Jij en je groene midlifecrisis kunnen de pot op

Ergens in een Vinexwijk staat een man van 44 in een leren schort met "Grill Master" erop, die geen idee heeft wat hij doet. Hij heeft €3.200 neergeteld voor een kamado, drie afleveringen van een BBQ-podcast geluisterd, en nu staat hij daar. Trots. Terwijl hij een kuipje gemarineerde speklappen van de supermarkt opentrekt en die op zijn nieuwe barbecue kwakt. Voorgegaarde sateetjes uit een zakje. Kipdrumsticks die twee uur in een kilo Sweet Chili hebben gelegen. Allemaal op een groene midlifecrisis van drie ruggen.

Dit is de staat van de Nederlandse barbecue in 2026.

De man weet wat lump charcoal is. Hij kan je uitleggen waarom briketten inferieur zijn. Hij heeft het woord "bark" al vier keer gebruikt vanmiddag, en het is nog geen drie uur. Maar vlees kopen bij een fatsoenlijke slager, vlees met structuur en marmering — BBQ-vlees dat een lange garing overleeft zonder te veranderen in een stuk gekruide zool — dat heeft hij niet gedaan. Want vlees is vlees. En de supermarkt zit om de hoek.

Dus gooit hij zijn kuipjesinhoud op de groene midlifecrisis. Hij trekt het deksel er elke drie minuten af, omdat hij wil kijken en gezien wil worden terwijl hij kijkt. Anderhalf uur later serveert hij een bord droge drumsticks en doorgekookte sateetjes. De buren knikken beleefd en eten thuis nog een boterham. De kamado staat erbij voor spek en bonen. Die heeft vandaag verloren.

Een brisket van twaalf uur op 110 graden. Een picanha die je op hoog vuur dichtschroeit en indirect afmaakt. Een tomahawk met een harde korst buiten en perfect medium-rare van binnen. Dat kan dat ding. Dat wil dat ding. Maar dan moet je beginnen met vlees dat die behandeling verdient, en niet met een slappe supermarktspeklap die al besloten heeft te falen nog voor hij het vuur heeft gezien.

Gooi die kuipjes weg. Die groene midlifecrisis heeft je niets misdaan.