Bert van Delden, de voorzitter van de Commissie van Toezicht Inlichtingen en –Veiligheidsdiensten, drinkt zijn koffie dus uit een mok met daarop de cijfers 1984. Zijn kantoor is te bereiken via een poortje met een vingerafdruk-systeem. Vanachter zijn bureau kan hij real-time in de systemen kijken van de diensten, ook hebben hij en zijn mensen een eigen werkplek bij zowel de AIVD als de MIVD. Het is een select gezelschap dat geautoriseerd is om dat te doen. De fractievoorzitters horen weleens wat in de Tweede Kamercommissie voor de Inlichtingen- en veiligheidsdiensten - de Commissie Stiekem – maar de échte controleur is dus Van Delden. De onthulling zaterdag van de Volkskrant over de aanschaf door het Ministerie van Defensie van Argo II - systemen waarmee telefoon- en internetverkeer op te vangen en te verwerken is – is geen nieuws. Het was namelijk SP-Kamerlid Ronald van Raak die deze zomer lucht kreeg van de aanschaf en minister van Binnenlandse Zaken Ronald Plasterk (PvdA) er over bevroeg. Van Raak kreeg antwoord: de aanschaf kost 17 miljoen euro en het is vervolgens mogelijk om alles dat via een kabel gaat –internet, telefonie, de eenling met een fax – te monitoren.

Nederland gaat met 90 Nederlandse special forces naar Mali, ondersteund door honderden ‘normale’ militairen. Die negentig zijn het beste wat Nederland te bieden heeft, jarenlange keiharde training zal in de praktijk worden gebracht. De inferieure jihadisten zullen zich te pletter lopen op een stalen muur van nietsontziende Hollandse kogels. Het Vrije Westen zal uiteindelijk de overhand krijgen op het moslim-extremisme in Mali omdat onze slagkracht, intelligence en moraal nu eenmaal superieur zijn aan die van de terrorist. Wikipedia leert mij ondertussen dat op 15 juni 1914 overste Lodewijk Thomson in Albanië dodelijk getroffen werd door een kogel tijdens de eerste Nederlandse vredesmissie ooit. Korporaal 1ste klasse Luc Janzen was nummer 186 toen hij op 22 mei 2010 zijn leven verloor door een bermbom in Deh Rawod, Afghanistan. De knal, de gevoelloze pijn, maatjes die je naam schreeuwen, de laatste blik op een zanderige weg, herinneringen aan gelukkiger tijden die plotsklaps als een film voorbijtrekken, bloedsmaak, alles wordt rood, dan donker, dan zwart: bodybag. Ik heb geen idee of het zo gaat, maar dit stel ik mij voor wat er gebeurt als er naast je een fatale bermbom ontploft.

Judith Merkies mag van Hans Spekman, Job Cohen en Diederik Samsom geen kandidaat-lijsttrekker worden voor de Europese verkiezingen volgend jaar mei. Ze zou geen teamplayer zijn en er is gedoe met haar onkostenvergoeding. Maar het drama dat achter het bericht schuilgaat, is groter. Want hoe is het mogelijk dat deze mevrouw met droge ogen zegt dat er niets maar dan ook níets aan de hand was met de teveel aan haar uitbetaalde onkostenvergoedingen? Natuurlijk, de raderen draaien langzaam in het volstrekt gebureaucratiseerde Brussel dan wel Straatsburg maar 4 (schrijve vier) jaar zitten op 84.000 euro en het vervolgens snel terugstorten vlak voordat de interne partijstrijd om het Europees sociaal-democratisch leiderschap losbarst is het ándere uiterste. Aan de andere kant deugt één van de argumenten van Spekman niet. Eerder intern PvdA-onderzoek toont namelijk aan dat Merkies naar PvdA-maatstaven géén ethische grenzen had overschreden met haar declaratiegedrag. In het onderzoeksrapport over de kwestie van de onkostenvergoeding staat inzake Merkies dat ze ‘waar het gaat om de besteding van de algemene onkostenvergoeding en de reductie van de dagvergoedingen integer en in overeenstemming met de afgesproken gedragsregels gehandeld’ heeft. Er is ‘door allerlei omstandigheden aan beide zijden (Merkies en de controlecommissie/BP) te weinig prioriteit (-) gegeven waardoor dit niet heeft geleid tot een jaarlijkse controle. Van twijfel over de juistheid en volledigheid over de verantwoording, inclusief de dagvergoedingen is evenwel geen sprake’. Dat vertelde Spekman er gisteren niet bij.

