegsters, doctoren en het Rode Kruis mogen de rommel opruimen van krijgsheren, generaals en diplomaten die niet tot een vredesakkoord komen. Als oorzaak komt Boko Haram voorbij uit de noordoostelijke lidstaat Borno van Nigeria en aanliggende gebieden.

Nigeria is dankzij de olie de grootste economie van Afrika. Maar zoals Amnesty International het al zo krachtig samenvatte, het meeste daarvan komt binnen bij de federale overheid, bijna niks komt terecht bij de lidstaten. De boer blijft achter met een toekomst in jungle raffinage omdat normale landbouw of visserij in de vervuilde delta steeds minder oplevert.

Boko Haram vertaalt als 'oplichting onrein'. waar 'oplichting' staat voor 'Westers onderwijs'. Een terroristische organisatie die jaagt op docenten en leerlingen sinds 2012. Hetzelfde jaar dat Malala in Pakistan een aanslag overleefde. Ze zat in een bus op weg naar een examen, toen gewapende mannen de bus stopten, vroegen wie van de reizigers Malala was, en haar na identificatie in het hoofd, nek en schouder schoten.

Niet echt organisaties waar een dialoog, boycot of ontwikkelingssamenwerking nog een oplossing is. Het Franse leger gaf in Mali een inkijkje in een andere methode. Zwaar bewapende en ervaren soldaten van eind twintig, begin dertig die door het slachtveld lopen en daar islamitische kindsoldaten neutraliseren. Ze zijn twee tot drie keer zo oud als hun tegenstander.

Jammer genoeg heeft Vice deel 2 van “Ground Zero – Mali” offline gehaald, maar ik zal die beelden nooit vergeten. Europeanen die door plaggenhutten wandelen waar de jongeren in vodden stervend op de grond liggen. Het is alsof je kijkt naar een online schietspel waarbij de gevorderde speler moeiteloos weerloze zombies afslacht. 

Het duurde even voor ik besefte hoe echt het was, en hoe jong die kinderen soms waren. Geen slagveld, die kinderen hadden geen kans. Niet in onderwijs, niet in gevecht. Dit komt dicht in de buurt van een spawnkill. Op de verkeerde plek geboren, nooit gespeeld, nooit fatsoenlijk gegeten en om religieuze dwanggedachten van volwassenen gestorven.

De feestdagen zijn een rare combinatie van mensen die tot het nieuwe boekjaar moeten wachten op zorg en mensen die zich volvreten ten einde ook in de wachtrij te komen. Aan de ene kant een vrij gevoel en marktwerking, via de achterdeur een planeconomie die tekortschiet.

Politiek gevoelige zorg aan bijvoorbeeld kinderen met taaislijmziekte werd uiteindelijk tegen iedere prijs geaccepteerd door afpersing. Het zou volgens Vertex € 170.000 per jaar per patiënt moeten opbrengen, voor iets dat een apotheker voor € 20.000 per jaar kan maken. 

Dit medicijn is mede ontstaan door hulp en investeringen vanuit de patiëntgemeenschap. Dan zou je verwachten dat ze iets terugkrijgen. Dat is ook gebeurd. De Cystic Fibrosis Foundation verkocht in 2014 voor 3,3 miljard de royalty’s. Daar hebben de 750 Nederlandse patiënten natuurlijk niets aan.

Binnen de thuiszorg moest 1 op de 5 aanbieders ouderen weigeren omdat er te weinig zorg was ingekocht. Verzekeraars willen graag dat zorgverleners onbetaald doorleveren, alleen is een thuiszorginstelling financieel gezien een veredeld uitzendbureau wat dan failliet gaat. 

Bij zorg die wat meer in de taboesfeer zit, niet sexy genoeg voor een volksopstand gaat het mes er stevig in. De eerste patiëntenstop voor Prinsjesdag, die als een olievlek door Nederland trok. Terwijl er 288 miljoen onverwacht niet besteed werd, openen de verzekeraars de frontale aanval. Midden in de vuurlinie blijven de zwakste in de samenleving zonder hulp achter.

Voor de behandeling betaalt de patiënt via de basis & aanvullende verzekeringen, werknemer- & werkgeversbijdragen en belastingen, tijdens de behandeling via eigen bijdragen en na de behandeling een rekening voor het eigen risico. De inning is een rookscherm. Totaal bijna zes duizend euro per Nederlander, een kleine honderd miljard per jaar. Het is vreemd dat over zo veel geld, zo weinig ministers gaan en zo weinig gedebatteerd wordt.

Het WODC kwam met zwaarlijvig onderzoek dat wietteelt niet te legaliseren zou zijn. Iets wat geslikt werd, terwijl het tegenbewijs gevormd wordt door Chili, Colombia, Iran, Colorado, Jamaica, Maine, Washington en Uruguay. Er zijn complete landen en staten die aantonen dat legale productie kán.

