Tendentieus, ongefundeerd & nodeloos kwetsend
168 resultaten - gesorteerd op:
Datum
 | 
Relevantie
#uwv

UWV: Kroniek van een faalfabriek, deel 22 – De incassovrienden en de brievenbuspisser

Dit is deel 22 van het feitenfeuilleton UWV: Kroniek van een faalfabriek. Hierin beschrijft database doctor @René Veldwijk van binnenuit zijn ervaringen met het UWV. Lees HIER de introductie, inclusief een lijst met afleveringen en personages.

2008 - 2010

De katvanger-truc van het UWV om niet te worden aangesproken bij datalekken blijft niet beperkt tot inkijk door collega-ambtenaren. Ook incassobureaus willen dolgraag toegang tot de data in de polisadministratie.

Natuurlijk krijgen incassobureaus geen toegang tot deze gegevens. (De bestrijding van creativiteit misstanden in de incassosector heeft zelfs het regeerakkoord van Rutte 3 gehaald.) Maar er is een sluiproute: de sluitsteen in het incassoproces is de gerechtsdeurwaarder. Deze heeft de status van ambtenaar, maar verdient als ondernemer zijn brood uit de incasso-opbrengsten. Gerechtsdeurwaarders zijn ook vaak onderdeel van een incassobureau. Geef ze toegang tot de polisadministratie en het probleem is opgelost.

Met de gegevens uit de polisadministratie kunnen gerechtsdeurwaarders loonbeslag leggen. De werkgever moet dan een deel van iemands inkomen overmaken aan de deurwaarder tot de schuld-plus-opslagen is afbetaald. Loonbeslag is een kostbare grap. De deurwaarder moet uitzoeken waar de schuldenaar werkt en hoeveel er wordt verdiend en de werkgever moet geld inhouden en aan de deurwaarder overmaken. De drempel voor loonbeslag is dus hoog. De nette “ambtelijke” deurwaarder-ondernemers huren regelmatig louche detectivebureautjes in die, vaak illegaal, uitzoeken waar iemand welk inkomen verdient. Ik hoor dat de gangbare prijs voor zo’n uitzoekklusje 60 à 70 euro is. Met de polisadministratie wordt dat het intypen van een Burgerservicenummer en het indrukken van de ENTER-toets. De drempel voor loonbeslag gaat dus fors omlaag, ook omdat werkgevers het doorvoeren van loonbeslag automatiseren. Met één simpele vraag-antwoord service veranderen wij de incassowereld ingrijpend.

Lees verder

UWV: Kroniek van een faalfabriek, deel 21 – Het datalek en de katvanger

Dit is deel 21 van het feitenfeuilleton UWV: Kroniek van een faalfabriek. Hierin beschrijft database doctor @René Veldwijk van binnenuit zijn ervaringen met het UWV. Lees HIER de introductie, inclusief een lijst met afleveringen en personages.

2008 - 2009

De schandalige sessie met Directeur Diantha en haar integriteitsman knakt mijn vertrouwen in de integriteit van het UWV als organisatie. Ja, er lopen veel incompetente en soms corrupte individuen rond. Ja, ze worden vanwege die incompetentie leeggeroofd door grote leveranciers als Capgemini en IBM. Ja, in stilte hoopt het halve UWV dat baanbedreigende automatiseringsprojecten mislukken. Ik begrijp de overlevingsdrang. De UWV-organisatie is het product van een mislukte fusie en heeft in Den Haag weinig vrienden. Het UWV is daardoor een onveilige werkplek. Maar dat een organisatie die bovenop hypergevoelige informatie zit bewust niet wil zien wat zijn medewerkers uitspoken, is verbijsterend. En het is geen besluit van een individuele manager als Diantha C. Het is staand beleid.

Ondertussen zit het UWV met de nieuwe polisadministratie niet meer op de informatie van anderhalf miljoen overwegend minder interessante Nederlanders, maar op de inkomensdetails van bijna heel Nederland: ook de rijken, de BN'ers, de chantabelen en de ondernemingen. Het is doodeng dat tienduizenden ambtenaren bij de gegevens van heel Nederland kunnen – op een paar honderd VIPs van de Belastingdienst na.

