achtergrond

ingelogd als

lid

logout

word lid

nachtmodus

tip redactie

doneer

stukken

Zo ziet de dag van een gemiddelde Nederlander er écht uit

Het eten is op, de afwas staat op het aanrecht en op televisie begint iets waar je half naar kijkt. De agenda is leeg tot morgenochtend. Naast je licht de telefoon op. Zo eindigt een doodgewone dinsdag in Nederland. Maar wat ging eraan vooraf? We spoelen terug naar de wekker.

Niets gepland, en toch weet je al wat je gaat doen

Om zeven uur is het meeste wel gedaan. De was hangt te drogen, dat ene werkbericht is alsnog beantwoord en de broodtrommels voor morgen staan klaar. Er hoeft niemand meer ergens naartoe en er komt ook niemand langs. Het hele stuk tussen nu en bedtijd is van jou. Op papier is dat een flinke lap vrije tijd.

Een keer op tijd naar bed, had je bedacht. Of eindelijk dat boek openslaan dat al weken naast je bed ligt. Een rondje hardlopen kan ook nog, als het droog blijft. De schoenen staan zelfs bij de deur. Alleen gaat de laptop dicht en blijkt de bank aantrekkelijker dan al die goede ideeën bij elkaar. Je pakt je telefoon om één berichtje te lezen. Daarna volgt een filmpje, nog een filmpje en een blik op de klok. Half elf alweer. Het boek ligt er morgen ook nog, besluit je.

Eerst nog de ochtendchaos overleven

De wekker gaat nét te vroeg. In de keuken smeer je een boterham met kaas, terwijl het koffiezetapparaat pruttelt. Pas na de eerste slok komt je hoofd een beetje op gang. Vlak voor vertrek open je de NS-app. Vijf minuten vertraging. Dat valt mee. Een seinstoring zou de hele ochtend overhoop halen, dus je trekt je regenjas aan en haalt de fiets uit de schuur.

Het regent harder dan het vanuit het raam leek. Bij het station zoek je tussen rijen natte sturen naar een vrij plekje. De fiets blijft voor veel treinreizigers de vaste manier om het station te bereiken, ongeacht het weer. Met een beetje geluk haal je de trein zonder te rennen. Binnen ruikt het naar natte jassen en koffie uit kartonnen bekers.

Eenmaal op je plek begint iedereen aan zijn eigen ochtendritueel. Oordoppen in, nieuwsberichten lezen, een spelletje op de telefoon. Weer iemand anders neemt een kijkje bij een online casino Nederland. Bij Starcasino lopen bijvoorbeeld multiplier-toernooien met een ranglijst voor casinospellen en sport. Ondertussen schuift het landschap langs het beslagen treinraam.

Tussen de middag heeft iedereen opeens een mening

Op kantoor wachten de meldingen al. In Teams vraagt iemand iets wat ook in een mail had gekund. In Slack schuift een gesprek voorbij waar je gisteren al antwoord op gaf. Tegen lunchtijd zijn er meer rode bolletjes dan je lief is. Dan klappen de laptops even dicht.

Aan tafel blijkt die ene collega de nieuwssites grondig te hebben gelezen. Hij heeft een stuk bij de NOS gezien, daarna nog iets in de Volkskrant, en kan het allebei haarfijn uitleggen. Iedereen schuift zijn eigen oordeel ertussen. In Nederland heeft iedereen overal wel een mening over, desnoods tussen twee happen kaasbrood door. Vijf minuten later gaat het alweer over de vrijdagmiddagborrel. Wie komt, wie rijdt en of er deze keer ook iets anders dan bier is. Het is dinsdag. Toch moet dat kennelijk nu al geregeld worden.

Het Nederlands elftal is de enige uitzondering

Totdat Oranje speelt. Dan zitten mensen die het nergens over eens zijn ineens naast elkaar voor een scherm. In de kroeg schuift iemand een stoel op, in de straat klinkt gejuich uit open ramen en bij een doelpoging houdt iedereen tegelijk zijn adem in. De bitterballen worden koud, maar daar let even niemand op. Zelfs wie normaal niets met voetbal heeft, leeft zo'n avond vanzelf een beetje mee.

Iedereen heeft nog steeds verstand van de opstelling. Maar zolang het Nederlands elftal op het veld staat, voelt de hele buurt even als één veel te luidruchtige woonkamer. De volgende ochtend is dat gevoel vaak weer verdwenen.

En dan die rit naar huis nog

Even na vijf uur wordt het op de weg en het spoor tegelijk druk. Wie met de auto gaat, hoort de radio praten over een file op de A12. De precieze kilometers dringen niet door, er staat al een rij remlichten voor je. De bestuurder naast je kijkt voor de derde keer naar dezelfde afslag, alsof die ineens dichterbij komt.

Wie met de trein gaat, staat intussen op een perron waar niemand nog een stap opzij lijkt te kunnen. Zodra de deuren opengaan, moet eerst een halve coupé naar buiten. Daarna begint het geschuifel naar binnen, tassen tussen knieën, jassen tegen jassen. Af en toe klinkt er een gemompeld 'sorry' wanneer iemand zich door de volle coupé wurmt.

Thuis ben je nog niet, maar je werkdag voelt allang voorbij. Dat laatste stuk duurt meestal net iets langer dan je had gehoopt.

Eindelijk de deur achter je dicht

De sleutel draait wat stroef in het slot. Eenmaal binnen schop je je schoenen uit. Je tas belandt naast de trap en je jas gooi je over de kapstok. Die jas valt er meteen weer af. Ach, straks maar. In de gang is het stiller dan je verwachtte. Alleen de koelkast hoor je zacht brommen vanuit de keuken.

Eerst een glas water. Je drinkt het staand aan het aanrecht, zonder iets anders te doen. De post ligt nog ongeopend op tafel, er zit een reclamefolder tussen. Die folder schuif je opzij. Pas nu merk je dat je schouders de hele terugreis gespannen waren. Ze zakken vanzelf een stukje.

Dus toch weer hetzelfde rijtje, en dat is prima

Het is weer die tijd tussen het avondeten en bed. Het boek ligt klaar, de hardloopschoenen ook, en vroeg slapen leek vanochtend nog een uitstekend idee. Alleen voelt de wereld om halfnegen anders dan om halfacht. Je hebt door de regen gefietst, tijdens de lunch naar ieders mening geluisterd en op weg naar huis meer geduld gehad dan je wilde. Zelfs de vrijdagmiddagborrel moest alvast besproken worden. En Oranje? Als dat speelt, verdwijnt iedere gewone avondplanning sowieso naar de achtergrond.

Nu staat de televisie aan. Je kijkt met één oog, pakt af en toe je telefoon en besluit dat de rest best tot morgen kan wachten. Niet omdat je je tijd beter had moeten besteden, of omdat er iets bijzonders misging vandaag. Je bent gewoon moe. Het zal morgen waarschijnlijk niet veel anders lopen. Misschien is dat ook de reden dat zo'n doodgewone avond zo prettig is.

Tip de redactie

Heb je informatie of een verhaal dat belangrijk is voor GeenStijl?
Laat het ons weten. Jouw tip kan het nieuws zijn.
Wil je een document meesturen? Mail het naar redactie@geenstijl.nl.