Ingezonden opinie op de GeenStijl! Katwijkse wethouder Sonny Spek, vriend van de show, stelt alleen maar vragen

Een jaar geleden reisde ik van Beijing naar Xi'an met een van de indrukwekkende Chinese hogesnelheidstreinen. In een comfortabele coupé legde ik een afstand van 1.216 kilometer af in slechts 4 uur en 10 minuten. Dat is vergelijkbaar met de afstand tussen Amsterdam en Warschau, terwijl je daar al snel zo'n twaalf uur over doet. Of vergelijk het met een reis tussen Groningen en Goes: ongeveer dezelfde reistijd, maar daar bedraagt de afstand slechts 350 kilometer. Op veel plekken werken we nog altijd met een systeem dat in belangrijke mate is gebaseerd op infrastructuur uit een andere tijd. Het zette mij aan het denken.

De les van die treinreis ging natuurlijk niet over treinen. Ze ging over bestuur en de mogelijkheid om vooruit te gaan als samenleving. Over het vermogen van een land om een visie te ontwikkelen, grote keuzes te maken, die vervolgens ook daadwerkelijk uit te voeren en het land beter door te geven aan de volgende generaties. Juist daar wringt het in Nederland steeds vaker. We zijn steeds minder in staat om grote vraagstukken daadwerkelijk op te lossen. Of het nu gaat om het bouwen van woningen, het oplossen van de asielcrisis, voldoende drinkwatervoorzieningen, het tegengaan van netcongestie en ga zo maar door: vrijwel overal zien we dezelfde patronen terug. Besluiten duren jaren, verantwoordelijkheden zijn versnipperd en politieke aandacht verschuift voortdurend van incident naar incident, van relletje naar relletje en van spoeddebat naar spoeddebat. Het laat zien dat ons politieke systeem onvoldoende is toegerust om de uitdagingen van deze tijd aan te kunnen. Wanneer hebben we in Nederland voor het laatst durven dromen van de grote projecten die nodig zijn om het land vooruit te krijgen?