Een ander onderzoek ging over de effectiviteit van het drugsbeleid. Terwijl in rapporten het beleid en de mislukte vastgelopen reorganisatie van de politie bejubeld wordt, zijn er al twintig jaar berichten dat politie & justitie geen grip hebben op drugsdealers.

Dat is ook niet verwonderlijk aangezien gebruikers meer verslaafd de gevangenis uitkomen dan ze binnenkwamen, drugs beter verkrijgbaar zijn achter de muren dan op straat en de criminele sector kansarme jongeren goed betaald. Zelfs straatdealers die regelmatig gepakt worden, verdienen meer dan modaal, belastingvrij naast de uitkering.

Een aantal Zwarte Pieten ging in de grote stad een schoolgebouw binnen, wat natuurlijk absoluut niet kan, want een school hoort een veilige leeromgeving te zijn, anders kan je de instelling gelijk opdoeken.

De leraressen reageerden kordaat door het snoep in te nemen, en de Zwarte actievoerders uit te zetten. Wat dat betreft is er al veel veranderd, normaal was er alleen een spelletje te achterhalen wie er verantwoordelijk waren. 

Er zijn ouders die erop staan dat het heidense feest blijft, evenals volwassenen die in elementen van het feest een aanleiding zien voor een verbod. Scholen blijven achter met het zoveelste maatschappelijke probleem zonder kans die op te lossen. Onze kenniseconomie start met een open riool, waar instabiele thuissituaties, religie en cultuur in de weg zitten van talen, techniek en talent.

De Kinderombudsman signaleerde dat kinderen zich het hele jaar gediscrimineerd voelen, iets wat volgens hun beleving verergert in de Sinterklaasperiode. Helaas schreef de ombudsman dat pas nadat het debat totaal ontspoord was. Ik blijf achter met de vraag of het Sinterklaasfeest zelf die negatieve beleving oproept, of dat kinderen geconfronteerd worden met de fall-out van de discussie. 

Erger is dat zelfs de ombudsman over zijn belangrijkste constatering heen leest. “Het hele jaar”. Kinderen die zich tweede of derderangsburgers voelen in de kwetsbare periode waarin ze worstelen met hun identiteit. Meestal weggestopt in hun eigen wereldje achter de telefoon, tablet of laptop. Onbeschermd op internet, waar (kleine) mensen ongeremd schrijven.

**Superdiversity
**Nederland is hard op weg het zoveelste land te worden waar de oorspronkelijke bevolking niet meer de meerderheid vormt. Binnen de grote steden zijn zelfs wijken waar andere minderheden samen of in hun eentje de meerderheid vormen. Hoe omgegaan wordt met minderheden wordt steeds belangrijker, aangezien we dat binnenkort zelf ook worden of allang zijn.

Hoe er met jonge meisjes, kwetsbare ouderen, joden of openlijk homoseksuelen op straat wordt omgegaan, dan gaat dat niet altijd goed. Over de grenzen zijn Aboriginals, Native Americans of christenen in het Midden-Oosten het levende bewijs hoe fout dat kan gaan. Tolerantie is niet alleen de basis van onze cultuur, hopelijk wordt die cultuur in de toekomst gedoogd.

51% van de uitgebrachte stemmen is misschien genoeg om een besluit te nemen, toch zal het uitvoerbaar moeten zijn en zal 100% daarmee moeten (kunnen) leven. Het wordt daarom steeds belangrijker dat iedereen opgroeit met een positief zelfbeeld, een tolerante houding tegenover anders denkenden en een wakend oog tegen dwang.

Toen ik de rellen in Blerick zag, dacht ik gelijk dat een roomblanke politieman vanuit vermeend racisme in een moeilijke buurt een allochtone crimineel had neergeschoten. Fouten maken is immers menselijk. Het bleek mijn eigen setje vooroordelen te zijn. 

De politie kwam als mosterd na de maaltijd. Na het schot. De politie had helemaal niets te maken met de moord. Het was de derde criminele afrekening in korte tijd. Normaal zou de wijk dan denken aan de eigen kinderen en de criminelen zelf lynchen  op een presenteerblaadje aan de politie geven. Laat ze maar lekker dealen en elkaar omleggen, maar niet in je eigen achtertuin. 

Blerick toont aan hoe snel de vlam in de pan slaat. De politie wordt als opgejaagd wild de wijk uitgewerkt, kan niet vrij rechercheren, wordt niet geholpen in het onderzoek naar de dader. Honderden nieuwe Nederlanders waren op de been om het de politie zo moeilijk mogelijk te maken om de sporen veilig te stellen en om jacht te maken op een moordenaar. Journalisten troffen hetzelfde lot. 

Buurtbewoners klagen al jaren over intimidatie en overlast. Toch zie je na de massale inzet van de ME en het molesteren van Powned geen arrestaties. Daar gaat het fout. De burgemeester noemt de derde liquidatie op rij samen met de overlast een incident. Het is een gedoogzone van criminaliteit, drugsoverlast en geweld. Een banlieu.