En die tienduizenden ambtenaren werken niet alleen bij het UWV maar ook bij het CWI (werklozenbegeleiding) en de gemeenten (sociale diensten). Gelukkig gaat het bij de inkijk bijna altijd om (aanstaand) uitkeringsgerechtigden. Dat maakt het bewaken van wat ambtenaren doen gemakkelijker. En omdat we ook weten wie waar woont en wat voor soort uitkering iemand ontvangt, is het een peulenschil om ambtenaren die nieuwsgierig of crimineel zijn eruit te vissen. De uitkeringsambtenaar die gegevens van Katja Schuurman of zelfs zijn werkende buurman inkijkt, heeft iets uit te leggen. Hetzelfde geldt voor wie de gegevens inkijkt van uitkeringstrekkers in een andere hoek van Nederland of degene die zijn buren, zijn ex-klasgenoten of alle Eritreeërs zit te bekijken. De polisadministratie weet alles en logt alles. Dat was althans de bedoeling.

Lees verder

UWV: Kroniek van een faalfabriek, deel 20 – Data. Data. Data voor iedereen

Dit is deel 20 van het feitenfeuilleton UWV: Kroniek van een faalfabriek. Hierin beschrijft database doctor @René Veldwijk van binnenuit zijn ervaringen met het UWV. Lees HIER de introductie, inclusief een lijst met afleveringen en personages.

Eerste halfjaar 2008

Ooit, ergens in de jaren '90, is de complete basisadministratie van UWV-voorganger GAK gestolen. Degene die dat heeft gedaan zal er een smak geld aan hebben overgehouden, want de buit bestond uit de persoonsgegevens en de dienstverbanden van de helft van de werkende bevolking van Nederland. Natuurlijk bleef dit schandaal onder de pet.

Nu, in 2008, is de potentiële buit veel groter. Van bijna iedereen die werkt of een uitkering of pensioen ontvangt, hebben we de persoonsgegevens plus de maandelijkse inkomsten. Zelfs mijn tienerdochter die zaterdags bij de bakker werkt, staat erin. Wie deze goudmijn achteroverdrukt en aan de hoogste bieder verkoopt, kan vele miljoenen scoren. Inbrekers, chanteurs, geheime diensten (1, 2, 3, …), bedrijfsspionnen, echtscheidingsadvocaten, journalisten, marketeers – voor Jan en alleman zijn deze data goud waard. 

Ik zie tientallen mensen die deze data voor het grijpen hebben. Eén criminele, verslaafde of chantabele insider is genoeg. En wat ik zie is slechts het topje van de ijsberg, want overal wordt gewerkt met kopieën. Dat het UWV dit laat gebeuren is beangstigend. Ook ik heb in de wilde tijd onbeveiligde CD-ROMS in brievenbussen gedeponeerd, maar nood brak wet en die tijd ligt achter ons.

Ik begin met mijn eigen straatje schoon te vegen. Eens zie ik dat een onbekende bezig is om een dump te maken van de tabel met personen. Ik zoek uit wie het is en vind iemand die bezig zegt te zijn met een performancetest. Als ik zeg dat het verdomd veel lijkt op een poging tot datadiefstal wordt het leegtrekken afgebroken. Ik bluf dat wij alles zien dat er gebeurt en vertrek. Het is natuurlijk dweilen met de kraan open. Er lijkt nauwelijks enig besef te zijn van het belang van privacy, zelfs niet bij de toezichthouder, de Inspectie Werk en Inkomen (IWI). 

Lees verder

Feynman en/of Feiten – Gaat u voor de klas?

Leuk hoor, dertig kinderen in twintig niveaus in de klas. De ene heeft het boek in vijf minuten uit, de ander doet het niet open.

figuur 1

Het ergste wat je kan doen met iemand met een roeping, is de kans ontnemen hun werk goed te doen. Die bevlogen personen zullen als zombies ronddwalen zonder voldoening. Zonder mentale beloning. Die bereikt nooit het punt dat het werk af is, het punt waar iemand zichzelf in de spiegel kan kijken. Dat is de echte reden waarom de zorg en het onderwijs leeglopen.

Dit gaat niet om uurtjes of euro's. Docenten kijken hun leerlingen aan, verplegers hun patiënten. Ze zien iedere keer een behoefte, waarin niet wordt voorzien. Ze zien kwetsbare mensen door hun vingers glippen. Ze staan vooraan, en zien iedere dag vanaf de eerste rij de zwakkeren als slachtoffers van het systeem.

