Alexander Pechtold en Diederik Samsom hebben een strandwandeling gemaakt. Dat is dus bij voorbaat een volstrekt ongeloofwaardig verhaal. En u weet waarom: er is geen foto. Ook op Scheveningen heeft iedereen een mobiele telefoon bij zich. Het gesprek vond dus in een strandtent plaats. Onder het gedempte licht van de parasol is het stukken moeilijker een plaatje schieten, nietwaar? Dat verklaart in ieder geval het ontbreken van het beeld bij het gesprek dat – en dat weten we wél zeker – heeft plaatsgevonden. Oók heeft Pechtold gesproken met VVD-fractievoorzitter Halbe Zijlstra. Wat ons brengt op de suggestie dat Pechtold bereid was het kabinet steun te verlenen in de Eerste Kamer in ruil voor twee ministersposten. Met Pechtold als minister van Binnenlandse Zaken. Een gang van zaken die premier Rutte ontkende. Voorwaar, het is dan ook een ongeloofwaardig verhaal.

De PvdA-fractie gaat gebukt onder de kadaverdiscipline van Diederik Samsom, meldde de Telegraaf deze week. Kadaverdiscipline is nu eenmaal een realiteit als je in een fractie zit. De tranen van Jeanine Hennis in november 2011 tijdens de stemming over de weigerambtenaren bewijzen dat: je moet de club steunen ook al ben je het er niet mee eens. Politiek is namelijk ook zoenoffers maken. Dat Désirée Bonis en Myrthe Hilkens dat niet hebben ingezien is niet alleen hun schuld. Wellicht had beter doorvragen door de kandidaten-commissie aan het licht kunnen brengen dat beide dames niet voornemens waren de partij door weer en wind te steunen. Het enige verschil tussen deze twee spijtoptanten en Hero Brinkman is dat zij hun zetel wél ter beschikking stelden. En beiden afzien van wachtgeld, uiteraard. Er doen meer namen de ronde, meer PvdA-Kamerleden die het niet eens zijn met de lijn die Samsom heeft uitgezet. Hij kampt met onvrede binnen zijn partij, een onvrede die zelfs reikt tot in het partijbestuur. Dan zijn er twee mogelijkheden voor een partijleider: buigen voor de kritiek, van de fractie een leuke discussieclub maken en vervolgens niets meer gedaan krijgen óf met de vuist op tafel slaan en zeggen: ik ben de baas. With all necessary means, waar nodig.

Opmerkelijk geluid van GroenLinks-fractievoorzitter Bram van Ojik. Hij sluit niet uit dat er in NAVO-verband moet worden ingegrepen in Syrië. Het zou zomaar kunnen dat Nederlandse linkse politici zich gesterkt zien door hun progressieve held, drones des doods-liefhebber en Gitmo-fan Barack Obama als het aankomt op het uitslaan van oorlogszuchtige taal inzake Syrië. Waren Bush, Blair en Balkenende bij links wat minder populair in de aanloop naar de bevrijding van Afghanistan en Irak, nu Obama zijn onoverwinnelijke vloot laat opstomen naar Syrië liggen de kaarten anders. “Geweldsopties zijn aan de orde. Ik denk zelfs dat we daar niet meer aan zullen ontkomen”, zei Van Ojik zaterdag. "De discussie zal gaan over het onschadelijk maken van de chemische wapens. Als je dat met gerichte militaire middelen zou kunnen doen, dan denk ik dat we daar op dit moment op voorhand niet afwijzend tegenover zouden moeten staan." BAM! Bommen op Damascus met de groetjes van GroenLinks. Het is daarbij geestig dat de GroenLinks-leider zich niets gelegen laat liggen aan de VN-Veiligheidsraad; Rusland en China blokkeren namelijk ieder ingrijpen in Syrië. Dat is ironisch te noemen: links Nederland schreeuwde moord en brand toen de coalition of the willing zonder steun van de Veiligheidsraad het despotische bewind van Saddam Hoessein ten val bracht. “Qua legitimiteit en het belang van internationaal recht kan je eigenlijk GroenLinks dus niet echt serieus meer nemen”, roept een Defensie-deskundige op de gracht. Toch is het een moedige stap van Van Ojik. Hij is tot nu toe de enige politicus – op VVD-houwdegen Hans van Baalen na dan – die zegt dat het tijd is om in te grijpen in Syrië. En dus bereid is om na te denken over de mogelijkheid om the dogs of war los te laten op het regime in Damascus. Maar dat Ineke ‘Kunduz over mijn lijk’ van Gent niet meer in de fractie zit wil niet zeggen dat Van Ojik niet op de poep aan-knop heeft gedrukt. Jolande Sap kreeg destijds de Playmobile-missie in Kunduz er maar ternauwernood doorheen bij de achterban, nietwaar? Er zal na het reces onvermijdelijk een moment komen dat álle partijen in de Tweede Kamer kleur zullen moeten bekennen. Dat is namelijk het ogenblik dat Westerse kruisrakketten vrede en veiligheid zullen brengen in Syrië, al dan niet met Nederlandse luchtsteun of een intelligence vergarende onderzeeboot van de Walrus-klasse voor de Syrische kust. Best wel een a-typische GroenLinkser eigenlijk, die Van Ojik.

