achtergrond

ingelogd als

lid

logout

word lid

nachtmodus

tip redactie

doneer

@geenkunst

GeenKunst (II). Museumnacht Amsterdam 2026 - StamCafé

Welkom TERUG bij de (alweer iets minder nieuwe) periodieke ku(ns)trubriek op onregelmatige basis, met vandaag: Musemumnacht Amsterdam 2026 - GeenKunst I las u HIER

museum ons lieve heer op solder

Wegens doorslaand succes vervolgd: onze rubriek GeenKunst over Kunst met een grote K en een kleine t. We gingen deze keer naar de Museumnacht in Amsterdam, een soort Walibi Fright Night maar dan voor blije boomers en, eerlijk is eerlijk, heel veel kunstzinnig jongvolk met paars haar en een arsenaal ringen (niet alleen om vingers). Deze keer geen gezeik over centen, want waar u normaal voor 25 euro maar één museum kunt bezoeken, mag u tijdens de Museumnacht voor 25 euro bij meer dan 60 musea naar binnen. En dat deden wij dan ook. Nee grapje, 60 was niet te doen, een stuk of 10 gelukkig wel.

We begonnen (de nacht begint om 19.00 uur) zoals het een goed museumbezoeker betaamt op de Wallen. Wat niet veel mensen weten is dat men op de Wallen niet alleen de warmte van een damesschoot kan vinden maar ook de warmte van de kerk. Het Museum Ons’ Lieve Heer op Solder strekt zich over de zolders van drie grachtenpanden uit omdat katholieken in het protestantse Amsterdam niet naar officiële kerken mochten, waardoor de katholieken het maar hogerop zijn gaan zoeken. Ideaal om het moment van bezinning aan het begin van de avond vast te hebben gehad voor de nog te begane zonden. 

Van de zolderkerk is het nog een aardig stukje tussen de Engelse Wallengangers struinen alvorens u uw culturele inborst kunt verrijken bij de volgende stop: Het Multatulihuis. Dat heet zo omdat het pand in de Korsjespoortsteeg het huis is waar Multatuli, Nederlandser bekend als Eduard Douwes Dekker, is geboren. Maar omdat Multatuli inmiddels dood is was hij niet aanwezig. Wel aanwezig: de rode chaise longue waarop hij is gestopt met schrijven. Gelukkig wordt het museum leven in geblazen door de bezielde sprekers die er met Dekkers bibliotheek en een aantal zeer fraaie foto's en schilderijen een bezienswaardig museum van maken. Mogen we het zeggen? AANRADER!

Douwes Dekkers doodsdivan

douwes dekkers doodsdivan

GeenKunst (I). Chez Matisse - Verdwaald in de geriatrische wildernis

Welkom bij de (nieuwe) periodieke ku(ns)trubriek op onregelmatige basis, met vandaag: Chez Matisse - H'ART Amsterdam

In de WACHTRIJ voor schilderij 1, zaal 1

Het flesje dat Jakhals Erik naar beneden donderde veroorzaakte zo'n trage vloedgolf op de Amstel dat de halve gepensioneerdenkoepel twaalf jaar later bij het Hermitage H'ART naar binnen spoelde voor de tentoonstelling Chez Matisse. Nu was de entree voor het (tijdelijk gesloten) Centre Pompidou in Parijs € 15 dus als je als Nederlands museum wat werkjes in bruikleen neemt vraag je daar natuurlijk doodleuk € 29,50 voor (of € 7 als toeslag op je Museumkaart). Wat een geld.

Hier bij GeenStijl zijn we dol op kunst. Je zou onze Spartacus zomaar kunnen aantreffen op de Biënnale (2022 hier, 2024 hier), Zorro kan je in geuren & kleuren uitleggen waarom Fernando Botero zijn favoriete schilder is, we zijn dol op (borrels van) The Unsafe House en Kirac, we hebben op GSHQ een échte alsook fenomenale Lieuwe van Gogh hangen en Dorbeck is in zijn hele leven ook al twee keer in een museum geweest. Het Ajax Museum, maar dat telt ook!

Als u H'ART betreedt tussen 10.00 en 12.00 uur (de Graveyard Shift) staan er 300 trappelende bejaarden in een rij ongeduldig over elkaars schouder te koekeloeren om er bij de balie achter te komen dat ze hun Vriendenloterij VIP-kaart niet kunnen vinden. Ze staan in de verkeerde rij, ze kruipen voor, ze moeten nog een keer pissen, ze maken hardop 'grapjes' over het voorkruipen dat ze 'niet meer zullen voorkruipen' want 'de hele rij kijkt boos'. Dat klasseloze gewauwel van John en Hendrik die op de plantenwaterclub in het dorp kunnen zeggen dat ze 'bij Matisse' zijn geweest maar 'Jeroen Krabbé niet hebben gevonden', niet om aan te horen.

Eenmaal de ellenlange wachtrij overleefd moet je het toegangshekje openen met een QR-code (denk aan: een zelfscanpoortje van de Albert Heijn). Dat blijkt een heel karwei want er is weer eens iets kwijt, de handtas moet nog effe terug naar de garderobe en NRC-Thea krijgt ondanks haar ronde rode leesbrilletje de QR-code niet tevoorschijn getoverd op haar Samsung. Waarom hebben ze toch altijd zo'n uitklaphoesje? Welnu, de leukste zaal van de tentoonstelling Chez Matisse is de eerste zaal, die niet eens een zaal is. Het is het opwarmhok met wat comfortabel zittende poefjes om als amuse de informatie over Matisse (1869 - 1954, kleurgebruik, eenvoud, vorm, expressie, blabla) tot u te nemen, mits het u lukt de psychotische voorbode in de zaal links onder u te negeren. Voor uw neus doemt het op en er is geen ontkomen meer aan: u gaat hopeloos verdwalen in de geriatrische wildernis. Het is een grote grijsgekrulde jungle van Tena Lady, geruite overhemden, Nomad-sokken en wandelschoenen van Human Nature. Zo hysterisch druk is het in zaaltje 1, niet in de laatste plaats omdat een rollatorchauffeur met de draaicirkel van een Scania weer terug moet naar het opwarmhok, en het daarvan helemaal in de logistieke soep loopt. Uit een zijdeur komen luid kleppende moeders met kinderwagens die zich net als uw kunstredacteur hebben vergist in het tijdstip, of misschien wel in de tentoonstelling.

Tip de redactie

Heb je informatie of een verhaal dat belangrijk is voor GeenStijl?
Laat het ons weten. Jouw tip kan het nieuws zijn.
Wil je een document meesturen? Mail het naar redactie@geenstijl.nl.

GeenStijl.nl is een uitgave van GS Magenta B.V.