Weet u de klassieke Volvo van Bart Lasscher nog? Die werd getorpedeerd door Iris, deelneemster aan BNN-programma De Allerslechtste Chauffeur van Nederland. Dat is een soort Hole in the Wall, maar dan op de openbare weg en met totaal incompetente paniekchauffeurs die nerveus giechelend in een met camera's en tetterende BNN-meisjes volgehangen auto hun angst voor verkeersdeelname moeten leren overwinnen. Wat niet lukt. Is ook niet de bedoeling, want als deze gevalletjes 'dood door schuld waiting to happen' normaal leren rijden is er geen lol meer aan de hele show. Liever kiest BNN types als Iris, die een reputatie als serievernieler hoog te houden heeft. En die dus twee weken geleden de Kattenrug van Bart Lasscher na vijftien jaar restauratiewerk in één welgemikte verkeersfaal tot schroot reduceerde. Total loss. Voor Iris slechts een turfje op de motorkap en een 'oeps, hihi, I did it again', voor Lasscher vijftien jaar bloed, zweet & restauratiewerk naar z'n grootje. De schade is inmiddels bekend: 10.000 euro. Plus de 4500 euro die het kost om het wrak terug te kopen van de verzekering. BNN zou de schade vergoeden (toch niet hun eigen geld), maar heeft nog niets van zich laten horen. De Tukker baalt enorm, aldus een warrig geschreven stukje tekst bij TC Tubantia. Bedankt, Publieke Omroep, voor wederom een belangrijke bijdrage aan jullie bestaansrecht.

Goedver, dat is dapper. Een lamme in een rolstoel, op zoek naar liefde in Parijs. Stad met een miljoenmiljard trappen, alleen maar kapotte liften en overal van die klote kinderkopjes. Om over die chagrijnige kudtframbozen nog maar te zwijgen. Wij weten ook niet wat Mari d'r precies wil gaan bereiken. Hij zelf eigenlijk ook niet. "Als de romantiek er zo uit ziet, is het niet helemaal voor mij bedoeld." Lijkt ons een uitgemaakte zaak inderdaad. Maar hij wil d'r tóch op afstuderen. Met een complete film. Tenminste, als er nog een paar mensen zijn die dit honderd procent subsidievrije cultuurkapitalisme het laatste duwtje willen geven. Scheelt weer een subsidiepotje. Want dát werkt pas verlammend voor creativiteit.

Christenconservatief blogje De Dagelijkse Standaard is aan het graven in het activistische 'jullie wetten, niet de onze'-verleden van Diederik Samsom. Heeft de PvdA-baas nou wel of geen strafblad? En zo nee, waarom niet? Want hierboven staat-ie op het dak van een ME-bus, die in 2001 door Greenpeace werd gebruikt om een politieblokkade te omzeilen om actie te voeren bij de kerncentrale in Dodewaard. En jezelf uitgeven als ME'er is strafbaar. VIDEO. DDS'er in regenjas @GoosR weet niet zeker of Samsom bij de actie betrokken was, maar wij wel. Het stond namelijk twee weken terug gewoon in NRC (inloglink). De hele actie was bovendien Samsoms idee. Hij wist überhaupt nooit van ophouden (fotoo). Zelf vertelde Diederik in 2008 heel stoer aan clubblad Rood over zijn 'kwajongensstreken' (PDF). Wachten is op een column in ons favo politieblaadje Blauw, waarin zwart op wit staat dat Didi 'tien keer opgepakt maar geen strafblad' Samsom tóch een strafblad heeft. Maar morgen eerst op DDS: hoe Diederik molotovcocktails maakte.

Geinig. HP/De Tijd, noodlijdend opinieblaadje dat desondanks met een blije pet getooid door de laatste levensdagen gaat, is een stukje doelgroepmarketing aan het verkennen. De gehele editie van deze week gaat namelijk over Utrecht. Genoeg over te melden natuurlijk, qua bestuurlijk afvalputje van Nederland. De themaspecial is duidelijk goed onder die eerdergenoemde blije pet gehouden, want het is Aleid Wolfsen niet gelukt om het blaadje voor publicatie door de shredder te trekken. Terwijl daar toch best aanleiding voor is en zijn voormalig woordvoerster twee jaar geleden ook precies wist wie ze moest bellen om te klagen dat HP 'zo vooringenomen' over Vice City aan de Vecht weet te schrijven. Juist: Bassie. Wolfsen en de pers, altijd al een beetje moeizaam geweest. Net als Wolfsen en hoge partijgenoten van de PvdA trouwens. Hans Spekman. Ahmed Marcouch. Didi Samsom. En nu Bram Peper. Dat zegt wat hoor, als zelfs iemand met wie je een bonnetjesaffaire deelt vindt dat de Andere Kandidaat beter het referendum had kunnen winnen, omdat 'een visueel gehandicapte van een kilometer afstand kan zien dat die een betere bestuurder was geweest'. Niet dat Aleid nu ineens denkt 'OK, dit is de bloody limit. Ik ga wel gewoon weg'. D'r moet eerst een ander baantje gevonden worden voordat 030 zich uit de wurggreep van het college kan losrukken. Dat betekent dat we nog een kleine twee jaar topics kunnen sparen. Tussenstand: 141. Totoformuliertjes in de comments. Enfin. Koop dat blad. Roept hier iemand in de straat.

