Jongerenwerkers en straatcoaches lossen oorlog op

Osdorp, een oase van weelde, dankt zijn rijkdom aan diversiteit. Stedenbouw geïnspireerd op Vijftig tinten grijs. Een enkele stap uit de tram en de serotonine raast door je lichaam. Een cirkel van welbehagen waar men elkaar nog vertrouwt. Terlouws touwtje uit de brievenbus, dat werk. Maar het doorgaans zo bedaarde Osdorpse leven wordt ruw verstoord door incidenten: "De laatste weken zijn er in met name Osdorp veel explosies. De politie zegt signalen te hebben dat er mogelijk sprake is van een conflict." Aangezien er op 21 september, 24 september, 4 oktober en 7 oktober explosies waren, denken wij dit ook. "Het vermeende conflict in Nieuw-West zou gaan tussen een groep uit Osdorp en een groep uit Slotermeer. De groep uit Slotermeer zou zich BVL noemen, de Osdorpers zouden bekendstaan als OSD."

Ons is verteld dat het om een onschuldig conflict tussen twee rivaliserende volleybalclubs zou gaan. U kent de Amsterdamse volleybalwereld: haat en nijd. Zeker bij derby’s. Het zal spannend zijn. Je wil niet degraderen, dan moet je naar Badhoevedorp uit. Zagen we later een video op TikTok waarop jongeren te zien zijn met AK-47’s, met de tekst ‘Osd ready voor war?’. Een neologisme wellicht, een vers product van de taalsmid uit Slotermeer. Wat ons betreft zijn vuurwapens en explosies volleybal onwaardig. Het is een nette sport. Natuurlijk kan het er soms heftig aan toegaan, maar de portiek van je tegenstanders eruit blazen is Slotermeer onwaardig. Dat doe je niet, ook niet in degradatienood.

Er is echter goed nieuws: "Zo komt er meer nachtelijk toezicht van agenten en zullen er meer straatcoaches ingezet worden. Ook worden betrokken partners zoals jongerenwerkers ingezet om in contact te blijven met jongeren uit de buurt." Het zal wel ophouden binnenkort. Een beetje volleyballer luistert naar straatcoaches. En anders wel naar jongerenwerkers. Gaat u rustig slapen, voor zover dat dan nog kan zonder portiek.

Mooi democratisch debat

Helemaal gemist maar in Amsterdam-Slotermeer was er gisteren een demonstratie van boze burgers die zich gewoon niet meer herkennen in hun eigen land en zich afvragen of het Nederland waarin vrouwelijke agenten zonder hoofddoek op straat lopen, waarin er überhaupt vrouwelijke agenten bestaan, waarin er überhaupt vrouwen buiten lopen zonder hoofddoek, waarin ruimte is voor kuffars, waarin homoseksualiteit niet wordt bestreden, waarin antisemitisme als probleem wordt gezien, dat Nederland dus, nog wel een land is waarin ze willen leven. Laten we niet wegkijken voor de oprechte zorgen van deze betrokken burgers, die zich uiten via de democratisch toegestane weg van een demonstratie (met een bijzondere vlag, die gewoon een uiting is van een religieuze voorkeur, verder niks, moet kunnen, vrij land). Luister naar deze roependen in de woestijn.

Literatuur beroert

De twee openbare bibliotheken in Amsterdam Osdorp en Slotermeer werden altijd al vergeleken met de Bibliotheek van Alexandrië, maar nu lonkt zelfs het lotgenootschap. Inmiddels zijn ze alleen nog "openbaar" in naam, want vanaf 13:30 zijn ze enkel nog toegankelijk voor leden en ingeschreven deelnemers van activiteiten. Waarom de brug over de slotgracht opgetrokken wordt?

"De maatregel is een reactie op ’aanhoudende onrust door groepen jongeren’ in de twee vestigingen. Ze zijn anderen ’zeer tot last’. „Bovendien zijn ze niet aanspreekbaar op dit verstorende gedrag”, zegt de woordvoerder. (...) De beveiliging is eveneens opgeschaald.

Stadsdeelcommissielid Tanay Bilgin (FvD) keek op van de mededeling en nam zelf poolshoogte. Hij hoorde dat de problemen ontstaan na schooltijd. Grote groepen jongeren veroorzaken dan ’chaos’. „Dan heb je het echt over het bespugen van medewerkers, brutaal koffie op de grond gooien en met boeken smijten”, zegt hij."

Problematisch, maar toch bovenal een lofzang op Nederlandse literatuur. Want dit is dus hoezeer moderne meesterwerken als bijvoorbeeld "De geschiedenis van mijn seksualiteit" van gelauwerd Volkskrantcolumnist Tobi Lakmaker  Nederlandse jongeren beroeren.