Terwijl onze premier zichzelf en zijn visies over iedereens privéleven etaleert in allerlei egotripjes, zitten de onderhandelingen over harde financiële keuzes muurvast. Voor het eerst in jaren daalt onze koopkracht. Besluiteloos gaan we niet over links of rechts, maar rechtdoor richting verkiezingen. Beeldvorming is daarom belangrijker dan een begroting.

Het helpt niet dat ministeries niet uitsplitsen hoeveel de bureaucratie kost of welke doelgroepen oververtegenwoordigd zijn als nettobetalers of -ontvangers. Zoiets ligt hier te politiek gevoelig, dus lenen we het huiswerk van Denemarken. Mede daardoor ontbreekt gericht beleid om bedrijven en burgers succesvol te houden of te maken.

Driekwart van de nieuwe bijstandsuitkeringen voor mensen onder de 27 jaar gaan naar niet-westerse allochtonen. Hier zitten een hoop statushouders tussen, die ondanks internationale schakelklassen, allerlei ander onderwijs en lage werkloosheid het toch afleggen tegen arbeidsmigranten uit Polen, Roemenië en de rest van het Oostblok.

Rutger Castricum laat zien hoe bijvoorbeeld Syriërs als puber hierheen kwamen, zonder hun ouders vastlopen, drugs gebruiken en vervolgens worden bijgestaan door een persoonlijk sociaal werker, advocaat en camerateam. Het mag wat kosten. Ze worden veroordeeld voor diefstal, geweld. Andere statushouders werden uit 'hun' huis gezet.