Torn VrijMiBo

Wie weet nog wie dit is

Mensen het is in 2026 en we luisteren nog steeds Natalie Imbruglia en we zijn nog steeds hopeloos verliefd. Niet op haar stem, want dat nasale geluid kunnen we missen als kiespijn, en ook niet op haar genre, want deze voor Laurentien Brinkhorst-popmuziek mogen ze wat ons betreft met hooivorken het land af jagen. Maar het is gewoon... Natalie Imbruglia van Torn, ze loopt door een weiland, ze zit tegen een hooibaal, ze danst in een straatje met afvalcontainers, ze kijkt bij mensen naar binnen, ze kijkt in de camera, en in dat onmetelijke geweld komt de realisatie dat het wederom vrijdag is, dat de hele week abstinent blijven weer niet is gelukt, dat Jeroen nog steeds bij sales zit en Jeanine nog steeds bij de balie, dat die klojo's van de zevende nog steeds klojo's zijn en dat Samantha thuis op u zit te wachten. Vier het weekend.

Of droom ik, en is 't nacht, of is mijn Ster verdwenen?
Ik waak, en 't is hoog dag, en zie mijn Sterre niet.
O Hemelen, die mij haar aangezicht verbiedt,
Spreek mensentaal, en zeg, waar is mijn Sterre henen?

De hemel slaat geluid, ik hoor hem door mijn stenen,
En zegt, mijn Sterre staat in 't heilige gebied
Waar zij de Godheid, waar de Godheid haar beziet,
En, voegt het lachen daar, belacht mijn ijdel wenen.

Nu Dood, nu snik, meteen verschenen en voorbij,
Nu, doorgang van een steen, van een gesteen ten leven,
Dun schutsel, staat naarbij; 'k zal 't u te dank vergeven;

Kom, Dood, en maak mij kortst van deze koortsen vrij:
'k Verlang in 't eeuwig licht tezamen te zien zweven
Mijn Heil, mijn Lief, mijn lijf, mijn God, mijn Ster, en mij.