Nu het stof is neergedaald, de campagneraderen tot stilstand zijn gekomen, de verliezers hun wonden likken en de overwinnaars hun feestje hebben gevierd, moet het land voorwaarts. Tijd om te onderhandelen dus. Voor de immer goed geïnformeerde Geenstijl-lezers kwam de verkiezingsuitslag niet geheel onverwacht, die wisten het op zondag 1 juli al: Diederik Samsom was voorbestemd om een hele grote te worden. Het door anderen onmogelijk geachte is waargemaakt, de belofte is uitgekomen: 38 zetels. Alleen Wouter Bos deed het beter in 2003: dat waren er 42. Who’s your daddy? Didi! Mooi hoor. Maar toen kreeg een grijsharige sociaal-democratische dame de microfoon. “Ik wil linksom de crisis uit en niet rechtsom met de VVD en Rutte nog verder de shit in,” zei ze gisteren tijdens de Politieke Ledenraad in de Utrechtse Jaarbeurs. Spijker, kop. Want dat is wat er gaat gebeuren. Een VVD-PvdA kabinet.

Mevrouw Pillay, Hoge Commissaris voor de Mensenrechten van de Verenigde Naties, ik heb u niet verkozen. U heeft mij niet eens de kans gegeven u te kiezen, u kunt geen oordeel over mij vellen. Zoek een echte baan, probeer eens iets te maken. Een stukkie schrijven zoals ik, begin een bedrijf, maar doe iets. Nu velt u een moreel oordeel terwijl u nog nooit iets heeft gedaan wat van waarde is. U noemt het een ‘kwaadaardige provocatie.’ Terwijl niemand de fundamentalistische moslims heeft uitgedaagd. Er stond slechts een filmpje op YouTube. Vervolgens werd de Amerikaanse ambassadeur vermoord. Niemand mag vermoord worden vanwege een filmpje op YouTube. Mevrouw Pillay, u wilt dat er rekening wordt gehouden met fundamentalisten. Sorry, ook al woon ik in dat hele kleine Nederland, die kleine delta aan de zee. Mijn oud-collega Theo van Gogh is vermoord door moslimterrorist Mohammed Bouyeri.

We waren deze week te gast bij 1 Voor de Verkiezingen (wat een vreselijk slechte naam voor een tv-programma trouwens!) dat hier in Utrecht bij hotel-restaurant De Rechtbank wordt opgenomen. De eerste aflevering maandag was met Emile Roemer. Ik bekeek het optreden van de SP-lijsttrekker in een achterafzaaltje waar de SP-campagnestaf was neergestreken. Campagneleiders en senatoren Tiny Kox en Arjan Vliegenthart roerden in hun koffie en keken emotieloos naar het scherm. Na de uitzending kwam uiteraard de Grote Roerganger nog even langs. Bijkans twee meter Boxmeerse onverzettelijkheid, een biertje in de hand. Uw verslaggever kreeg zelfs een schouderklopje. Zilverrug-gorilla’s doen dat ook: even laten zien wie de baas is, wie de grootste bast heeft. Maar wat vooral opviel was de totale rust en controle die in de ruimte hing. Bij andere partijen gaat dat anders, ik heb eens een PvdA-spindoctor in dezelfde situatie hysterisch zien gillen: “Ik wil godverdomme nu weten wat de kiezers ervan vinden.” Dat was een half uur voordat Job Cohen mocht aanschuiven in een talkshow.

Zorgwekkend bericht: de linkse partijen kortwieken Hare Majesteits strijdkrachten. Als het aan deze partijen ligt, worden de komende jaren ruim 20.000 defensiemedewerkers ontslagen. Verantwoordelijk demissionair minister Hans Hillen (CDA) uitte onlangs terecht zijn zorgen dat de veiligheid van Nederland in het geding komt bij verdere bezuinigingen op de Defensiebegroting. Met de bouw van een Nederlands vliegdekschip is die angst ongegrond. Leg een vliegdekschip neer voor de vijandelijke kust en de onverlaten zullen ogenblikkelijk een toontje lager zingen. Dat gaat natuurlijk wel wat kosten. De Amerikanen bouwen op dit moment de eerste supercarrier van de Ford-klasse. Dat is dus 333 meter pure Amerikaanse onverzettelijkheid. Dat schip kost acht miljard dollar. Moeten wij ook kunnen. Omgerekend kost het schip een kleine 6,4 miljard euro. Kost wat, heb je ook wat.

Bas Heijne schreef gisteren in NRC Handelsblad dat we in chaos vervallen. Naast een economische bevindt het koninkrijk zich ook in een politieke crisis, aldus Heijne. Voorwaar een rake constatering. Maar het aardige van de vaderlandse democratie is dat deze de afgelopen jaren zelfreinigend is gebleken. Neem de opkomst van de LPF die in de aanloop van de verkiezingen van 2002 leidde tot een ongekende polarisatie. Stelde minister-president Rutte gisteren tijdens het VVD-congres dat 12 september een keuze is tussen Rutte of Moskou, tien jaar terug ging het tussen de Hollandse Haider/Mussolini/Le Pen versus Ad Melkert en De Beschaving. De kiezer bleek nadien weinig trouw, de LPF ging in 2003 van 26 zetels naar acht om in 2006 te verdwijnen in de annalen van de parlementaire geschiedenis. Een lot dat ook Rita Verdonk trof en Hero Brinkman wacht. Jan Marijnissen sleepte in 2006 echter 25 zetels binnen, Geert Wilders negen. Nadat de PvdA het kabinet liet vallen in 2010 belandden we in de huidige - inmiddels weer demissionaire - situatie.

