Ja mensen

Ja mensen JA MENSEN JAAAAAA MENSEN. Het is weer zo'n dag. Een dag waarop iedereen van 27 tot 42 jaar oud zich bezighoudt met Landelijke Compostdag. In India flikkeren ze alles in de Ganges en in China bouwen ze 1.110 heul veul kolencentrales, maar hier is het Landelijke Compostdag. U mag een bakje compost halen omdat u een kei bent in het scheiden van afval. Alphen, Zandvoort, Alkmaar, Leiderdorp en ga zo maar door. Nou, wij zijn goed in het SCHIJTEN van afval. Landelijke Compostdag is de dag dat we naar de compostuitdeelplek gaan, dan thuis dat bakje compost ergens in een hoek flikkeren, dan gaan we met de ene hand in de Cheetos en de andere in de broek rukken op betaalde pornosites en tot slot vreten we alles van Rob Wijnberg en Rutger Bregman. Klinkt als een gewone dag, zegt u? Nou nee hoor, het is Landelijke Compostdag. Wij gaan zuipen, doei.

Beste redactie,

Onder lichte dwang van mijn vrouw belandde ik op Oerol. Om het trauma te verwerken heb ik een stukje geschreven

Wie elk jaar in juni de boot naar Terschelling pakt, weet: Oerol is niet zozeer een festival als wel een ecologisch heropvoedkamp voor creatievelingen met huursubsidie. Een wonderlijk Waddenfenomeen met bakfietsen vol artistieke zelfkastijding. Een woke reservaat vol witte schuld en zelfhaat.

Onder een houten skelet op een verlaten voetbalveld speelde "De Kapitalisten". Improtheater rond een (ex-)hoofdeconoom van een bank die diende als schietschijf voor alles van woningnood tot klimaatellende. Tussen de sketches door werden Marxistische dromen uitgeserveerd als vegan bitterballen: iedereen opnieuw op nul (Great Reset!) en 200 euro zakgeld. De econoom bleef kalm en hoffelijk, probeerde nog uit te leggen dat de stembus een geschikt instrument is om wereldverbetering af te dwingen. Luisterde iemand? Nee, het slachtofferschap voelt te lekker. Idee aardig, uitwerking warrig. Maar kudos voor de ballen (of het masochisme) van de hoofdeconoom. -- Score: 3 olievaten Fairtrade benzine

In "Vergaan" werd het publiek gevraagd “een verlies” te verpakken en als compost door het bos te slepen, voorzien van een zelfbedachte koosnaam. Voor wie geen verdriet bij de hand had, lagen er suggesties klaar: ecocide, genocide, een verdwenen landschap ("Kom maar, lieve ecocide."). Aan het eind mochten we het verlies dumpen op een open plek met sierlijk gedrapeerde dennentakken, waarna we weer konden terugwandelen naar de realiteit. Beetje rouwen, beetje wandelen. Heel therapeutisch. Maar je kunt ook gewoon thuis de GFT-bak een naam geven en je bespaart een retourtje Harlingen. -- Score: 2 composthopen