In het laatste boekje van Jeroen Dijsselbloem wordt gedaan alsof Griekenland door de standvastige solidariteit van de PvdA gered is. Sappige soapverhalen dat Mark Rutte aan een zijden draadje hing. Hij verbrak verkiezingsbeloftes, de VVD-fractie was scherp verdeeld, maar lieten Mark toch net niet vallen. 

Dijsselbloem profileert zich als Europees staatsman en komt met een autofellatio dagboekje. Daarvan is weinig meer te controleren, omdat alle belangrijke vergaderingen tijdens de crisis niet genotuleerd zijn. Als echte maffioso zijn er geen sporen achtergelaten, blijft onduidelijk wie de capo di tutti capi is en hoe zijn burgers in Nederland & Griekenland zijn afgeperst. Bij het ESM is deze bestuurscultuur van onschendbaarheid en geheimhouding opgenomen in de oprichtingsakte. 

Geld vragen voor persoonlijke memoires is een trap na. Onze grondwet eist dat deze informatie gratis en direct met ons parlement wordt gedeeld. Alleen daarom al is Dijsselbloem geen democraat. Yanis Varoufakis geeft nog steeds gratis zijn visie, ik hoop dat zijn opnames uitlekken.

De ECB stelt kapitaalcontrole voor bij systeembanken. Als een bank wankelt kunnen rekeninghouders vijf werkdagen niet bij hun tegoeden. Dat is goed voor de bank, maar een stuk minder voor de samenleving.

Het wankelen van de bank is meestal tijdens een recessie. Op dat precaire moment de omloopsnelheid van giraal geld een week tot stilstand brengen geeft enorme schade in de reële economie. Daarmee wordt het mogelijk omvallen van een bank afgewenteld op de samenleving.

De enige juiste methode is de bank over te nemen. Het spaar- en betaalsysteem-deel van de bank zonder onderbreking in stand te houden, af te splitsen, de bezittingen te liquideren en aan het eind van het proces de nieuwe gezonde bank naar de beurs te brengen om een deel van de kosten te dekken of als toezichthouder winst te maken. 

Centraal in dit proces is dat de pijn valt bij aandeelhouders, bankiers en managers. Die daarmee maximaal gemotiveerd worden het voortbestaan van de bank te bewaken in plaats van het slopende kwartaalcijferfetisjisme. Iets wat overigens niet werkt, aangezien Alan Greenspan in zestien seconden het Amerikaanse Congres uitlegde dat zelfregulatie in die sector zwaar wordt overschat.