Doktoren aller landen verenigt u!

Wonderlijk hè, de hele medische discipline bevangen door een beschamend lineaire premisse: het leed van meervoudig belaste kinderen bij jeugdzorg in beeld, vaak met autisme, persoonlijkheidsstoornissen en twijfel aan geaardheid zou weg te nemen zijn door geslachtsverandering middels onomkeerbare hormoon-effecten en operaties. En dan lag Nederlandje met de voorheen wereldwijd bezongen Dutch Protocol (hier onze uitleg) ook nog eens aan de wortel van de transitie-hype. 

Maar, wees gerust. Dit achterhoedegevecht was eigenlijk al wel gewonnen, en nu zitten dr. Omtzigtman en kornuiten er ook nog eens bovenop. Het stuk opent zowaar met de essentie: 

"Op 30 juni brengt de Gezondheidsraad advies uit over wat officieel ‘transgenderzorg voor jongeren’ heet. Dertig jaar nadat Nederland met het Dutch Protocol internationaal richting gaf aan deze zorg, staat de bewijsbasis onder druk: systematische reviews vinden onvoldoende betrouwbaar bewijs dat de verwachte voordelen van puberteitsremmers en geslachtshormonen bij minderjarigen opwegen tegen de onzekerheden en risico’s, terwijl de gevolgen ingrijpend en vaak onomkeerbaar zijn. Andere Europese landen zijn daarom terughoudender geworden; de Tweede Kamer vroeg om een nieuwe beoordeling.

Maar de bewijsvraag kan niet los worden gezien van een vraag die daaraan voorafgaat: wat behandelen we eigenlijk?

In de toelichting bij het adviestraject spreekt de Gezondheidsraad al over ‘transgender kinderen en jongeren’. Dat is gangbaar taalgebruik, maar het bevat wel een aanname. Is een jongere met genderdysforie iemand met een vaste, innerlijke genderidentiteit die bevestigd moet worden? Of gaat het om onbehagen rond lichaam, seksuele oriëntatie en maatschappelijke verwachtingen, waarvan de oorsprong, betekenis en ontwikkeling nog open liggen?"

Nou, dat eindigt met een vraagteken, en de rest van het stuk is dus een antwoord!