Het is weekend. Vandaag gaan we snowboarden. Jup. Betaald en wel. Lekker in Snowworld van zo'n heuvel af glijden als een malle. Niet dat we het ooit eerder hebben gedaan, maar dat maalt niet. Dat is voor de kijkers thuis en met name de neutrale toeschouwers alleen maar des te leuker. Kijken hoe ver we kunnen gaan zonder dat we morgen onze basketballwedstrijd vanaf de bank in het gips moeten aanschouwen, dat is het doel. Als u dit leest, is de uitkomst al bekend. Maar terwijl ik dit schrijf is alles nog mogelijk. Backflips in de half pipe, bijvoorbeeld. Geen idee of dat al in het beginnerslesje zit, we gaan het meemaken. Wij zijn vooral dankbaar en gelukkig dat we dit soort mogelijkheden krijgen. Het maakt het werk des te aangenaam. Prettig weekend. En be nice.

Het is weekend. Camus had gelijk: Sisyphus was de ultieme absurde held, die de tragiek van het bestaan doorzag en haar overwon door een rots omhoog te duwen. Hij had van de goden een taak gekregen voor de eeuwigheid en kon zijn hiernamaalse leven zinvol maken door simpelweg die taak uit te voeren. Hoe fysiek zwaar de taak ook was. Was het leven voor ons allemaal maar zo simpel. Maar goden bestaan niet en het bestaan van ons als individu is niet terug te voeren naar één zinloze functie. Hoewel er kinderen in textielfabrieken in Bangladesh zijn die daar anders over denken. Wat nu als Sisyphus competitief was ingesteld? Een logische karaktereigenschap, gezien het feit dat zijn hobby het uitdagen van de goden was. Dan zal Sisyphus een manier hebben gevonden om elke zwarte tocht omhoog te voorzien van een spel-element. Snelheid, wellicht. Of alleen met rechts. Of zonder dat hij de kanten van het uitgesleten pad aanraakt. Hij zou er plezier aan beleven, omdat hij er een uitdaging van kon maken. Prettig weekend. En be nice.