De Italiaanse ex-premier Silvio Berlusconi mag vanwege zijn veroordeling wegens belastingfraude twee jaar lang geen politiek ambt uitoefenen, schreef de Volkskrant zaterdag. Pijnlijk voor Il Cavaliere maar wellicht een goede suggestie voor Nederland. Neem de sociaaldemocratische daklozendief Bert van der Roest. Veertigduizend euro verduisteren van daklozen en toch recht op wachtgeld. En waarom heeft Hans Spekman deze crimineel – want dit is misdadig gedrag, laat u niet anders vertellen – nog niet uit de PvdA geknikkerd? Nivelleren is een feestje en aan de bar geeft Bert van der Roest nog een rondje voor de hele zaak. De scheidend burgemeester van Groningen Peter Rehwinkel (PvdA) is van hetzelfde slag. Rehwinkel was een buitengemeen vaardig Kamerlid weet ik uit ervaring. Kundig, ter zake en altijd bereid tot medewerking. Maar een goed Kamerlid is niet per definitie een goed bestuurder. En wie geen goed bestuurder is, moet weg. En krijgt dus wachtgeld. Vervolgens ontstond er enorme mist over zijn nieuwe baan in Spanje, wat vrijwilligerswerk bleek. De PvdA'er kondigde dit weekeinde aan bij voorbaat drie maanden wachtgeld te zullen terugstorten aan de stad Groningen. Dat is dus schuld bekennen. Dat betekent dat Rehwinkel de zaak heeft proberen op te lichten.

Het was eind 2002, in de nadagen van het eerste kabinet Balkenende, dat Integratieminister Hilbrand Nawijn (LPF) in een interview met Revu zei dat hij voorstander was van de doodstraf. Dat leidde tot parlementair gedoe omdat hij als dienaar van de Kroon had kunnen weten dat zulks sinds 1983 ongrondwettelijk was. Nawijn redde zich uiteindelijk uit deze discussie door te stellen dat hij zijn uitspraak als ‘mens’ had gedaan en niet als minister. Aan dit golfje in een destijds kolkende zee van politiek onvermogen moest ik denken na de excuses van twee ándere dienaren van de Kroon afgelopen week, te weten minister van Buitenlandse Zaken Frans Timmermans (PvdA) en minister van Defensie Jeanine Hennis (VVD). Beide bewindslieden boden hun excuses aan – de één aan de Rus, de ander aan de Indonees – maar de status van de excuses leidt tot vraagtekens.

Dat de scheidslijn tussen Kamerlidmaatschap en activisme heel dun is, bewees GroenLinks-Kamerlid Liesbeth van Tongeren afgelopen week eens te meer. De oud-directrice van Greenpeace (2003 tot 2010) riep minister Frans Timmermans (PvdA) dinsdag naar de kamer om opheldering te geven over de aanhouding van – jawel – Greenpeace-activisten in Rusland. Greenpeace is geen frisse organisatie, de lijst met incidenten is eindeloos. De oudere lezer herinnert zich ongetwijfeld de situatie rond het Shell-boorplatform Brent Spar in 1995 waarin Greenpeace met opzet valse informatie verstrekte over de aanwezigheid van chemicaliën op het platform. De kwestie rond het ‘gifschip’ Probo Koala waarin naderhand bleek dat Greenpeace – in een bizarre kongsi met de Volkskrant en een journalist met een GroenLinks-achtergrond - vooral een makelaar in angst was. Vorig jaar nog probeerde de organisatie het brood uit de mond te stoten van hardwerkende middenstanders door 70 benzinestations van Shell onklaar te maken. En vergeet niet de pogingen om in Zeeland het spoor van een nucleaire trein te ondergraven en daarmee het risico nemend Zeeuws-Vlaanderen in een nucleaire holocaust te storten. Onder Van Tongerens auspiciën werden zelfs betonblokken in de Waddenzee gedumpt om vissersboten op te laten kapseizen. En nu is de bemanning van de Arctic Sunrise vastgezet omdat enkelen van hen een Russisch boorplatform hebben geënterd. Waarom hebben activisten er toch altijd zo’n moeite mee van andermans spullen af te blijven?

