Het is weekend

Vandaag alleen maar muziek van totale nono's. Niemand zou ooit van Anthony Hopkins gehoord hebben als André Rieu hem niet aan het grote publiek had voorgesteld, Paris Jackson zou gewoon een willekeurige meid met lelijke tattoos en een neusring zijn als ze niet de dochter van de King of Pop was geweest en Sam Smith was, is en blijft een nare demonische heks. Alle drie brengen ze een nieuw album uit met wat door moet gaan voor kunst. Goed, Hopkins' waanzinnige walsmuziek brengt u even terug naar de tijd van The Lion in Winter, maar dat er achter zijn masker een virtuozo schuilging wisten we natuurlijk al. Wist u al dat hij ook een (insta)fenomeen is? Enfin, Paris Jackson en Sam Smith kunnen we overslaan want we hebben even geluisterd en Paris Jackson klinkt als Rondé (kent u niet) en Sam Smith klinkt niet goed bij z'n hoofd en we willen deze vrijdag juist dat de muziek goed is. Lekker Anthony Hopkins luisteren dus, traantje wegpinken in de regen, rustig aan, morgen en overmorgen Zandvoort kijken, biertje erbij, wijn mag ook, en dan proosten op de remains of the day, het weekend en nog eenmaal op een verloren vriend.

En wint een Oscar

Anthony Hopkins is de keizer van het witte scherm. Bracht ons een eeuwigheid geleden al een fantastische Hannibal Lecter en kroop recenter in de huid van Freddy Heineken. Met zijn 83 jaar vuistdiep in de coronarisicogroep, maar vannacht bleek hij nog springlevend, want hij won de Oscar voor beste acteur voor zijn rol in The Father. In één van de hoofdkwartieren van de diversiteitspolitie weet deze oude witte man toch zijn tweede beeldje uit zijn carrière binnen te slepen. Niet dat hij erg onder de indruk was, want hij bleef niet wakker om in Londen de bekendmaking af te wachten. De woedende wokewind lijkt afgezwakt in Oscarland, want ook het beeldje voor beste actrice ging naar een witte vrouw (Frances McDormand). Het kan aan het gebrek aan opties liggen, want het afgelopen jaar verschenen vrijwel geen films vanwege dichte bioscopen. Dat verklaart waarom grote winnaar Nomadland nog minder boeit dan een twaalf uur durende documentaire over opdrogende verf. Al wist de film met een Aziatische vrouw als regisseur de diversiteitsscore toch nog iets op te krikken. De woke-redding voor een prijzenfeestje dat er ieder jaar minder toe doet.