Zulke werknemers staan iedere dag voor een duivels dilemma. Zet ik een stapje meer? Of kies ik voor mijn gezondheid? Het zijn niet voor niets sectoren met hoge uitstroom, uitval en ziekteverzuim. Het moeilijkste deel van de lerarenopleiding is de vraag: Wanneer ben je tevreden? Wanneer laat je het los? Wanneer laat je, terwijl je het aankijkt, dat kind toch vallen? Wanneer is het genoeg?

Lees verder

UWV: Kroniek van een faalfabriek, deel 19 - De comeback van het echte UWV

Dit is deel 19 van het feitenfeuilleton UWV: Kroniek van een faalfabriek. Hierin beschrijft database doctor @René Veldwijk van binnenuit zijn ervaringen met het UWV. Lees HIER de introductie, inclusief een lijst met afleveringen en personages.

2008

Niet alleen voor mij maar ook voor het UWV is de stressfase eind 2007 voorbij. De aangiften over 2006 zijn – niet zonder schade – verwerkt. De belangrijkste afnemers hebben hun data en ze horen dat de bouw en de vulling van de nieuwe polisadministratie snel vordert. Het sein ‘brand meester’ is voor het UWV het signaal om de bakens te verzetten. De hoop is vervlogen dat de overdracht van werk naar de Belastingdienst wordt afgeblazen door een mislukt project. Maar de redenen om de divisie UWV Gegevensdiensten op afstand te zetten en te laten leiden door katvangers van buiten zoals divisiedirecteur Dirix is nu ook verdwenen. Gegevensdiensten moet terug in het UWV-gareel.

Onbedoeld wordt de eerste stap gezet door diezelfde directeur Dirix. Eind november 2007 stuurt hij zijn tweede man, Jop van Breugel, abrupt de laan uit. Van Breugel is verantwoordelijk voor de polisadministratie en was de baas van Cees B. en GAIA. Er waren spanningen, maar dit verrast. Het is ook verschrikkelijk 'on-UWV'. In deze organisatie waar het intern altijd oorlog is, is het ophouden van de schijn van harmonie een kernwaarde. Maar Paul Dirix is geen UWV'er, maar een ex-militair. En die leren dat besluiteloosheid levens kost.

De sleutel tot het weer onder controle krijgen van de divisie Gegevensdiensten is machtsoverdracht naar de automatiseringsdivisie. Deze divisie, Concern ICT genaamd, heeft het laatste woord op de terreinen waar bij het UWV iets met computers en software gebeurt – bijna overal dus. De mensen van Concern ICT hebben vóór de gunning aan Capgemini ook gedetailleerde en onwerkbare technische voorschriften meegegeven. Tijdens de daaropvolgende bouwfase lag de verantwoordelijkheid bij de divisie Gegevensdiensten en was Concern ICT uit beeld. Nu de faalfase voorbij is moet de controle weer terug. Dat UWV Gegevensdiensten zelf óók een automatiseringsdivisie is, doet er niet toe.

Lees verder

UWV: Kroniek van een faalfabriek, deel 18 - Het Korsakov-contract met IBM

Dit is deel 18 van het feitenfeuilleton UWV: Kroniek van een faalfabriek. Hierin beschrijft database doctor @René Veldwijk van binnenuit zijn ervaringen met het UWV. Lees HIER de introductie, inclusief een lijst met afleveringen en personages.

2007-2008 en oktober-november 2012

Eind 2007 is de stressfase voorbij. Voor mij dan want mijn teamleden zijn hard aan het werk. De nieuwe database is ontworpen en iedereen is data aan het laden, koppelsoftware aan het bouwen (technoterm: webservices) of gegevensbestanden voor afnemers aan het produceren. Mijn 'bufferbaas' de GVR en zijn secretaresse verzorgen het administratieve handwerk. Ik vind het niet erg. Het geeft mij tijd om het UWV beter te doorgronden. Participatief organisatieonderzoek is harde noodzaak maar ook fascinerend. Jammer dat ik al eens ben gepromoveerd.

Ik ben speciaal geïntrigeerd door de extreme kosten, het bedrag van 270 miljoen euro dat als tussenstand aan de Kamer is gemeld. Zelfs als ik dat deel door onze uurtarieven van 135 tot 170 euro per uur en de BTW meereken zit ik al op duizend mensjaren. En er gaan veel Indiase Capgemini-uren in één uur van ons. De UWV-vingers wijzen echter ook naar IBM. 