We worden er onderhand een beetje moe van, maar we ontkomen niet aan de Polentopics. Ook GeenStijl TV moest er aan geloven. Tom toog naar het Twentse grensplaatsje De Lutte om een probleem met een luchtje onder de aandacht te brengen. Gelukkig is geurtelevisie nog niet uitgevonden, want Tom kon niet eens zonder beschermende kleding rondlopen op het ogenschijnlijk zo keurige stukje parkeerasfalt bij truckstop Van Landschoot. Daar hebben ze namelijk last van poepende Polen. Oostbloktruckers moeten, net als ieder ander trouwens, vijftig cent betalen voor toiletgebruik. Vinden ze te duur. Allemaal. Want in Polen poep je al voor twintig cent. De eigenaar wijst Tom op diverse specifieke gevallen, maar van een meldpunt wil hij niet weten. De Polen snappen zelf de bordjes niet eens. Liever steekt hij 125.000 euro in een buitenhuis op de parking. Een snelle som leert dat er dus 250.000 peristaltische transacties nodig zijn om dat terug te verdienen. Gelukkig hebben de heren truckers meestal zelf toiletpapier bij zich, want dat hebben we nog niet eens bij de kosten opgeteld. FILMPJE!

Dat de stijlloze mailbox hedenmorgen zou uitpuilen met Jeugdzorgleed van de mensen in het land naar aanleiding van dit topic, zagen we wel aankomen. De helft van alle punt.nl-weblogs in Nederland gaat namelijk over het regels zijn regels-leed dat achter de kinderdiefstalmachine van de overheid schuil gaat. Maar Jeugdzorg zelf hadden we niet meteen verwacht. Die mogen namelijk niets zeggen over lopende zaken. Zitten ze ineens toch in de voicemail. Niet om spijt te betuigen over hun gedrag. Niet eens om ons van smaad of laster te beschuldigen. Maar om te vragen of dit filmpje offline mag. Iets met geen toestemming om te filmen en inbreuk op portretrecht. Leun achterover en bereid een glimlach voor. Zo klinkt bureaucratie aan de telefoon: haa tee tee pee dubbele punt slash slash wee wee wee punt geenstijl punt en el slash em tee slash archieven slash tweeduizendtwaalf slash nul drie slash video underscore jeugdzorg underscore en underscore politie underscore hou punt haa tee em el hash comments. Bij dezen ons antwoord, in enkelvoud en eenmalig verstrekt: Sodemieter op, Jeugdzorg. Filmpje is opgenomen in een privé-omgeving waar jullie NIET welkom waren. Maker filmt zijn eigen woning en de openbare weg en beide zijn gewoon toegestaan. Dat er medewerkers van u op te zien zijn die de waarheid naar eigen wens hebben aangepast (lees: hebben gelogen) om twee kinderen bij hun moeder weg te kunnen halen, is dikke vette jammerrr. Groetjes! *klik*

Afgelopen vrijdag ontstond er verontwaardiging over het razziafilmpje van Bureau Jeugdzorg in Culemborg. Want 'eenzijdig verhaal', 'te weinig info' en iets met 'onderbuik'. Soit, zeggen wij dan, zonder toelichting is het natuurlijk doodnormaal dat Jeugdzorg en politie een jonge tweeling van negen jaar oud een trauma bezorgt door hen met overmacht bij moeder Jelena en halfbroer Ilja weg te rukken. Om ons immer kritische lezerspubliek toch van wat duiding te kunnen voorzien, hebben we onszelf dagenlang in een kelder met een klein raampje opgesloten om grote stapels bruine dossiermappen over de zaak te bestuderen. Halfbroer Ilja heeft ons tientallen documenten, mails en audiobestanden toegestuurd, met het dringende verzoek alles te openbaren. Want het gaat al lang niet meer om de vechtscheiding tussen zijn moeder en stiefvader. Het gaat om de maniertjes & methoden die Bureau Jeugdzorg hanteert om haar zin door te drijven. Hoewel Ilja en zijn moeder ongetwijfeld ook niet foutloos zijn in deze schrijnende scheiding, verdient Ilja door het toezenden van zo veel informatie het voordeel van de twijfel. Het handelen van Jeugdzorg en vooral de verklaringen van derden maken verder duidelijk waarom. Na de lees verder: een horrorscenario waarin een moeder en haar zoon strijden tegen een mishandelende ex-man, maar vooral tegen de Raad voor de Kinderbescherming, Bureau Jeugdzorg Gelderland, en een kwaadaardige gezinsvoogd die bereid is om rapporten te vervalsen om een jonge tweeling bij hun moeder weg te kunnen halen.

