VrijMiBo is onkruid
The living room
is in a burrowed mood, like a Diane
Arbus photo of a Christmas tree
with detonating gifts. Rhyme riffs
as jazz blares from the Batmobile, its edgy
tires swiveling the avenues. To carry a sign,
to be real, to wait and see, to multiply
the options of acute anxiety,
is as quotidian as the moon outside the living
room that has now become a monochromatic square,
the election served on TV trays
like a granite biscuit. Who can eat?
Who can promise the ocean a deck chair,
a Frisbee? The margins of suffering squeeze.
Halos drop to the asphalt and ping
Reaguursels
Dit wil je ook lezen
VrijMiBo met Éric Cantona
We drinken bier, maar een liveblog volgen kan natuurlijk ook nog
De VrijMiBo is voor jou
Daar zijn we weer
De laatste VrijMiBo
Ook nu is het weekend
Verkansie VrijMiBo
Geen muziek, wel: Winter