SP-voorman Emile Roemer onder vuur. Afgelopen week deed hij een uitspraak over de drie procents-regel van de Europese Unie. Over zijn dead body dat Nederland een boete zou betalen wanneer het koninkrijk niet aan de begrotingseisen van de Unie zou voldoen. Dat is een leuk gedachte-experiment, want wat zou er gebeuren als we die boete niet zouden betalen? Zouden de tanks van Bundeskanzler Angela Merkel door de Duitse laagvlakte oprukken naar Den Haag? Gelukkig hebben we majesteits cavalerie dan nog om de aanval af te sla… oh wacht. Gekkigheid natuurlijk, Nederland zou vooral een pleefiguur slaan in Europa. Dat zou een slechte start betekenen voor premier Roemer. De grote roerganger kampt met een urgent probleem: hij staat voor een dilemma.

De Olympische Spelen waren erg pijnlijk voor D66. Is Alexander Pechtold net zijn radicaal-Europese weg ingeslagen, ondertussen staat het electoraat te juichen bij veelvuldig brons, zilver en goud voor Oranje. Inderdaad, edelmetaal voor koningin en vaderland. En dan moeten de Spelen in 2028 nog naar Nederland komen. “Het is voor Nederland belangrijk om een visie te hebben, om te werken aan een plan hoe we ons land neerzetten in 2028. Wat willen we met onze infrastructuur, onze woningen, onze sport?” zei de Prins van Oranje afgelopen week bij Mart Smeets aan tafel. Leve de natiestaat, schalt het door de straten. Sta je dan met je Europese gedachte, weg solidariteit met de Griek, Spanjaard en Portugees. Enige moed kan Pechtold natuurlijk niet ontzegd worden. Het begon al in juni, bij Buitenhof. “Europa is niet af, maar we hebben de keus niet ons terug te trekken,” aldus ons Alexander. Die politieke unie moet er komen en wel binnen vijf jaar, volgens de D66-partijleider. Financiële man Wouter ‘Brains’ Koolmees had het al berekend: een Nederlander is jaarlijks 230 euro aan Europa kwijt, hij krijgt er minstens 1500 euro voor terug. Cijfers zijn te gek, je kan er alle kanten mee uit. Benieuwd hoe die uitgaven-inkomsten verhouding is wanneer Nederland veertig miljard euro mag aftikken voor een willekeurig instortende lidstaat.

Fascinerend artikel in de Volkskrant gisteren over Nederland in Europa. We zijn het ‘etterbakje’ van de EU, aldus een anonieme ambtenaar uit een ‘nieuwe lidstaat’. Welk een onbeschaamdheid. Vermoedelijk reden ze tien jaar terug nog met paard en wagen over een onverharde weg in die ‘nieuwe lidstaat’. Dankzij deels Nederlandse euro’s hoeft dat nu niet meer. Verderop valt te lezen dat Rutte ‘mekkert’ omdat hij weigert tegen de wensen van de Tweede Kamer in te gaan. Daar in Brussel haten ze democratie, zoveel is duidelijk. Zorgelijker is dat ambtenaren politici de maat denken te kunnen nemen. Dat past niet bij hun oorspronkelijk dienende positie. Mooie anekdote ook over de communistische (!) Cypriotische president Demetris Christofias. Volgens het artikel dreigde hij een lening af te sluiten bij een ‘schurkenstaat’ omdat Rutte talmde met het zetten van een handtekening onder het meest recente verdrag over bankentoezicht en noodsteun. Bij ons in het dorp heet dat dus chantage. Belangrijker, Cyprus is dus bereid geld te lenen bij verderfelijke ideologische regimes als Cuba, Iran en Noord-Korea. Wat heeft dat land eigenlijk te zoeken in de EU?

De meer dan tegenvallende peilingen brengen GroenLinks in een lastig parket. In dit tempo houdt de partij twee of drie zetels over na 12 september. Eigen schuld, dikke bult inderdaad. Een Kunduzmissie en –akkoord, appeltjesgroene weiden incluis machtsmisbruik, een fractie die met zichzelf overhoop ligt en als kers op de taart Ineke van Gent die met dodelijke precisie de lijsttrekker nog even een mes tussen de schouderbladen duwt. De malaise bij de partij werd op het afgelopen congres het beste verwoord door scheidend financieel woordvoerder Bruno Braakhuis. Terwijl de andere twee vertrekkende Kamerleden Ineke van Gent en Mariko Peters werden geroemd voor hun inzet ontbrak hij op het podium. “Bruno, waar ben je?” riep partijvoorzitter Heleen Weening nog hoopvol de grote zaal van het Utrechtse theater in. Maar Bruno zat thuis op de bank, helemaal klaar met zijn partij.

Een Limburgse schone (1973), jarenlang advocate. Toen kwam ze in de Tweede Kamer. Ik zag haar daarna driftig meeschrijven tijdens Het Proces. Ze was continu aan het schrijven, niet haar opdracht. Moszkowicz negeerde haar; “Ik ben de grote advocaat, wat moet ik met u?,” ik zag het aan zijn gezicht toen hij zich omdraaide naar haar toen ze haar aantekeningen wilde laten zien. Woedend werd ik, langzaam zakte ze achterover in haar stoel. “LUL! Waarom doe je zo?” riep ik tegen het scherm. Helder maakte het weinig uit. Lilian Helder is een advocate die in de politiek verzeild is geraakt. Toen Hernandez en Kortenoeven uit de school klapten, zou ze volgens hen een lage plaats toebedeeld krijgen. Die kreeg ze niet. Ze kwam namelijk terecht op plaats vier. En terecht. Een Brievenbuspisser, een Kopstootgever en een Pornobaron. Helder hoort daar niet bij. De PVV heeft ook gedegen Kamerleden. Die niet voor stront zorgen, voor ellende en afbreuk. Plaats vier, verkiesbaar dus. Dat is Helder.