Terwijl het land zich opmaakt voor wat sommigen een tussenformatie noemen, hebben de socialisten van de SP besloten de kont tegen de krib te gooien. Nog voor de Algemene Beschouwingen waren begonnen, besloot de grote roerganger Roemer de PVV te steunen in de wens dat het kabinet moet opstappen. Zaterdag werd bekend dat de partij niet van zins is te gaan praten met minister van Financiën Jeroen Dijsselbloem (PvdA). Daarmede wederom de uitgezette lijn van de PVV volgend. Er zijn een boel overeenkomsten tussen PVV en SP. Jan Marijnissen schold ooit minister van Ontwikkelingssamenwerking Bert Koenders (PvdA) meermaals uit voor flapdrol, Wilders heeft het in diezelfde Nationale Vergaderzaal over miezerige mannetjes. De socialisten introduceerden in 2005 hun Polenmeldpunt om ‘de verdringing van Nederlandse werknemers en zelfstandigen’ tegen te gaan, de PVV volgde in 2012. Daar waar het extreem-rechtse Voorpost op een PVV-bijeenkomst met de omstreden Prinsenvlag zwaait, weet de SP zich gesteund door ‘de enige echte fans van de Syrische slachter Bashar al-Assad’.

1. Frans ‘Ab Initio’ Timmermans wil de JSF. Zoals hij op donderdag 1 februari 2007 al meldde aan de toenmalige Amerikaanse ambassadeur Roland Arnall. Wat denkt u nou, dat zo’n photo-op met John Kerry gratis komt? 2. PvdA-Kamerlid Angelien Eijsink is ook om. Tijdens de Politieke Ledenraad in Zwolle zaterdag stond ze in een zaaltje enkele leden te woord. Toen die vragen gingen stellen, deed ze een oude debat-truc: ze verzamelde de zorgen van haar achterban alvorens deze te beantwoorden. Daardoor bleef de vraag: "De PvdA-fractie was toch al veel eerder op de hoogte van het kabinetsbesluit dan dinsdag?" onbeantwoord. Voorwaar, een teken aan de wand. 3. Nederland maakt onderdeel uit van de NAVO, dé garantie voor vrede en veiligheid in het vrije westen. Dat brengt verantwoordelijkheden met zich mee. “De toekomstige krijgsmacht zal de verplichtingen in NAVO-verband gestand moeten kunnen doen en zal in staat moeten blijven om in internationaal verband een bijdrage te leveren aan crisisbeheersingsoperaties,” aldus de hierboven genoemde Eijsink. Nederland zonder de NAVO is ondenkbaar, anders mogen we nergens meer aanschuiven.

U heeft ongetwijfeld meegekregen dat PvdA’er Robbert Baruch een gooi doet naar het lijsttrekkerschap voor de Europese verkiezingen. Zijn campagne begon lekker, dankzij het roze opinieweblog Geenstijl weet nu iedereen wie hij is. En dat is goede zaak voor een PvdA’er: wanneer Geenstijl negatief schrijft over een linkse politicus scoort de politicus in kwestie punten bij de (potentiële) achterban. Nu Jo Ritzen de handdoek in de ring heeft gegooid nemen de kansen voor Baruch om de Europese lijst te trekken voor de verkiezingen van mei volgend jaar alleen maar toe. Wellicht dat Europees delegatieleider Thijs Berman nog een poging gaat wagen, de berichten dat de PvdA-top van hem af wil beloven ondertussen weinig goeds. Baruch maakt dus een goede kans.Toch hangt er een groot vraagteken boven zijn campagne: waarom doet hij zo moeilijk over Israël? Geenstijl-scribent Van Rossem schreef in zijn artikel ‘10 redenen om niet op Robbert Baruch te stemmen’ dat Baruch’s principes niet veel waard zijn; ‘dat ze te koop zijn, of een combinatie daarvan, bijvoorbeeld’. Omdat het volgens Van Rossem opvallend is ‘om een PvdA'er voor een Israëlisch bedrijf te zien werken’.

Alexander Pechtold en Diederik Samsom hebben een strandwandeling gemaakt. Dat is dus bij voorbaat een volstrekt ongeloofwaardig verhaal. En u weet waarom: er is geen foto. Ook op Scheveningen heeft iedereen een mobiele telefoon bij zich. Het gesprek vond dus in een strandtent plaats. Onder het gedempte licht van de parasol is het stukken moeilijker een plaatje schieten, nietwaar? Dat verklaart in ieder geval het ontbreken van het beeld bij het gesprek dat – en dat weten we wél zeker – heeft plaatsgevonden. Oók heeft Pechtold gesproken met VVD-fractievoorzitter Halbe Zijlstra. Wat ons brengt op de suggestie dat Pechtold bereid was het kabinet steun te verlenen in de Eerste Kamer in ruil voor twee ministersposten. Met Pechtold als minister van Binnenlandse Zaken. Een gang van zaken die premier Rutte ontkende. Voorwaar, het is dan ook een ongeloofwaardig verhaal.