Hele reisblog-gemeenschap in rep en roer

Ons zult u niet horen zeggen dat alle reisbloggers intrinsiek slecht zijn, maar als we iemand moeten meenemen naar een onbewoond eiland, kiezen we per definitie geen reisblogger, enerzijds omdat die mensen strontvervelend zijn, anderzijds omdat we ze er vermoedelijk een plezier mee zouden doen, en als er nu één cohort is dat geen plezier verdiend, dan is het wel de reisblogger. Die zou eerder op schuchtere wijze gemarteld worden, niet op een manier die voor eeuwig sporen achterlaat, maar wel zo dat ze het nooit maar dan ook nooit meer vergeten. Eigenlijk zou je van iedere reisblogger het volledige oeuvre willen uitprinten op kraftpapier, foto's incluis, puur om al die domme listicles en gesponsorde soepcontent vervolgens aan ze te voeren. VEEL HE. De vraag wat je als samenleving aanmoet met iemand die voorheen reisblogger was is een ingewikkelde; aan de ene kant verdient iedereen een tweede kans, aan de andere kant heeft iemand serieus stukjes getikt over heuvels waarop je heel leuk op de foto kunt en tentjes waar de koffie heel erg lekker is. Moreel dilemma: wat als een reisblogger zelf tot inkeer komt, en zich keert tegen de grondbeginselen van het reisbloggen? "Ik heb mezelf lange tijd voorgehouden dat ik mensen hielp de wereld te ontdekken," schrijft er eentje in de Volkskrant. "Maar zonder dat ik me daar toen bewust van was, heb ik ze vooral allemaal dezelfde kant op gestuurd." Moeten we zo iemand empoweren, of geldt het adagium 'eens een reisblogger, altijd een reisblogger'?

Afijn, zin in komkommer nu.

Noot van de redactie: onderstaand stuk verscheen op 16 juli 2014 (!) in de Volkskrant. Wij plaatsen het vandaag opnieuw wegens blijvend actueel, zonder toestemming van de auteur want die zit ergens in een WiFiloos dorp in Frankrijk. Aan een voorwoord door Bas Heijne wordt nog gewerkt.

Het is voldoende bekend dat West-Europa tegen problemen aanloopt waar het de integratie betreft van tweede- en derde-generatie-immigranten met een islamitische achtergrond. Deze problemen manifesteren zich op twee domeinen: criminaliteit en ontvankelijkheid voor het gedachtegoed van islamistische organisaties die in binnen- en buitenland opereren.

Sterk onderbelicht
Een saillant detail is dat criminelen met een islamitische achtergrond allesbehalve vroom te noemen zijn, terwijl vrome moslims zelden crimineel zijn. Ondanks dit fundamentele verschil is de relatie tussen de twee groepen significant en verre van onschuldig, maar sterk onderbelicht.

Criminelen met een islamitische achtergrond gedragen zich wellicht allesbehalve vroom, maar niettemin zien ze zichzelf als onderdeel van de wereldwijde islamitische gemeenschap. Ze zijn vaak schaamteloos in hun minachting voor autoriteiten, maar als zij een autoriteit wel respecteren, dan is deze religieus van aard: een imam of islamitisch organisatie. 

Ongeacht hoe subversief en ontwrichtend hun criminele activiteiten zijn, zij zullen zich nooit minachtend over de islam uitlaten of de 'islamitische zaak' tegenwerken.