Fat-soen en res-pect

Bij NRC is er een soort regel dat je alleen columns over sport mag schrijven, als je hele slechte columns over sport schrijft. Zo had je vroeger Wilfried de Jong, een prima Zomergasten-presentator romancier soort van lollige Rotterdamse BN'er op tv, die schreef hele slechte columns over sport in NRC. Je had ook Clarence Seedorf, misschien wel de beste Nederlandse voetballer van de jaren '90 en '00, die schreef ook hele slechte columns over sport in NRC. Je had Danielle Pinedo, die schreef iedere week dezelfde column in NRC over dat er te weinig dameshandbal op tv was. Je hebt Carolina Trujillo, die niet helemaal goed bij haar kokosnoot is, die schreef columns over sport in NRC, die waren op zich nog niet zo slecht, maar wel debiel. En nog langer geleden had je Hugo Camps, de chroniqueur van de schoonheid, de zanger die het lied van de melancholie der lijdende sportmens in de ziel van de lezer kerfde met zijn zinnen als kathedralen, zijn terzijdes als rustig kabbelende beekjes waar je met vanuit je Olympische kajak nog kon genieten van uitzichten op de diepe vallei van de menselijke conditie in het algemeen en de sportende conditie in het bijzonder, en zijn niet aflatende zoektocht naar de waarheid die zich zo lastig in Hollandse korte calvinistische zinnetjes laat vatten, maar die was tenminste nog camp. Je vraagt je vooral af waarom Henk Spaan eigenlijk nooit een column in NRC heeft gehad. 

Maar wacht, daar gaat dit topic niet over, dit topic gaat over Marijn de Vries. Marijn de Vries was een niet zo goede journalist die een niet zo goede wielrenster werd en daarna weer een niet zo goede journalist, of zoals dat bij NRC noemen: de ideale columnist voor onze sportpagina. En Marijn de Vries is boos op een andere sportjournalist. Nou vinden wij het van GeenStijl prima als je in een column een andere journalist af gaat zeiken (zo zijn wij op dit moment een topic aan het tikken over een verschrikkelijke column van Marijn de Vries) MAAR DIT.

Marijn de Vries is boos op Valentijn Driessen omdat Valentijn Driessen na Nederland-Marokko, een draak van een wedstrijd waar half Nederland een halve nacht slaap voor had opgegeven, geen respectvolle vragen heeft gesteld aan Ronald Koeman. Wij zijn (lang geleden) weleens op een persconferentie van het Nederlands Elftal geweest, dat is een verschrikkelijke plek waar allemaal mannen, die veel te oud zijn voor gymschoenen en shirts van net niet obscure bandjes, op gymschoenen en in shirts van net niet obscure bandjes rondlopen en alleen maar bezig zijn met het slijmen bij internationals zodat ze een keer interviewtje of een quoteje of een nieuwtje kunnen krijgen, tijdens de persconferentie stelt niemand een inhoudelijke vraag, behalve één iemand, namelijk Valentijn Driessen. Sowieso is de voetbaljournalistiek de laatste jaren juist verworden tot een grote al dan niet gesponsorde goednieuwsshow waarin spelers, die heel erg veel geld krijgen omdat er heel erg veel media-aandacht is voor wat ze doen, als een soort halfgoden worden benaderd. 

Maar het probleem is kennelijk dat Valentijn Driessen te weinig respect had voor Ronald Koeman, zo weinig, dat Marijn de Vries haar kinderen er niet naar durfde te laten kijken. Nou hopen wij dat Marijn de Vries haar kinderen haar eigen columns niet durft voor te lezen want je zou voor minder het contact verbreken. Te weinig respect. Als je al geen kritische vragen meer mag stellen aan een bondscoach die keihard gefaald heeft en overduidelijk niet in staat is op dat falen te reflecteren, waarom zou je dan überhaupt nog journalisten naar zo'n toernooi sturen? Laat het hele WK dan maar lekker een door PR-jongens geregisseerde reclameshow worden, dan heeft Marijn de Vries tenminste weer stof voor een column over hoe alles door commercie naar de ratsmodee gaat. Te weinig respect. Tfoe.