Bericht uit Utrecht. Langzamerhand maakt het land zich op voor de gemeenteraadsverkiezingen in maart. Ook in Utrecht – de woonplaats schrijver dezes – beginnen de partijen op zoek te gaan naar nieuwe lijsttrekkers voor het spektakel volgend jaar. GroenLinks heeft maar liefst vier kandidaten. Volgende maand mogen de Utrechtse leden van de partij via een referendum hun stem uitbrengen. De uitslag wordt in oktober verwacht. Ook het Utrechtse Statenlid Jasper Fastl doet mee aan de politieke wedren. Fastl deed eerder een Halsemaatje. Was hij eerst voorzitter van de Jonge Socialisten en actief voor de PvdA in Rotterdam, uiteindelijk stapte hij over naar GroenLinks en wil hij nu de partij in de Domstad gaan leiden. Begin 2003 is hij nog actief voor de PvdA. Op dinsdag 11 februari dat jaar vindt in de Erasmus Universiteit een debat plaats over de nakende aanval op Irak. De bijeenkomst was georganiseerd door de marxistische jongerenorganisatie Internationale Socialisten. Het debat wordt geleid door de Rotterdamse GroenLinkser Arno Bonte. Fastl zit er namens de PvdA om bij te dragen aan de discussie over het voorkomen van de oorlog.

'Een dilemma', noemde minister van Buitenlandse Zaken Frans Timmermans (PvdA) de vraag of Nederland de Olympische Spelen in Rusland moet boycotten. Volgens hem dwingt het j'accuse van Stephen Fry ‘dit dilemma ook onder ogen te zien en daarover het debat aan te gaan’. Om vervolgens – zaterdag nog ondersteund door emancipatieminister Jet Bussemaker (PvdA) – te concluderen met een stevig: we gaan gewoon. De opmerkingen van Bussemaker wat betreft de Chinese Olympische Zomerspelen van 2008 waren overigens wel geestig. ''We hebben daar de mensenrechten wel aan de orde gesteld. Mede door de Olympische Spelen is er in China iets gebeurd dat nooit meer terug is te draaien. Er zijn contacten ontstaan en er is kennis overgedragen.'' In Beijing klinkt nu een daverend ‘HAHAHAHAHA, goeie glap van Bussemakel!’

Toen SP-Kamerlid Ronald van Raak zaterdagochtend de Volkskrant dichtsloeg en keek naar zijn mobiele telefoon viel het socialistische kwartje. Vodafone werkt samen met de Britse inlichtingendienst GCHQ én is qua mobiele telefoonverkeer hoofdaannemer van de Tweede Kamer én de gehele Rijksoverheid. Van Raak is niet naïef en zijn Kamervragen dienen een zeker doel – hij is één van de aanjagers naar het onderzoek naar de PRISM-affaire en de Nederlandse betrokkenheid – maar er zullen ongetwijfeld Kamerleden zijn die nu net iets anders naar hun mobiele telefoon kijken. Ondertussen is Nederland zo’n beetje kampioen in het in de gaten houden van de eigen bevolking. Uw telefoon- en internetverkeer worden in gaten gehouden. Niet eens als er aanleiding toe is; de hele bulk wordt gemonitord. Zaterdag sprak ik een woordvoerder van de Amsterdamse politie over de kwestie van de cabaretier die een onwelgevallige tweet had geplaatst over de Gay Pride, die gisteren haar apotheose beleefde tijdens de jaarlijkse Canal Parade. We weten – terwijl ik dit tik that is - nog steeds niet of het een grap is of dat hij inderdaad door de politie gebeld is. Maar de woordvoerder vond het in ieder geval géén onwaarschijnlijk verhaal. Dit is dus hoe de politie inmiddels opereert: even bellen als ze een hun onwelgevallige tweet zien.