Ik sta op scherp als een IBM-manager vertelt dat ons datagebruik van kwaad tot erger gaat. De stand is 26,3 terabytes ofwel dik 26.300.000 megabytes. Ik kan het niet geloven en sla weer aan het rekenen: bijna 2 megabytes per geregistreerde burger voor twee jaar aan aangiften – zeg maar een lijvig leesboek per persoon 

Met onze data opslag-vretende noodvoorziening (plus onze veel zuiniger opvolger daarvan) zijn wij slechts verantwoordelijk voor een fractie van die 26 terabytes. De rest wordt gebruikt door overbodige systemen of is gewoon nooit opgeruimd. Van veel systemen bestaan ook meerdere kopieën en dan gaat het heel hard. Ik denk even dat zelfs IBM het kostenniveau gênant vindt, maar hoor later dat IBM de data-explosie nauwelijks kan bijbenen.

Lees verder

Eindhalte van de poentrein! Slotscore SinterJan:

De kaartjes van alle bijna 2000 passagiers zijn geknipt, en de reis is geëindigd op de bankrekening van Jan de Kroon.

De Mat ‘54: de favoriete trein van Jan

1945 passagiers betaalden gemiddeld ruim 8,50 per persoon om op een torenhoge totaalscore van 16.596 euro en 80 cent uit te komen voor de autistische treinspotter Jan de Kroon. Dat bedrag is vandaag overgeboekt en mogen we van zijn bewindvoerder Kees den Oudendammer alhier bekend maken, omdat de fondsen zodanig beheerd worden dat er geen nadelige gevolgen zullen zijn voor de Wajong van de hardwerkende supermarktmedewerker Jan. 

Naast de gulle Sinterklaasgelden van reaguurders (en een paar duidelijk níet GeenStijl-gezinde mensen - zie screenshots van overboekingsomschrijvingen hieronder), kreeg Jan nog het een en ander toegestopt, waaronder een laptop en een mobieltje en nog wat nuttige spullen plus een boel dagkaarten voor zijn favoriete hobby: treinreizen. En zo heeft het wachtgeldgegraai van wannabe kasteelheer Klaas Dijkhoff toch nog tot goede dingen geleid.

Alle donateurs, ook namens Jan, Kees & Sywert, enorm bedankt!

Lees verder

LIVE. ICT-faalfabriek UWV met billen bloot

Soort live uitzending van ons feuilleton

Zo. Hier pakken we even chips, bier, nootjes en een heel erg groot kladblok bij. De Tweede Kamer gaat technisch gebrieft worden over de ICT van het UWV. U kent de ICT van het UWV van Polen die zich helemaal het schompes frauderen, veroordeelde criminelen die een vergoeding krijgen voor hun verblijf bij Hotel de Staat, databanken die bank noch data bevatten en topmannen die zich uit angst, onkunde en beroepsdeformatie verschuilen achter topmannentaalclichés. En u kent de falende ICT van het UWV ook uit ons onvolrpezen feitenfeuilleton UWV: Kroniek van een faalfabriek. Nou dat treft. Database doctor René Veldwijk, de schrijver van die almaar uitdijende dijenkletser tranentrekker heeft ons beloofd live zijn commentaar over de briefing te twitteren. Stream & commentaar na de breek. 

UPDATE - We worden genoemd!

uiteraard

Lees verder

UWV: Kroniek van een faalfabriek, deel 17 - Witgewassen info uit een Total Recall systeem

Dit is deel 17 van het feitenfeuilleton UWV: Kroniek van een faalfabriek. Hierin beschrijft database doctor @René Veldwijk van binnenuit zijn ervaringen met het UWV. Lees HIER de introductie, inclusief een lijst met afleveringen en personages.

Oktober 2007 – maart 2008

In zijn ik-vertrek mail heeft Hans van der Meer geschreven dat de polisadministratie geen complex systeem is. Zelf heb ik geleerd dat het UWV het wel best vindt dat er voor miljoenen aan specificaties zijn geproduceerd die nu in de prullenbak kunnen. Dat weerhoudt de directie er niet van om het systeem dat wij gaan bouwen de naam “Polis Plus” te geven. Het is geen passende naam voor het Spartaanse systeem dat wij van plan zijn te bouwen.