Kampioen met de voetbal, feestje met het team, rondvaart, biertje (plus pilletje of poedertje voor sommigen), politiekogel. Op 14 mei 2011 schoot Amsterdamse agent Fred Buffing aanvoerder Michael Koomen dood. Heel het doorgesnoven team was 'm namelijk in de nek gesprongen en hij had geen andere keus dan schieten, verklaarde hij. Jammer genoeg voor 'Fred Verzet' hingen er camera's die lieten zien dat niet de voetballers, maar hij zelf de uitdager was. En dat het eerste schot geen waarschuwing was, maar meteen het dodelijke headshot. Als een agent plots de ordinaire doodschieter van feestvoetballers blijkt te zijn, gaat het onderzoek natuurlijk très lentement. De reconstructie was pas ruim negen maanden later, bijvoorbeeld. Waar de broer van het slachtoffer al lang en breed veroordeeld is (13 dagen cel), moet Fred zelf pas in mei voor de rechter komen. In de tussentijd is-ie lekker aan het werk. Of fluit hij voetbaltoernooitjes. En de media maar leugens schrijven over het voetbalteam, want sensatie = geld. Zeggen de ouders van Michael. Behalve Zembla (aanrader!), VK (interview) en WNL (kort nieuwsitem) dan. Maar boos de Televaag & het Parool opzeggen is geen rouwverwerking. Laat staan gerechtigheid. Ondertussen faalt & frustreert het OM de boel enorm bij allerlei grote & kleine dingetjes. Zo zijn de camerabeelden die het team (grotendeels) vrijpleiten in eerste instantie niet eens aan het strafdossier toegevoegd. Stukje schaamtecultuur bij de politie wellicht. Daarom, tegen de hetze & voor de volledigheid, en bovendien met toestemming van de familie Koomen: de Andere Kant van het Kutste Kampioensfeest Ooit. Mét transcript van de camerabeelden. En handige tussenkopjes (pdf).

Rames Nasi is weer eens boos. De huisdichter van NRC, die net doet of hij het Vaderland vertegenwoordigt, vindt dat we geen normen en waarden hebben. En geen cultuur. En geen historische interesse. Dus dat we niet zo moeten ZEIKEN. Om vervolgens allerlei verwijten aan het adres van GeenStijl te maken omdat we iets over Friso schreven. Intens grappig, want dat doet ie dus in de krant die aan de bedrand van de Prins in zijn medisch dossier stond te bladeren. En die hem betaalt om Dichter des Vaderlands te zijn. Hoe lang duurt zo'n termijn eigenlijk? Want aan deze lul met vingers hebben we weinig, qua Kroniek der Nederlanden door de ogen van een incoherente rijmelaar die dit land blijkbaar zo intens haat dat hij er drie pagina's NRC over vol mag schijten. In de verte lacht een Vlaamse hoofdredacteur. Update: Stukkie Nederlandhaat nu ook online.

Er zijn momenten dat je als klein landje een militaire bijdrage moet leveren om agressieve hakbars met felreligieuze onderwerpingsneigingen tot woestijnstof te reduceren. De wereld wordt nou eenmaal niet uit zichzelf veiliger. Bovendien moet er af en toe wat verse olie in de machine van de internationale diplomatieke betrekkingen. Levert de ene keer een hoop beleefde internationale lof op (zoals in Uruzgan) en de andere keer krijg je dat felbegeerde G20-stoeltje uiteindelijk net niet (zoals na het Kunduz-besluit). Eén nadeel: het Nederlandse volk is in meerderheid niet zo happig op oorlogje spelen in de zandbak. Wegens duur, gevaarlijk en vooral moedeloosmakend zinloos. Daarom moet je deelname een beetje luchtig verpakken, anders gaat de publieke opinie zich d'r mee bemoeien. Luisteren naar het volk, dat wil je voorkomen als Tweede Kamer zijnde. Dus toen negen Nederlandse commando's in oktober 2005 te paard door Uruzgan Lucky Luke'ten om te kijken hoeveel Daltons er op Taskforce Uruzgan zouden gaan schieten, werd hun verslag afgezwakt. Het 'grimmige beeld' van de aankomende 'oorlog voor onze ploegen' dat de commando's hadden, werd politiek verkocht door een nadruk op de 'wederopbouw' te leggen. Terwijl de commando's hadden gewaarschuwd dat het daar niet van zou gaan komen. Hoefde het Nederlandse volk niet te weten. Het was geen oorlog. Punt. Ongeveer vier schooltjes, twaalf waterputten en 25 Nederlandse doden later vertellen de commando-archieven dat het - verrassing! - wél oorlog was. Wisten we al lang natuurlijk. Maar NRC heeft nu het boekverslag [Quote 1:] [Quote 2:]. En nou maar wachter op wat er in 2018 over Kunduz bekend wordt dat we in 2011 nog niet mochten weten.