De eerste keer dat ik er serieus rekening mee hield dat Theo van Gogh zou worden afgeschoten door een gestoorde moslim-extremist was op donderdagavond 16 september 2004. Er werd toen in Amsterdam een debat georganiseerd over de vrijheid van meningsuiting. Volgens het internet was de maximum-temperatuur die dag 18 graden, in mijn herinnering was het veel warmer. Het werd in ieder geval erg benauwd in de Crea Theaterzaal waar het evenement moest plaatsvinden. De ruimte bleek te klein, iedereen stond zich te verdringen. Van Gogh stond achter mij in een nauwe gang en hij riep hij over mijn hoofd naar voren dat het wellicht beter zou zijn het evenement naar buiten te verplaatsen. En zo geschiedde, het debat werd op straat gevoerd. Toen ik daar slechts enkele agenten zag staan, realiseerde ik mij hoe makkelijk het zou zijn voor een islamitische terrorist Van Gogh uit te schakelen.

Grappig, denkt de oplettende lezer nu, deze kop ken ik al. Klopt, maar die gaat over Rusland en is zonder vraagteken. Het is in ieder geval evident dat er Timmerfrans-technisch iets schort aan de verhoudingen tussen de minister van Buitenlandse Zaken Frans Timmermans (PvdA) en de grootmachten. Verzoekt de bewindsman niet te negatief te schrijven over het land van tsaar Poetin, van twijfels over samenwerking met spionerende Chinezen moet Timmermans al helemaal niets hebben. Kritische vragen worden namelijk niet op prijs gesteld. “U misbruikt doelbewust deze pagina in een poging uw werk op een andere manier te doen dan andere journalisten. Niet erg netjes.”, werd Bassiehof verstaan gegeven op de Facebook-pagina van de minister. Als u zin heeft moet u dat maar even teruglezen. Als u maar geen vragen stelt aan Timmermans, houdt ‘ie niet van. Belangrijker: waar gaat het over?

Dr. Evil heeft in de Austin Powers-trilogie maar één wens: sharks with frickin’ laser beams attached to their frickin’ heads. In deel één - Austin Powers: International Man of Mystery – lukt het zijn trawanten niet aan dit verlangen te voldoen omdat de haai een beschermde diersoort is. Het crimineel genie moet het met een ‘humeurige zeebaars’ doen. In deel drie – Goldmember – lukt het wel. Zijn zoon Scott Evil – met wie hij een problematische verhouding heeft – zoekt toenadering tot zijn vader en weet uiteindelijk Dr. Evil’s respect te verdienen door hem te verrassen met enkele frickin’ haaien met dito laserstralen. Aan die scene moest ik denken toen ik afgelopen week van de plannen hoorde om lasers te bevestigen aan 20 te bouwen windmolens op de zeewering van de Tweede Maasvlakte. U leest het goed: windmolens met laserstralen. Het project is van kunstenaar Daan Roosegaarde en de bedoeling is een lijnenspel met gekleurde laserstralen die worden aangedreven door de wieken. Hoe harder het waait, des te heftiger het licht. Roosegaarde zelf vergelijkt het effect met het Noorderlicht.

Deze vraag kreeg ik afgelopen week in de mail. Een eenvoudige vraag maar moeilijk te beantwoorden, bleek. Want Plasterk is alomtegenwoordig op een bepaalde manier. Je weet dat hij er is. Met z’n malle hoedje. Ome Roon. Minister van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties. Maar er is wat aan de hand met de minister. Hij is er wel maar eigenlijk ook weer niet. Want zowel de Eerste- als de Tweede Kamer zijn zijn werk aan het overnemen bleek afgelopen week. Ronald Plasterk wordt gedold en niet zo’n klein beetje ook. In de Eerste Kamer werd namelijk een opmerkelijke motie van SP-senator Arjan Vliegenthart aangenomen. Plasterk is al enige tijd bezig voorstellen te formuleren om de lokale en regionale overheden aan te passen. Grotere gemeentes, de provinciefusie-plannen zijn u ook bekend. Maar hij moet zijn huiswerk overdoen.