Niettemin staan we voor een forse uitdaging. Onze noodvoorziening is niets anders dan een stapel aangifteberichten en correcties daarop. Maar wat iedereen wil zien zijn standen; antwoorden op vragen als "hoeveel uren en tegen welk salaris werkte burger X bij werkgever Y in de maand oktober 2008?". Omdat, zoals we zagen, werkgevers massaal eerdere aangiften corrigeren, moet er nog iets bij. Je kunt niet volstaan met vragen naar 'oktober 2008'. Je moet ook aangeven voor welk tijdstip de vraag wordt gesteld. Door correcties achteraf kunnen gegevens immers altijd veranderen, zelfs over eerdere jaren. En omdat de loongegevens worden gebruikt voor het berekenen van uitkeringen, kun je foutieve gegevens ook niet overschrijven. Een correctie achteraf op een aangifte moet leiden tot herberekening van uitkeringen door het UWV, van toeslagen door de Belastingdienst, tot intrekken van een onterecht afgegeven verblijfsvergunning door de IND, enzovoorts. De polisadministratie heeft een perfect geheugen. Het is een Total Recall systeem.

Total Recall systemen zijn een nachtmerrie voor software-ontwikkelaars (en voor politici). Ze komen daarom buiten de wereld van salarissen en pensioenen weinig voor. De software voor een Total Recall systeem is namelijk extreem complex en elk programmeerfoutje leidt tot fouten in de gegevensopslag en daarmee tot verkeerde berekeningen. Veel Total Recall systemen zijn vaak veredelde kaartenbakken vol met foutieve, vaak onbestaanbare gegevens. (Bij pensioensystemen is dit probleem sinds kort ook bekend geworden.)

Lees verder

UWV: Kroniek van een faalfabriek, deel 16 - Falen, falen, falen om te overleven

Dit is deel 16 van het feitenfeuilleton UWV: Kroniek van een faalfabriek. Hierin beschrijft database doctor @René Veldwijk van binnenuit zijn ervaringen met het UWV. Lees HIER de introductie, inclusief een lijst met afleveringen en personages.

Oktober 2007 – medio 2008

Terwijl ketenmanager Franke bij de Belastingdienst de kwaliteitscontroles weer aanzet en ons noodsysteem zijn werk doet, moeten wij nieuwe afnemers aansluiten op dat noodsysteem en tegelijk een nieuw duurzaam systeem ontwerpen, bouwen en vullen met twee jaar aan loonaangiften. Maar wat moet er eigenlijk allemaal worden gebouwd? We weten dat er veel meer is ontworpen dan een simpel systeem dat alleen aangiftes inleest, uitkeringen berekent en gegevens doorstuurt. Capgemini is met tweehonderd man twee jaar bezig geweest om te bouwen wat er allemaal was ontworpen. Het is niet dat we op extra werk zitten te wachten, maar je wilt toch weten wat voor eindproduct de klant wenst.

De chef documentatie is Peter-Paul Feijen, Hoofd Informatiemanagement. Feijen is heel duidelijk. “Ik heb hier ongeveer tweeduizend ontwerpdocumenten liggen. Er zit geen enkel systeem in. Begin er niet aan.” Hier zit iemand die weet dat hij in een open inrichting werkt, een lachende cynicus. Opvallend veel UWV-medewerkers, ook het intelligente type, weten dat niet. Weken later vertrekt Feijen naar een nieuwe werkgever: Capgemini.

Ik besluit om het initiatief verder aan mijn UWV-opdrachtgevers te laten, maar ik ben ook geïntrigeerd. Hoe kun je jarenlang met honderden mensen een berg specificaties zonder samenhang produceren plus software die niet werkt? Hoe organiseer je zoiets? Waarom doen zoveel mensen eraan mee? Hoe groot kan zo’n software-gezwel groeien voordat iemand ingrijpt?

Capgemini begrijp ik nog. Capgemini heeft een misselijke praktijk geperfectioneerd waarbij slecht ontworpen softwareprojecten tegen een vaste prijs worden aangenomen om daarna te worden omgezet in een uurtje-factuurtje-orgie. De overheid is het ideale slachtoffer. De ontwerpen zijn vaag en moeten van “Europa” door een andere partij dan de softwarebouwer zijn gemaakt. Kamer en Kabinet stellen wetgeving bijna nooit uit als een project ontspoort. Een leverancier dumpen is een garantie voor grote vertraging en rechtszaken. Kortom, gunning van een groot softwareproject door de overheid betekent kiezen door wie je wilt worden gegijzeld. Heel vaak valt die keuze op Capgemini. Naar verluidt heeft Capgemini de polisadministratie verworven voor ongeveer acht miljoen euro, een bedrag dat ondertussen misschien wel tienmaal over de kop is gegaan.

Lees verder
bespaartips: Energie vergelijken | Autoverzekering vergelijken | Zorgverzekering vergelijken