De voorlichting noemt het een dodelijk schietincident, alsof er iemand met een sportvergunning bij een schietvereniging een dom foutje maakte. Het gaat hier echter om een moord in een woonwijk tussen spelende kinderen. Iemand die met een vuurwapen rondloopt, heeft een bewuste keuze gemaakt een delict te plegen (vuurwapenbezit) om daarmee een levensdelict te kunnen plegen. 

Poppenkast

Tegelijkertijd zitten 24 bewindslieden al een paar dagen als een braaf schoolklasje hun mond te houden. Twee dozijn legkippen op drie rijen stokjes. Partijen die werden buitengesloten of nalieten regeringsverantwoordelijkheid te nemen, mogen dagenlang blaten over een regeerakkoord dat zwijgt over salafistisch terrorisme, no-go areas en mislukte integratie.

Terwijl (nieuwe) Nederlanders hard worden aangetast in hun vrijheid, veiligheid en welvaart zit de top van de macht in vak K met een telefoontje te spelen. Bewindspersonen en oppositie die woordgrapjes maken om de beeldvorming te manipuleren en de campagne af te trappen. Totaal gevangen in hun eigen schijnwerkelijkheid. 

Blind en afgesloten voor de problemen in de gemiddelde wijken. De muren van de Tweede Kamer zouden eigenlijk een grote videomuur moeten zijn. Nieuwszenders, voorpagina`s van kranten, blogs & relevante vlogs zoals Pro247,  zodat de kloof tussen de theorie in het zaaltje en de praktijk op straat continu zichtbaar is, net zoals je een puppy in zijn eigen plasje duwt.

Paard achter de wagen

Het eerste novum uit het regeerakkoord is de hernoeming van het ministerie van Veiligheid en Justitie naar Justitie en Veiligheid. De rechtsstaat moet voorop. Alleen is er zonder veiligheid helemaal geen kans om te rechercheren, te vervolgen of recht te spreken. Getuigen blijven weg, niemand praat met de politie en rechters hebben ook een partner en kinderen.

Dat de rechtsstaat voorop moet ten koste van veiligheid betekent ook een verdere tunnelvisie op de rechten van de verdachten & daders, een verdere verwaarlozing van de rechten van slachtoffers of samenleving. Hier wordt de ene helft van een ethisch dilemma weggegooid om vervolgens zonder afweging of debat ongehinderd en maximaal te kunnen deugen.

Gezonde roker

Mohammed Bouyeri was lid van de terroristische Hofstadgroep, maar zou toch de moord op Theo van Gogh alleen gepleegd hebben. Aan de ene kant was de Amsterdamse politie een jaar lang een derde van haar rechercheurs kwijt aan om de andere daders in beeld te brengen, aan de andere kant hebben we een AIVD die weigert informatie te delen.

De AIVD volgde de Hofstadgroep sinds herfst 2002, in oktober 2003 werden vier leden gearresteerd en vrij snel weer vrijgelaten en in november 2004 werd Theo vermoord. Ruim twee jaar werden de juiste mensen gevolgd en Theo en Ayaan waren sinds de uitzending van Submission op 29 augustus 2004 voorspelbare slachtoffers. Ayaan werd streng beveiligd.

Net zoals Pim Fortuyn kreeg Theo van Gogh geen beveiliging. Wat is het nut van een sleepnet als je niet bereid bent de vangst naar de kade te brengen, te kaken en in het ijs te gooien? Dit is geen probleem van meer geld, meer bevoegdheden of meer informatie. Het is een probleem van samenwerking en ethische keuzes.

Het lijkt wel of het parlement & kabinet over een heel ander land regeren. 

Al minimaal vijftien jaar.

Feynman

"De longstay-afdeling voor gevaarlijke, onhandelbare criminelen loopt leeg. Het aantal tbs'ers in de kliniek voor langdurige opvang is in 4 jaar tijd gehalveerd, van ruim 200 in 2012 tot 112 nu."

Monsters lopen gewoon buiten, of vanuit een half open instelling buiten. Waarom de zee op met een sleepnet als je niets doet met de vissen die je al gevangen hebt? Hier besparen we 88 keer 365 dagen lang €500, samen 16 miljoen per jaar. Totdat je kijkt hoeveel geld besteed is in de afgelopen weken om Anne Faber te vinden. Ze lag op de oude chillplek van Michael P. Het kostte 10 miljoen de Utrechtse serieverkrachter te vinden. Zulke operaties in het kielzog van psychiatrische terroristen zijn net zo structureel als de bezuiniging. 

Jeroen Pauw zei gisteravond "slachtoffer van een gek" toen hij de initiatiefneemster van de petitie de maat nam. Dat deze gekken na bizarre verkrachtingen geen TBS kregen van de rechtbank en het hof, vormt het falende rechtssysteem dat Jeroen niet herkende. Dit terwijl dezelfde Michael P. halverwege zijn celstraf wel naar een psychiatrische instelling werd gebracht.